Wersja obowiązująca od 2015.06.11 do 2026.03.18     (Dz.U.2015.781 tekst jednolity)

§ 15. [Warunki uznania terytorium RP za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej] 1. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:

1) terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąsiaduje z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które nie jest uznane za wolne od tej choroby, lub terytorium państwa trzeciego, lub obszary zlewni są wykorzystywane wspólnie z takim państwem – została określona przez Głównego Lekarza Weterynarii strefa buforowa, której granice wyznaczono w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2) nie występują na nim zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

3) warunki panujące na tym terytorium oraz w znajdujących się na nim źródłach wodnych uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

4) nie został stwierdzony na tym terytorium żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby lub gdy status tego terytorium był nieznany przed wprowadzeniem nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu klinicznej postaci tej choroby, oraz pod warunkiem że:

a) na terytorium tym były stosowane środki bezpieczeństwa biologicznego obejmujące co najmniej:

– obowiązek powiadamiania organów Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu i stwierdzeniu wystąpienia tej choroby,

– funkcjonowanie systemu wczesnego wykrywania, umożliwiającego skuteczne wykluczenie albo stwierdzenie tej choroby oraz powiadomienie o niej, a w szczególności:

– niezwłoczne rozpoznanie tej choroby na podstawie występujących objawów klinicznych, w tym nowo rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub niewyjaśnionej śmiertelności w gospodarstwach, na obszarach hodowli mięczaków lub w środowisku naturalnym,

– niezwłoczne powiadomienie organu Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu wystąpienia tej choroby umożliwiające natychmiastowe przeprowadzenie badań diagnostycznych,

b) gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się hodowlę gatunku wrażliwego na tę chorobę, były objęte nadzorem ukierunkowanym co najmniej przez 2 lata i nie stwierdzono wystąpienia czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

5) mimo występowania na tym terytorium zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione w pkt 4 lit. a i b oraz określone w ust. 4.

2. Nadzór ukierunkowany, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, obejmuje bieżącą inspekcję przeprowadzaną przez powiatowego lekarza weterynarii, pobieranie próbek zwierząt wodnych do badań diagnostycznych oraz obowiązek niezwłocznego powiadamiania o wystąpieniu lub podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania lub o podwyższonej śmiertelności.

3. System wczesnego wykrywania, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, obejmuje w szczególności:

1) przygotowanie osób zatrudnionych w sektorze akwakultury lub prowadzących działalność w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury do rozpoznawania objawów klinicznych wskazujących na wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz przeszkolenie lekarzy weterynarii lub innych osób zajmujących się zdrowiem zwierząt wodnych w zakresie rozpoznawania i powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz wykrywania i powiadamiania o nietypowych przypadkach wystąpienia takiej choroby;

2) dostęp organów Inspekcji Weterynaryjnej do laboratoriów, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, wyposażonych w urządzenia do diagnozowania i rozróżniania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury i nowo rozpoznanych poważnych chorób zwierząt akwakultury.

4. Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej występują obszary, na których liczba gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków objętych nadzorem ukierunkowanym jest ograniczona, a dane epizootyczne zebrane w czasie sprawowania nadzoru ukierunkowanego są niewystarczające, nadzorem ukierunkowanym obejmuje się także populacje dzikich zwierząt wodnych z gatunków wrażliwych na nieegzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury występujące na tych obszarach.

Wersja obowiązująca od 2015.06.11 do 2026.03.18     (Dz.U.2015.781 tekst jednolity)

§ 15. [Warunki uznania terytorium RP za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej] 1. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:

1) terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąsiaduje z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które nie jest uznane za wolne od tej choroby, lub terytorium państwa trzeciego, lub obszary zlewni są wykorzystywane wspólnie z takim państwem – została określona przez Głównego Lekarza Weterynarii strefa buforowa, której granice wyznaczono w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2) nie występują na nim zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

3) warunki panujące na tym terytorium oraz w znajdujących się na nim źródłach wodnych uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

4) nie został stwierdzony na tym terytorium żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby lub gdy status tego terytorium był nieznany przed wprowadzeniem nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu klinicznej postaci tej choroby, oraz pod warunkiem że:

a) na terytorium tym były stosowane środki bezpieczeństwa biologicznego obejmujące co najmniej:

– obowiązek powiadamiania organów Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu i stwierdzeniu wystąpienia tej choroby,

– funkcjonowanie systemu wczesnego wykrywania, umożliwiającego skuteczne wykluczenie albo stwierdzenie tej choroby oraz powiadomienie o niej, a w szczególności:

– niezwłoczne rozpoznanie tej choroby na podstawie występujących objawów klinicznych, w tym nowo rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub niewyjaśnionej śmiertelności w gospodarstwach, na obszarach hodowli mięczaków lub w środowisku naturalnym,

– niezwłoczne powiadomienie organu Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu wystąpienia tej choroby umożliwiające natychmiastowe przeprowadzenie badań diagnostycznych,

b) gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się hodowlę gatunku wrażliwego na tę chorobę, były objęte nadzorem ukierunkowanym co najmniej przez 2 lata i nie stwierdzono wystąpienia czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

5) mimo występowania na tym terytorium zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione w pkt 4 lit. a i b oraz określone w ust. 4.

2. Nadzór ukierunkowany, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, obejmuje bieżącą inspekcję przeprowadzaną przez powiatowego lekarza weterynarii, pobieranie próbek zwierząt wodnych do badań diagnostycznych oraz obowiązek niezwłocznego powiadamiania o wystąpieniu lub podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania lub o podwyższonej śmiertelności.

3. System wczesnego wykrywania, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, obejmuje w szczególności:

1) przygotowanie osób zatrudnionych w sektorze akwakultury lub prowadzących działalność w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury do rozpoznawania objawów klinicznych wskazujących na wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz przeszkolenie lekarzy weterynarii lub innych osób zajmujących się zdrowiem zwierząt wodnych w zakresie rozpoznawania i powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz wykrywania i powiadamiania o nietypowych przypadkach wystąpienia takiej choroby;

2) dostęp organów Inspekcji Weterynaryjnej do laboratoriów, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, wyposażonych w urządzenia do diagnozowania i rozróżniania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury i nowo rozpoznanych poważnych chorób zwierząt akwakultury.

4. Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej występują obszary, na których liczba gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków objętych nadzorem ukierunkowanym jest ograniczona, a dane epizootyczne zebrane w czasie sprawowania nadzoru ukierunkowanego są niewystarczające, nadzorem ukierunkowanym obejmuje się także populacje dzikich zwierząt wodnych z gatunków wrażliwych na nieegzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury występujące na tych obszarach.

Wersja archiwalna obowiązująca od 2014.06.25 do 2015.06.10

1. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:

1) terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąsiaduje z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które nie jest uznane za wolne od tej choroby, lub terytorium państwa trzeciego, lub obszary zlewni są wykorzystywane wspólnie z takim państwem – została określona przez Głównego Lekarza Weterynarii strefa buforowa, której granice wyznaczono w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2) nie występują na nim zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

3) warunki panujące na tym terytorium oraz w znajdujących się na nim źródłach wodnych uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

4) nie został stwierdzony na tym terytorium żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby lub gdy status tego terytorium był nieznany przed wprowadzeniem nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu klinicznej postaci tej choroby, oraz pod warunkiem że:

a) na terytorium tym były stosowane środki bezpieczeństwa biologicznego obejmujące co najmniej:

– obowiązek powiadamiania organów Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu i stwierdzeniu wystąpienia tej choroby,

– funkcjonowanie systemu wczesnego wykrywania, umożliwiającego skuteczne wykluczenie albo stwierdzenie tej choroby oraz powiadomienie o niej, a w szczególności:

– niezwłoczne rozpoznanie tej choroby na podstawie występujących objawów klinicznych, w tym nowo rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub niewyjaśnionej śmiertelności w gospodarstwach, na obszarach hodowli mięczaków lub w środowisku naturalnym,

– niezwłoczne powiadomienie organu Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu wystąpienia tej choroby umożliwiające natychmiastowe przeprowadzenie badań diagnostycznych,

b) gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się hodowlę gatunku wrażliwego na tę chorobę, były objęte nadzorem ukierunkowanym co najmniej przez 2 lata i nie stwierdzono wystąpienia czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

5) mimo występowania na tym terytorium zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione w pkt 4 lit. a i b oraz określone w ust. 4.

2. Nadzór ukierunkowany, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, obejmuje bieżącą inspekcję przeprowadzaną przez powiatowego lekarza weterynarii, pobieranie próbek zwierząt wodnych do badań diagnostycznych oraz obowiązek niezwłocznego powiadamiania o wystąpieniu lub podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania lub o podwyższonej śmiertelności.

3. System wczesnego wykrywania, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, obejmuje w szczególności:

1) przygotowanie osób zatrudnionych w sektorze akwakultury lub prowadzących działalność w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury do rozpoznawania objawów klinicznych wskazujących na wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz przeszkolenie lekarzy weterynarii lub innych osób zajmujących się zdrowiem zwierząt wodnych w zakresie rozpoznawania i powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz wykrywania i powiadamiania o nietypowych przypadkach wystąpienia takiej choroby;

2) [5] dostęp organów Inspekcji Weterynaryjnej do laboratoriów, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, wyposażonych w urządzenia do diagnozowania i rozróżniania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury i nowo rozpoznanych poważnych chorób zwierząt akwakultury.

4. Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej występują obszary, na których liczba gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków objętych nadzorem ukierunkowanym jest ograniczona, a dane epizootyczne zebrane w czasie sprawowania nadzoru ukierunkowanego są niewystarczające, nadzorem ukierunkowanym obejmuje się także populacje dzikich zwierząt wodnych z gatunków wrażliwych na nieegzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury występujące na tych obszarach.

[5] § 15 ust. 3 pkt 2 w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury (Dz.U. poz. 771). Zmiana weszła w życie 25 czerwca 2014 r.

Wersja archiwalna obowiązująca od 2009.03.12 do 2014.06.24

1. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:

1) terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąsiaduje z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które nie jest uznane za wolne od tej choroby, lub terytorium państwa trzeciego, lub obszary zlewni są wykorzystywane wspólnie z takim państwem – została określona przez Głównego Lekarza Weterynarii strefa buforowa, której granice wyznaczono w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2) nie występują na nim zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

3) warunki panujące na tym terytorium oraz w znajdujących się na nim źródłach wodnych uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

4) nie został stwierdzony na tym terytorium żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby lub gdy status tego terytorium był nieznany przed wprowadzeniem nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu klinicznej postaci tej choroby, oraz pod warunkiem że:

a) na terytorium tym były stosowane środki bezpieczeństwa biologicznego obejmujące co najmniej:

– obowiązek powiadamiania organów Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu i stwierdzeniu wystąpienia tej choroby,

– funkcjonowanie systemu wczesnego wykrywania, umożliwiającego skuteczne wykluczenie albo stwierdzenie tej choroby oraz powiadomienie o niej, a w szczególności:

– niezwłoczne rozpoznanie tej choroby na podstawie występujących objawów klinicznych, w tym nowo rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub niewyjaśnionej śmiertelności w gospodarstwach, na obszarach hodowli mięczaków lub w środowisku naturalnym,

– niezwłoczne powiadomienie organu Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu wystąpienia tej choroby umożliwiające natychmiastowe przeprowadzenie badań diagnostycznych,

b) gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się hodowlę gatunku wrażliwego na tę chorobę, były objęte nadzorem ukierunkowanym co najmniej przez 2 lata i nie stwierdzono wystąpienia czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

5) mimo występowania na tym terytorium zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od tej choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione w pkt 4 lit. a i b oraz określone w ust. 4.

2. Nadzór ukierunkowany, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, obejmuje bieżącą inspekcję przeprowadzaną przez powiatowego lekarza weterynarii, pobieranie próbek zwierząt wodnych do badań diagnostycznych oraz obowiązek niezwłocznego powiadamiania o wystąpieniu lub podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania lub o podwyższonej śmiertelności.

3. System wczesnego wykrywania, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, obejmuje w szczególności:

1) przygotowanie osób zatrudnionych w sektorze akwakultury lub prowadzących działalność w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury do rozpoznawania objawów klinicznych wskazujących na wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz przeszkolenie lekarzy weterynarii lub innych osób zajmujących się zdrowiem zwierząt wodnych w zakresie rozpoznawania i powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz wykrywania i powiadamiania o nietypowych przypadkach wystąpienia takiej choroby;

2) dostęp organów Inspekcji Weterynaryjnej do laboratoriów, o których mowa w art. 23 ust. 3 lub 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, wyposażonych w urządzenia do diagnozowania i rozróżniania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury i nowo rozpoznanych poważnych chorób zwierząt akwakultury.

4. Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej występują obszary, na których liczba gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków objętych nadzorem ukierunkowanym jest ograniczona, a dane epizootyczne zebrane w czasie sprawowania nadzoru ukierunkowanego są niewystarczające, nadzorem ukierunkowanym obejmuje się także populacje dzikich zwierząt wodnych z gatunków wrażliwych na nieegzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury występujące na tych obszarach.