(1)

Rozporządzeniem (UE) 2018/1240 ustanowiono europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż („ETIAS”) mający zastosowanie wobec obywateli państw trzecich zwolnionych z obowiązku wizowego, którzy ubiegają się o przekroczenie granic zewnętrznych państw członkowskich.

(2)

Koszty funkcjonowania i utrzymania ETIAS mają być pokrywane z dochodów generowanych w wyniku uiszczania przez wnioskodawców opłaty za zezwolenie na podróż. Zgodnie z art. 85 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1240 koszty funkcjonowania ETIAS mają również obejmować wsparcie finansowe dla państw członkowskich przeznaczone na pokrycie kosztów dostosowania i automatyzacji odpraw granicznych w związku z wdrożeniem ETIAS.

(3)

To wsparcie finansowe dla państw członkowskich ma być zapewnione z Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej („Instrument”), ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1148 (2).

(4)

Instrument ten ma przyczynić się do realizacji celu szczegółowego, jakim jest wspieranie skutecznego europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami zewnętrznymi, określonego w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2021/1148, poprzez skupienie się na środkach wykonawczych wymienionych w załączniku II do tego rozporządzenia. Te środki wykonawcze obejmują, zgodnie z pkt 1 lit. e) załącznika II do tego rozporządzenia, ustanowienie, obsługę i utrzymanie wielkoskalowych systemów informacyjnych w obszarze zarządzania granicami, w szczególności ETIAS. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE) 2021/1148 wkład z budżetu Unii w wydatki poniesione przez państwa członkowskie na dostosowanie i automatyzację odpraw granicznych w związku z wdrożeniem ETIAS, zgodnie z art. 85 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1240, można zwiększyć do 100 % łącznych wydatków kwalifikowalnych.

(5)

Biorąc pod uwagę, że kosztów dostosowania i automatyzacji odpraw granicznych nie można określić z wyprzedzeniem, Komisja oceniła, że wsparcie finansowe, o którym mowa w art. 85 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1240, należy podzielić równo między państwa członkowskie, w ramach maksymalnych kwot wsparcia finansowego ustalonych odpowiednio na pierwszy, drugi i każdy kolejny rok funkcjonowania ETIAS. Taki podział wsparcia finansowego zapewniłby państwom członkowskim pewność prawa co do kwoty, do której otrzymania są one uprawnione, z myślą o należytym zarządzaniu finansami i skutecznym wykonaniu.

(6)

Podział wsparcia finansowego określony w załączniku do niniejszego rozporządzenia został omówiony z państwami członkowskimi w ramach grupy ekspertów ds. systemów informacyjnych do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa.

(7)

Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (3).

(8)

Zważywszy, że rozporządzenie (UE) 2018/1240 powstało w oparciu o dorobek Schengen, zgodnie z art. 4 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania powiadomiła o swojej decyzji w sprawie wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/1240 do swojego prawa krajowego. Dania jest zatem związana niniejszym rozporządzeniem.

(9)

Niniejsze rozporządzenie nie stanowi rozwinięcia przepisów dorobku Schengen, które mają zastosowanie do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(10)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (5), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE (6).

(11)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE, w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (8) i z art. 3 decyzji Rady 2008/149/WSiSW (9).

(12)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (10), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (11) i art. 3 decyzji Rady 2011/349/UE (12).

(13)

Niniejsze rozporządzenie jest aktem stanowiącym rozwinięcie dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r. i art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r.,