Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. II SA/Wr 298/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Asesor WSA Malwina Jaworska - Wołyniak, Protokolant: Starszy specjalista Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S[...] w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 marca 2024 r. nr SKO 4131/12/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2024 roku, nr SKO 4131/59/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, po wszczęciu na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, wniesiony w trybie art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094), postępowania administracyjnego w sprawię stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r., nr 0Ś 220.9.2022 w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S.

6 Stanowiska" zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.): odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r., Nr BOŚ.6220.9.2022 w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023 r. Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.:" Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. Dnia 20.11.2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu wpłynął wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 25.10.2023 r. wniesiony w trybie art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: Rozbudowa ziemnozwarciowych elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. We wniosku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wskazał, że postanowieniem znak WOOŚ.4220.739.2022. MN.3 z dnia 6.12.2023r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prezydent po uzyskaniu tego stanowiska decyzją z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022 umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikowało się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wskazało że zgodnie z art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) dalej k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest traktowane jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art.157 i następnych k.p.a. Jest to samodzielne postępowanie administracyjne, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Oznacza to, że rozstrzyga on tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanego aktu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (tak wyrok wsa w Warszawie z dnia 14.07.2011 r. SA/Wa 264/11 LEX nr 1150798). Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ, w tym wypadku Kolegium, orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego, obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 roku, sygn. akt. II OSK 1174/05). Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, ostatecznej ma na celu jedynie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. W żadnym wypadku organ nadzoru nie może w tym trybie orzekać tak jak organ odwoławczy, który jest zobowiązany do rozpatrzenia sprawy od początku i pod każdym możliwym względem. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie istnienia wady decyzji określonej w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy, w której ta decyzja została wydana. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie lub niemerytorycznie nie została dotknięta ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem prawa wyliczonym enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec powyższego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji NrBOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023 r. Prezydenta Miasta Ś. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia Kolegium jest upoważnione do rozpatrzenia istnienia przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. i czy w sprawie nie wystąpiła przeszkoda, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., w myśl którego nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a nieodwracalne skutki prawne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 roku sygn. akt ISA/Wa 1142/06). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 k.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a jest zobligowany do zajęcia się wyłącznie sprawami prawnymi i nie ma możliwości dokonywania ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie ma możliwości uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w efekcie doprowadziłoby do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych jak i dotyczących prawa materialnego. W postępowaniu nieważnościowym ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe (por. wyrok . VII SA/Wa 2508/10 z 31.05. 2011 r. wsa w Warszawie LEX nr 996758 ). Wyliczenie przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji zawiera art. 156 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3)dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Katalog zawarty w powołanym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie podlegają wykładni rozszerzającej. W konsekwencji takiego stanu rzeczy Kolegium, zobowiązane jest dokonać rozstrzygnięcia z punktu widzenia wszystkich przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie przedmiotem stwierdzenia nieważności decyzji jest decyzja Prezydenta Miasta Ś. Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023r. Prezydent Miasta Ś. umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. W pierwszej kolejności zbadać należy zatem czy w sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 k.p.a. Rozpatrując przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy stwierdzić, iż nie zachodzi w sprawie przesłanka, dotycząca naruszenia przepisów o właściwości określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja została bowiem wydana przez organ właściwy rzeczowo. Nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - bowiem sprawa nie była rozstrzygnięta inną decyzja ostateczną. W sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem decyzja nie została skierowana do osób nie będących stronami w sprawie. Nie zachodzi w sprawie przesłanka niewykonalności decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie tej przesłanki uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: a/ niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania (np. zmiana stanu prawnego obejmująca datę wydania decyzji), b/ niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały (adresat decyzji jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków). Nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 §1 pkt 6 k.p.a., że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Rozpatrując tę przesłankę należy wskazać, że do zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zalicza się czyny zagrożone sankcją kamą przewidzianą w kodeksie karnym, kodeksie karnoskarbowym, kodeksie wykroczeń oraz w innych przepisach pozakodeksowych. Wykonanie kwestionowanej decyzji nie rodzi sankcji karnych określonych wskazanymi aktami. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt.7 k.p.a., a dotycząca istnienia wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa. Przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Należy zatem zbadać czy w sprawie zachodzi przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej lub przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a, W tym miejscu organ podnosi, iż rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa, które zaważyło na treści decyzji. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze, gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Dalej organ wskazuje, że k.p.a. mówi oddzielnie "o naruszeniu prawa" i oddzielnie "o rażącym naruszeniu prawa". Jeżeli chodzi o "naruszenie prawa", to przyjmuje się, że może ono polegać na błędnej wykładni lub nienależytym zastosowaniu prawa. Podkreślenia wymaga, że nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa nie może być utożsamianie z każdym "naruszeniem prawa". W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni. Uwzględnienie wskazań wynikających z takiej wykładni, a także wniosków prowadzonych z wykładni gramatycznej uzasadnia tezę, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 373/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa występuje zatem w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W postępowaniu nieważnosciowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji ( por. wyrok II OSK 968/10 NSA w Warszawie z 09.06.2011 r. LEX nr 1083720). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, co oznacza, że badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (I OSK 1034/10 wyrok NSA w Warszawie z 12.05.2011 r. LEX nr 1080852). Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zobligowany do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, m.in. że doszło do rażącego naruszenia prawa i la czym ono polegało (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). K.p.a. rozróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa", nie każde naruszenie prawa wywołuje skutki prawne. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa i wywołuje najdalej idące konsekwencje prawne, dlatego też podlega ścisłej wykładni (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 90/89; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13). Przedmiotem rażącego naruszenia prawa są najczęściej przepisy prawa materialnego. Skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat rażącego naruszenia prawa zależy więc od wykazania szczególnej wadliwości decyzji administracyjnej podjętych w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości aktów administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Chodzi tu zatem o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć poprzez wyeliminowanie z obrotu obarczonego tymi wadami aktu administracyjnego. Nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - bowiem decyzja Prezydenta Miasta Ś. Nr BOŚ.6220.9.2022 z dnia 23.02.2023r. umarzająca postępowanie w sprawić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnia, że przez pojęcie "rażącego naruszenia prawa", o jakim mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., należy rozumieć wyraźne naruszenie, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego. Chodzi o takie sytuacje, gdy zestawienie treści aktu prawnego z treścią przepisu prowadzi do wniosku w sposób nie budzący wątpliwości, że pozostają one w sprzeczności. Naruszenie przepisów proceduralnych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności badanego aktu, jeżeli zostało wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a. (np. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, niewykonalność decyzji). Inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa. T. S.A. z siedzibą w K. złożyła w dniu 30.08.2022 r. do Prezydenta Miasta Ś. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych wraz z jednoczesnym wyposażeniem tych stanowisk w najnowszą aparaturę probierczą i kontrolnopomiarową, zapewniającą zwiększenie bezpieczeństwa personelu stacji. Postanowieniem znak WOOŚ.4220.739.2022. MN.3 z dnia 6.12.2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia pn.:" Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś., nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W trakcie prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ś. postępowania administracyjnego przeanalizowano dokumentację i wniosek oraz dokumenty sporządzone po zrealizowaniu inwestycji zgromadzone w aktach pierwszej instancji. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że prace przeprowadzone zostały na stacji o nazwie [...] S., ale dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 KV, a więc mniejszym niż 110 kV, co skutkuje brakiem kwalifikacji omawianej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2016 r., poz. 71), która to kwalifikacja zobowiązuje inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro przeprowadzone prace dotyczą tylko urządzeń o napięciu znamionowym 20 kV, a więc mniejszym niż 110 kV, dla zrealizowanej w 2016 r. inwestycji przepisy prawa nie wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ zrealizowane prace wykonane prace nie polegały na zrealizowaniu przedsięwzięcia określonego w §. 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Zatem przy wydaniu decyzji z dnia 23.02.2023 r. Nr BOŚ.6220.9.2022, którą Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zrealizowanego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych" zlokalizowanej na dz. Nr [...], Obr. O. przy skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] w Ś. nie doszło do rażącego naruszenia prawa.