KPA. Komentarz do zmian - Art. 37

W art. 37 k.p.a. wskazano na konsekwencje niezałatwienia sprawy w terminie. Określa więc działania stron w sytuacji, gdy np. terminy wskazane w art. 35 k.p.a. nie zostały dotrzymane. Zgodnie z poprzednim brzmieniem przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy:

● zażalenie do organu wyższego stopnia;

● wezwanie do naruszenia prawa, jeżeli organ wyższego stopnia w danym przypadku nie występuje.

W sytuacji wniesienia zażalenia, organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, zarządza:

● wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie;

● ustalenie osób winnych;

● gdy wystąpi taka potrzeba - także podjęcie środków, które zapobiegałyby naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości.

Jednocześnie organ stwierdza, czy niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Do powyższego brzmienia przepisu wydano szerokie orzecznictwo, którego znacząca część wciąż w pełni znajduje zastosowanie.

O warunkach stwierdzenia bezczynności organu wypowiedział się WSA w Gdańsku w wyroku z 5 października 2016 r. (II SAB/Gd 106/16):

WSA

Z bezczynnością organu mamy do czynienia jeśli nie załatwił on sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych i nie dopełnił obowiązku sygnalizacyjnego, jak i wówczas, gdy dopełnił obowiązku sygnalizacyjnego oraz wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy, ale nie załatwił sprawy w tym terminie, czy też nie załatwił sprawy w terminie wyznaczonym przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Upływ ustawowego bądź wyznaczonego przez organ terminu oznacza powstanie stanu bezczynności organu prowadzącego postępowanie. Stan ten może powstać zarówno wskutek niepodjęcia jakichkolwiek działań przez organ, jak i również wówczas, gdy były w postępowaniu podejmowane przez organ czynności.