a)

Ogólną specyfikację papieru, na jakim ma być spisywane świadectwo, określono w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 164 z dnia 1. 7. 1989.

Wszystkie egzemplarze sporządza się na białym papierze w formacie 210 milimetrów na 297 milimetrów z maksymalną tolerancją 5 milimetrów mniej lub 8 milimetrów więcej, jeśli chodzi o długość.

Świadectwo zwolnienia sporządza się w dwóch egzemplarzach:

b)

Niewykorzystane miejsce w rubryce 5.B należy przekreślić w sposób uniemożliwiający dalsze wpisy.

c)

Dokument musi być wypełniony czytelnie oraz w sposób uniemożliwiający usunięcie zapisów. Niedozwolone jest wymazywanie i nanoszenie nowych zapisów na istniejące. Dokument wypełnia się w języku uznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie.

d)

Jeżeli opis towarów (rubryka 5.B świadectwa) odwołuje się do formularza zamówienia sporządzonego w języku innym niż język uznawany przez przyjmujące państwo członkowskie, kwalifikująca się instytucja/osoba fizyczna musi załączyć odpowiednie tłumaczenie.

e)

Z drugiej strony, jeżeli świadectwo sporządzone jest w języku innym niż język uznawany przez państwo członkowskie prowadzącego skład podatkowy, kwalifikująca się instytucja/osoba fizyczna musi do niego załączyć tłumaczenie informacji dotyczących towarów z rubryki 5.B.

f)

Pod pojęciem uznawanego języka rozumie się jeden z języków urzędowo używanych w danym państwie członkowskim lub jakikolwiek inny język urzędowy Unii, co do którego państwo członkowskie oświadczy, iż może on być używany do tego celu.

a)

odesłanie do formularza zamówienia (rubryka 5.B świadectwa) musi zawierać przynajmniej datę oraz numer zamówienia. Formularz zamówienia powinien zawierać wszystkie elementy, które figurują w rubryce 5 świadectwa. W przypadku gdy świadectwo ma zostać opatrzone pieczęcią właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego, wówczas formularz zamówienia jest również opatrywany pieczęcią.

b)

Wskazanie numeru akcyzowego nadanego uprawnionemu prowadzącemu skład podatkowy, jak określono w art. 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady nr 389/2012 (1), nie jest obowiązkowe.

c)

Waluty należy wskazać przy użyciu trzyliterowego kodu zgodnie z międzynarodową normą ISO 4217 ustaloną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną.