TYTUŁ I

CELE I ZASADY OGÓLNE

ARTYKUŁ 1

Cele

1.   W niniejszej Umowie ustanawia się wzmocnione partnerstwo i współpracę między Stronami oparte na wspólnych wartościach, wspólnych interesach i dążeniu do wzmocnienia wzajemnych stosunków we wszystkich obszarach jej stosowania z wzajemną korzyścią.

2.   To partnerstwo i współpraca stanowią zachodzący między Stronami proces, który przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, pokoju, stabilności i bezpieczeństwa poprzez zwiększoną zbieżność w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, skuteczną współpracę polityczną i gospodarczą oraz multilateralizm.

ARTYKUŁ 2

Zasady ogólne

1.   Poszanowanie zasad demokracji oraz praw człowieka i podstawowych wolności, określonych w szczególności w Powszechnej deklaracji praw człowieka, Karcie Narodów Zjednoczonych, akcie końcowym KBWE z Helsinek, jak również w innych stosownych instrumentach międzynarodowych z zakresu praw człowieka, których są stronami, stanowi podwaliny polityki wewnętrznej i międzynarodowej obydwu Stron oraz istotny element niniejszej Umowy.

2.   Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do przestrzegania międzynarodowych norm pracy zgodnie z konwencjami Międzynarodowej Organizacji Pracy (zwanej dalej „MOP”), których są lub mogą stać się stronami.

3.   Strony potwierdzają poszanowanie zasad dobrych rządów, w tym tych dotyczących zwalczania korupcji na wszystkich szczeblach.

4.   Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do przestrzegania zasad gospodarki wolnorynkowej, promowania zrównoważonego rozwoju i przeciwdziałania zmianie klimatu.

5.   Strony zobowiązują się do walki z różnymi formami międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, walki z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia oraz do skutecznego multilateralizmu.

6.   Strony wprowadzają w życie niniejszą Umowę w oparciu o wspólne wartości, zasady równego dialogu, wzajemnego zaufania, szacunku i korzyści, współpracy regionalnej, skutecznego multilateralizmu oraz przestrzegania swoich obowiązków międzynarodowych wynikających w szczególności z członkostwa w ONZ i OBWE.

TYTUŁ II

DIALOG I REFORMY POLITYCZNE, WSPÓŁPRACA W DZIEDZINIE POLITYKI ZAGRANICZNEJ I BEZPIECZEŃSTWA

ARTYKUŁ 3

Cele dialogu politycznego

Strony rozwijają skuteczny dialog polityczny we wszystkich obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym w obszarach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz reformy wewnętrznej. Cele dialogu politycznego są następujące:

ARTYKUŁ 4

Demokracja i praworządność

Strony pogłębiają dialog i współpracę celem:

ARTYKUŁ 5

Prawa człowieka i podstawowe wolności

Strony współpracują w zakresie promowania i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności oraz pogłębiają dialog w celu:

ARTYKUŁ 6

Społeczeństwo obywatelskie

Strony współpracują na rzecz wzmocnienia środowiska sprzyjającego społeczeństwu obywatelskiemu i jego roli w gospodarczym, społecznym i politycznym rozwoju otwartego społeczeństwa demokratycznego, w szczególności poprzez:

ARTYKUŁ 7

Polityka zagraniczna i bezpieczeństwa

1.   Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do poszanowania powszechnych zasad i norm prawa międzynarodowego, w tym tych określonych w Karcie Narodów Zjednoczonych i akcie końcowym OBWE z Helsinek, między innymi zasad: suwerennej równości, poszanowania praw nierozerwalnie związanych z suwerennością; powstrzymywania się od stosowania gróźb lub siły; nienaruszalności granic; integralności terytorialnej państw; pokojowego rozstrzygania sporów; nieingerowania w sprawy wewnętrzne; poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, w tym wolności myśli, sumienia, religii lub przekonań; równouprawnienia i samostanowienia narodów; współpracy między państwami i wypełniania w dobrej wierze obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego.

2.   Strony zacieśniają dialog i współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, uwzględniając aspekty polityki bezpieczeństwa i obrony, oraz zajmują się w szczególności kwestiami dotyczącymi zapobiegania konfliktom oraz wzmocnionego i skutecznego zarządzania kryzysowego, ograniczania ryzyka, cyberbezpieczeństwa, skutecznego funkcjonowania sektora bezpieczeństwa, stabilizacji regionalnej, rozbrojenia, nieproliferacji, kontroli zbrojeń i kontroli wywozu broni.

ARTYKUŁ 8

Poważna przestępczość budząca niepokój wspólnoty międzynarodowej

1.   Strony potwierdzają, że najpoważniejsze przestępstwa budzące niepokój całej społeczności międzynarodowej nie mogą pozostawać bezkarne i że musi zostać zapewnione ich skuteczne ściganie przez wprowadzanie środków na szczeblu krajowym i wzmacnianie współpracy międzynarodowej.

2.   Strony uznają, że ustanowienie i funkcjonowanie Międzynarodowego Trybunału Karnego i innych wielostronnych struktur przyczynia się do promowania pokoju i sprawiedliwości na świecie. Strony współpracują w tym zakresie, w tym przez dialog.

3.   Strony współpracują w prowadzeniu dialogu poświęconego kwestiom związanym z ludobójstwem, zbrodniami przeciwko ludzkości i zbrodniami wojennymi, wykorzystując do tego stosowne ramy współpracy dwustronnej i wielostronnej.

ARTYKUŁ 9

Zapobieganie konfliktom i zarządzanie kryzysowe

Strony współpracują w zakresie zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego w celu stworzenia obszaru pokoju i stabilności.

ARTYKUŁ 10

Stabilność regionalna i pokojowe rozwiązywanie sporów

1.   Strony intensyfikują wspólne działania na rzecz poprawy warunków dla dalszej współpracy regionalnej w kluczowych obszarach, takich jak zrównoważone zarządzanie transgranicznymi zasobami wodnymi, mineralnymi i energetycznymi, zarządzanie granicami ułatwiające legalne transgraniczne przepływy osób i towarów, zrównoważona łączność, stosunki dobrosąsiedzkie oraz demokratyczny i zrównoważony rozwój, przyczyniając się tym samym do stabilności i bezpieczeństwa w Azji Środkowej. Strony dążą do pokojowego rozwiązywania konfliktów.

2.   Działania, o których mowa w ust. 1, muszą być zgodne z celem, jakim jest utrzymywanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, określonym w Karcie Narodów Zjednoczonych, akcie końcowym KBWE z Helsinek i innych odpowiednich instrumentach wielostronnych, których Unia Europejska i Republika Uzbekistanu są stronami.

ARTYKUŁ 11

Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu BMR

1.   Strony uznają, że rozprzestrzenianie BMR i środków jej przenoszenia, zarówno do państw, jak i do podmiotów niepaństwowych, stanowi jedno z największych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa w wymiarze międzynarodowym.

2.   Strony współpracują i przyczyniają się do walki z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia poprzez pełne poszanowanie i wykonanie odpowiednich obowiązków wynikających z traktatów i umów międzynarodowych dotyczących rozbrojenia i nierozprzestrzeniania, a także innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych, których są stronami. Strony zgadzają się, że niniejsze postanowienie stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.

3.   Strony ponadto współpracują i przyczyniają się do walki z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia poprzez:

4.   Strony ustanawiają regularny dialog, który będzie towarzyszył tym elementom i który je umocni.

ARTYKUŁ 12

Kontrola wywozu broni strzeleckiej i lekkiej oraz broni konwencjonalnej

1.   Strony uznają, że nielegalne wytwarzanie i transfer broni strzeleckiej i lekkiej oraz amunicji do niej, a także obrót nimi, ich nadmierne gromadzenie, niewłaściwie zabezpieczone składowanie i niekontrolowane rozprzestrzenianie oraz złe zarządzanie nimi nadal stanowią poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.

2.   Strony wypełniają i w pełni wykonują swoje obowiązki dotyczące nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, a także swoich zobowiązań w ramach Programu działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach przyjętego w dniu 20 lipca 2001 r. oraz traktatów i umów międzynarodowych, których są stronami.

3.   Strony uznają znaczenie wewnętrznych systemów kontroli transferu broni konwencjonalnej, zgodnie z istniejącymi normami międzynarodowymi, których są stroną. Strony uznają znaczenie stosowania takich kontroli w odpowiedzialny sposób, aby przyczynić się do międzynarodowego i regionalnego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności oraz ograniczenia cierpień ludzi, a także do zapobiegania przenikaniu broni konwencjonalnej.

4.   Strony zachęcają do współpracy i koordynacji, komplementarności i wspólnych działań w swoich staraniach zmierzających do uregulowania międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną lub jego lepszego uregulowania oraz do zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią, zwalczania i eliminowania go, w tym przez prowadzenie regularnego dialogu.

TYTUŁ III

SPRAWIEDLIWOŚĆ, WOLNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO

ARTYKUŁ 13

Ochrona danych osobowych

1.   Strony uznają znaczenie promowania i zapewniania podstawowych praw do prywatności i ochrony danych osobowych.

2.   Strony współpracują w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony i skutecznego egzekwowania praw, o których mowa w ust. 1, w tym w kontekście organów ścigania w celu zapobiegania terroryzmowi międzynarodowemu i innym przestępstwom o charakterze transgranicznym oraz ich zwalczania.

3.   Strony uznają, że zapewnienie ochrony danych osobowych stanowi jeden z podstawowych czynników przyczyniających się do dalszego rozwoju stosunków gospodarczych i handlowych oraz budowania zaufania obywateli do gospodarki cyfrowej.

4.   Współpraca Stron obejmuje praktyczną pomoc w harmonizacji ich odpowiedniego prawodawstwa w dziedzinie ochrony danych osobowych, z uwzględnieniem unijnych i międzynarodowych aktów prawnych i norm, w tym Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych sporządzonej dnia 28 stycznia 1981 r. i Protokołu dodatkowego do tej Konwencji o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych dotyczącego organów nadzorczych i transgranicznych przepływów danych, sporządzonego dnia 8 listopada 2001 r., a także współpracę w zakresie egzekwowania przepisów o ochronie danych.

ARTYKUŁ 14

Współpraca w zakresie migracji, azylu i zarządzania granicami

1.   Strony potwierdzają znaczenie ustanowienia wszechstronnego dialogu na temat wszystkich kwestii związanych z migracją, w tym na temat legalnej migracji zgodnie z kompetencjami Unii Europejskiej i krajowymi, przyczyn nielegalnej migracji, ochrony międzynarodowej, a także zapobiegania nielegalnej migracji, przemytowi ludzi i handlowi ludźmi oraz walki z tymi zjawiskami.

2.   Współpraca opiera się na ocenie konkretnych potrzeb dokonanej w ramach wzajemnych konsultacji Stron i jest wdrażana zgodnie z prawodawstwem Stron. Współpraca skupi się w szczególności na:

ARTYKUŁ 15

Readmisja i walka z nielegalną migracją

1.   Strony uzgadniają, że w ramach współpracy na rzecz zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnej migracji:

Jeżeli dokument podróży nie został wydany w tym terminie, Strony mogą wykorzystać „europejski dokument podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich” określony w załączniku do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1953 (1) lub podobny dokument podróży Republiki Uzbekistanu.

Jeżeli osoba, która ma zostać poddana readmisji, nie posiada żadnych dokumentów ani innych dowodów potwierdzających jej obywatelstwo, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne i konsularne zainteresowanego państwa członkowskiego lub Republiki Uzbekistanu zapewnia – na prośbę Republiki Uzbekistanu lub tego państwa członkowskiego– pełną współpracę w celu ustalenia obywatelstwa tej osoby.

2.   Strony mogą rozważyć możliwość negocjowania:

ARTYKUŁ 16

Przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu

1.   Strony współpracują na rzecz zapobiegania wykorzystywaniu ich instytucji finansowych oraz wyznaczonych niefinansowych przedsiębiorstw i zawodów do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz na rzecz zwalczania takiego wykorzystywania.

2.   W tym celu wymieniają informacje zgodnie ze swoimi przepisami i współpracują na rzecz zapewnienia skutecznego i pełnego wdrożenia zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (zwanej dalej „FATF”) oraz innych norm przyjętych przez odpowiednie organy międzynarodowe działające w tej dziedzinie. Współpraca ta może obejmować między innymi identyfikację, śledzenie, zajmowanie, konfiskatę i odzyskiwanie aktywów lub funduszy pochodzących z dochodów z przestępstwa. Na potrzeby tej wymiany informacji Strony posługują się bezpiecznymi i niezawodnymi kanałami takimi jak te określone w opracowanej przez Grupę Egmont karcie jednostek analityki finansowej oraz stosują zasady wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej Grupy Egmon.

ARTYKUŁ 17

Niedozwolone środki odurzające

1.   Strony współpracują na rzecz zapewnienia zrównoważonego, opartego na dowodach i zintegrowanego podejścia do postępowania z niedozwolonymi środkami odurzającymi i nowymi substancjami psychoaktywnymi.

2.   Polityka i działania dotyczące środków odurzających mają na celu wzmocnienie struktur służących zapobieganiu obrotowi niedozwolonymi środkami odurzającymi i eliminowaniu tych środków, ograniczaniu podaży takich środków, handlu nimi i popytu na nie oraz radzeniu sobie ze skutkami zdrowotnymi i społecznymi używania niedozwolonych środków odurzających w celu ograniczenia szkód. Strony współpracują na rzecz zapobiegania wykorzystywaniu prekursorów chemicznych do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych.

3.   Strony uzgadniają metody współpracy niezbędne do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 1. Działania opierają się na wspólnie uzgodnionych zasadach określonych w konwencjach ONZ w sprawie kontroli środków odurzających oraz innych porozumieniach międzynarodowych, których są stroną.

ARTYKUŁ 18

Walka z przestępczością zorganizowaną i korupcją

1.   Strony współpracują w zakresie zwalczania i zapobiegania działalności przestępczej i nielegalnej, w tym działalności transnarodowej, zorganizowanej lub innej, takiej jak:

2.   Strony wzmacniają współpracę dwustronną, regionalną i międzynarodową pomiędzy organami ścigania. Strony skutecznie wdrażają odpowiednie normy międzynarodowe, w szczególności postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej z 2000 r., przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/55/25 w dniu 8 stycznia 2001 r. i protokołów do niej, których są stroną.

3.   Strony współpracują w zakresie zapobiegania i zwalczania korupcji zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi, w szczególności postawieniami konwencji ONZ przeciwko korupcji, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/58/4 w dniu 31 października 2003 r. oraz zaleceniami wynikającymi z ocen dokonanych na podstawie tej konwencji.

ARTYKUŁ 19

Zwalczanie terroryzmu

1.   Strony potwierdzają znaczenie walki z terroryzmem i zapobiegania temu zjawisku i zgodnie postanawiają współpracować na szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym, aby zapobiegać terroryzmowi i zwalczać go we wszystkich formach i przejawach.

2.   Strony uzgadniają, że niezwykle ważne jest, aby walka z terroryzmem była prowadzona przy pełnym poszanowaniu praworządności oraz w ścisłej zgodności z prawem międzynarodowym, w tym z międzynarodowym prawem humanitarnym, zasadami Karty Narodów Zjednoczonych oraz wszystkimi istotnymi międzynarodowymi instrumentami dotyczącymi praw człowieka i zwalczania terroryzmu, których są stronami.

3.   Strony podkreślają znaczenie powszechnej ratyfikacji i wdrożenia wszystkich odpowiednich traktatów ONZ dotyczących zwalczania terroryzmu. Strony zgodnie postanawiają wspierać dialog na temat projektu całościowej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego oraz współpracować we wdrażaniu globalnej strategii zwalczania terroryzmu ONZ przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/60/288 w dniu 8 września 2006 r., a także stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

4.   Strony potwierdzają znaczenie ścigania przestępstw i orzecznictwa w walce z terroryzmem i zgodnie postanawiają współpracować w zakresie zapobiegania terroryzmowi i jego eliminowania, w szczególności przez następujące działania:

5.   Współpraca oparta jest na stosownych dostępnych ocenach i prowadzona w ramach wzajemnych konsultacji między Stronami.

ARTYKUŁ 20

Współpraca sądowa

1.   Strony zacieśniają istniejącą współpracę w zakresie wzajemnej pomocy prawnej i ekstradycji w oparciu o umowy międzynarodowe, których są stroną. Strony wzmacniają istniejące mechanizmy oraz, w stosownych przypadkach, rozważają utworzenie nowych mechanizmów ułatwiających współpracę międzynarodową w tym obszarze.

2.   Strony rozwijają współpracę sądową w zakresie wzajemnej pomocy prawnej w sprawach cywilnych, handlowych i karnych, w szczególności w zakresie negocjowania, zawierania i wykonywania umów dwustronnych i wielostronnych konwencji o współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych oraz wielostronnych konwencji o współpracy sądowej w sprawach cywilnych, w tym konwencji Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

ARTYKUŁ 21

Ochrona konsularna

Republika Uzbekistanu zgadza się, aby organy konsularne i dyplomatyczne każdego państwa członkowskiego posiadającego stałe przedstawicielstwo w Republice Uzbekistanu mogły zapewniać ochronę każdemu obywatelowi państwa członkowskiego nieposiadającego stałego przedstawicielstwa w Republice Uzbekistanu, które mogłoby faktycznie udzielić ochrony konsularnej w danym przypadku, na takich samych warunkach jak w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego.

TYTUŁ IV

HANDEL I KWESTIE ZWIĄZANE Z HANDLEM

ROZDZIAŁ 1

POSTANOWIENIA HORYZONTALNE

ARTYKUŁ 22

Cele

Celem niniejszego tytułu jest:

ARTYKUŁ 23

Definicje

Do celów niniejszego tytułu:

ARTYKUŁ 24

Związek z innymi umowami międzynarodowymi

1.   Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki względem siebie wynikające z porozumień międzynarodowych, których obie są stronami.

2.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako wymagające od Strony działania w sposób niezgodny z jej obowiązkami wynikającymi z porozumienia WTO.

ARTYKUŁ 25

Odniesienia do przepisów ustawowych i wykonawczych oraz innych umów

1.   Wszelkie odniesienia do przepisów ustawowych i wykonawczych zawarte w niniejszym tytule, zarówno ogólne, jak i wskazujące konkretną ustawę, rozporządzenie lub dyrektywę, należy interpretować jako odniesienie do przepisów ustawowych i wykonawczych z późniejszymi zmianami, chyba że wskazano inaczej.

2.   Każde zawarte w niniejszym tytule odniesienie do innych umów lub instrumentów prawnych, w całości lub w części, lub włączenie ich poprzez odesłanie należy interpretować, o ile nie wskazano inaczej, jako obejmujące:

ARTYKUŁ 26

Prawo do wniesienia skargi w prawie wewnętrznym

Strona nie może przewidzieć w swoim prawie prawa do wniesienia skargi przeciwko drugiej Stronie z tytułu niezgodności środka drugiej Strony z niniejszą Umową.

ARTYKUŁ 27

Szczególne zadania Rady Współpracy działającej w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

1.   Gdy Rada Współpracy wykonuje którekolwiek z powierzonych jej zadań odnoszących się do niniejszego tytułu, dokonuje tego w składzie złożonym z przedstawicieli Stron odpowiedzialnych za kwestie związane z handlem, zgodnie z odpowiednimi ramami prawnymi Stron, lub z osób przez nich wyznaczonych.

2.   Rada Współpracy działająca w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu:

3.   Zmiany, o których mowa w ust. 2 lit. a) są potwierdzane z chwilą wymiany not dyplomatycznych między Stronami i wchodzą w życie po otrzymaniu ostatniej noty dyplomatycznej, chyba że Strony uzgodnią inaczej.

4.   Rada Współpracy działająca w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu przyjmuje decyzje i wydaje odpowiednie zalecenia po zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron przewidzianych w ich prawodawstwie.

5.   W przypadku gdy posiedzenia Rady Współpracy nie są możliwe, decyzje, o których mowa w ust. 2, można przyjmować w drodze procedury pisemnej.

ARTYKUŁ 28

Szczególne zadania Komitetu Współpracy działającego w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

1.   Gdy Komitet Współpracy wykonuje którekolwiek z zadań powierzonych mu w niniejszym tytule, dokonuje tego w składzie złożonym z przedstawicieli Stron odpowiedzialnych za kwestie związane z handlem lub z osób przez nich wyznaczonych.

2.   Komitet Współpracy działający w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu wykonuje w szczególności następujące zadania:

3.   Wykonując swoje zadania określone w ust. 2 niniejszego artykułu, Komitet Współpracy może przedstawiać wnioski dotyczące przyjęcia zmian, o których mowa w art. 27 ust. 2 lit. a), lub w sprawie wydania interpretacji, o których mowa w art. 27 ust. 2 lit. b), w przypadku gdy posiedzenia Rady Współpracy nie są możliwe.

4.   Komitet Współpracy działający w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu przyjmuje decyzje i wydaje odpowiednie zalecenia po zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron przewidzianych w ich prawodawstwie.

ARTYKUŁ 29

Koordynatorzy

1.   Każda ze Stron wyznacza po jednym koordynatorze ds. niniejszego tytułu w ciągu 60 dni od wejścia w życie niniejszej Umowy i przekazuje sobie wzajemnie dane kontaktowe koordynatorów.

2.   Koordynatorzy wspólnie ustalają porządek obrad posiedzeń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy zgodnie z niniejszym rozdziałem, prowadzą wszelkie inne niezbędne przygotowania, a w stosownych przypadkach podejmują działania następcze w związku z decyzjami tych organów.

ARTYKUŁ 30

Podkomitety

1.   Podkomitety składają się z przedstawicieli Unii Europejskiej, z jednej strony, oraz Republiki Uzbekistanu, z drugiej strony.

2.   Posiedzenia podkomitetów odbywają się w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, a następnie raz w roku lub na wniosek Strony lub Komitetu Współpracy, na odpowiednim szczeblu. Posiedzenia mogą się również odbywać zdalnie przy użyciu wszelkich środków technologicznych dostępnych Stronom. Posiedzenia z osobistym udziałem członków odbywają się na przemian w Brukseli lub w Taszkencie.

3.   Podkomitetom przewodniczą wspólnie przedstawiciele obydwu Stron.

ROZDZIAŁ 2

HANDEL TOWARAMI

ARTYKUŁ 31

Zakres stosowania

O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, niniejszy rozdział ma zastosowanie do handlu towarami Strony.

ARTYKUŁ 32

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału:

ARTYKUŁ 33

Klauzula najwyższego uprzywilejowania

1.   Każda ze Stron przyznaje towarom drugiej Strony najwyższe uprzywilejowanie zgodnie z art. I GATT 1994, który zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2.   Ust. 1 nie ma zastosowania do preferencyjnego traktowania przyznanego przez Strony w stosunku do towarów państwa trzeciego zgodnie z GATT 1994.

ARTYKUŁ 34

Traktowanie narodowe w zakresie podatków i uregulowań wewnętrznych

1.   Każda ze Stron przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. III GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2.   Wobec Republiki Uzbekistanu w odniesieniu do wyrobów tytoniowych, napojów alkoholowych i cukru białego bez środków aromatyzujących ani dodatków barwiących niniejszy artykuł zaczyna obowiązywać po upływie dziesięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy albo od dnia, w którym Republika Uzbekistanu stanie się członkiem WTO, w zależności od tego, które z tych wydarzeń nastąpi wcześniej.

ARTYKUŁ 35

Ograniczenia w przywozie i wywozie

Żadna ze Stron nie przyjmuje ani nie utrzymuje zakazu ani ograniczenia w przywozie jakichkolwiek towarów drugiej Strony, ani w wywozie lub sprzedaży na wywóz jakiegokolwiek towaru przeznaczonego na terytorium drugiej Strony, z wyjątkiem przypadków gdy jest to zgodne z art. XI GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. XI GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

ARTYKUŁ 36

Cła wywozowe, podatki lub inne należności

1.   W interesie rozwoju ich partnerstwa handlowego i dalszego zwiększania możliwości handlowych Strony dokładają starań, aby nie wprowadzać jakichkolwiek ceł, podatków lub innych należności jakiegokolwiek rodzaju nakładanych na wywóz towaru na terytorium drugiej Strony lub w związku z tym wywozem, ani jakichkolwiek wewnętrznych podatków lub innych należności nakładanych na towar wywożony na terytorium drugiej Strony, które przekraczają podatek lub należności, jakie byłyby nałożone na towary podobne przeznaczone do konsumpcji wewnętrznej, ani żadnych innych środków o skutku równoważnym.

2.   Jeżeli Strona przyznaje korzystniejsze traktowanie w zakresie ceł wywozowych, podatków lub innych należności w odniesieniu do swojego wywozu do innej strony trzeciej, Strona ta rozszerza takie samo traktowanie na wywóz przeznaczony dla drugiej Strony.

3.   W wyjątkowych okolicznościach Strona może zastosować wobec drugiej Strony środek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Strona stosująca taki środek publikuje na swojej oficjalnej stronie internetowej odpowiednie informacje na 60 dni przed wejściem w życie takiego środka, w tym informacje na temat przewidywanego okresu jego stosowania.

ARTYKUŁ 37

Kontrola wywozu produktów podwójnego zastosowania

Strony postanawiają wymieniać się informacjami i dobrymi praktykami w zakresie kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania w celu wspierania współpracy Unii Europejskiej i Republiki Uzbekistanu w zakresie kontroli wywozu.

ARTYKUŁ 38

Opłaty i formalności

1.   Kwoty opłat i innych należności nakładanych przez Stronę na przywóz lub wywóz towarów drugiej Strony lub w związku z przywozem lub wywozem takich towarów ogranicza się do przybliżonych kosztów świadczonych usług i nie mogą one stanowić pośredniej ochrony towarów krajowych ani opodatkowania przywozu lub wywozu do celów podatkowych.

2.   Każda ze Stron bezzwłocznie publikuje wszystkie opłaty i należności, które nakłada w związku z przywozem lub wywozem, w taki sposób, aby umożliwić władzom publicznym, przedsiębiorstwom handlowym i innym zainteresowanym stronom zapoznanie się z nimi.

3.   Żadna ze Stron nie może wymagać czynności konsularnych, w tym powiązanych opłat i należności, w związku z przywozem jakichkolwiek towarów drugiej Strony.

ARTYKUŁ 39

Towary naprawiane

1.   Żadna ze Stron nie stosuje cła w odniesieniu do towaru, niezależnie od jego pochodzenia, który powraca na obszar celny Strony po tymczasowym wywiezieniu z jej obszaru celnego na obszar celny drugiej Strony w celu naprawy.

2.   Ust. 1 nie ma zastosowania do towarów przywożonych pod zabezpieczeniem majątkowym, do wolnych obszarów celnych lub na podobnych zasadach, które są następnie wywożone w celu naprawy i nie są ponownie przywożone pod zabezpieczeniem majątkowym, do wolnych obszarów celnych lub na podobnych zasadach.

3.   Żadna ze Stron nie może stosować cła w odniesieniu do towaru, niezależnie od jego pochodzenia, tymczasowo przywiezionego z obszaru celnego drugiej Strony w celu naprawy.

ARTYKUŁ 40

Odprawa czasowa towarów

Strona udziela drugiej Stronie zwolnień z opłat i ceł przywozowych na towary odprawiane czasowo w okolicznościach i zgodnie z procedurami, które określono w wiążących Stronę umowach międzynarodowych dotyczących odprawy czasowej towarów. Zwolnienie to stosuje się zgodnie z przepisami każdej ze Stron.

ARTYKUŁ 41

Tranzyt

1.   Art. V GATT 1994 zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część.

2.   Strony wprowadzają wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia tranzytu towarów energetycznych, zgodnie z zasadą swobody tranzytu oraz z art. 7 Traktatu karty energetycznej.

ARTYKUŁ 42

Oznaczanie pochodzenia

1.   W przypadku gdy Republika Uzbekistanu wymaga oznaczenia pochodzenia na towarach przywożonych z Unii Europejskiej, akceptuje ona oznaczenie pochodzenia „Made in EU” lub jego odpowiednik w języku zgodnym z wymogami Republiki Uzbekistanu w zakresie oznaczania pochodzenia na warunkach nie mniej korzystnych niż warunki stosowane względem oznaczeń pochodzenia państw członkowskich.

2.   Do celów oznaczenia pochodzenia „Made in EU” Republika Uzbekistanu traktuje Unię Europejską jako jedno terytorium.

ARTYKUŁ 43

Procedury licencjonowania przywozu

1.   Każda ze Stron przyjmuje i stosuje wszelkie procedury licencjonowania przywozu zgodne z art. 1, 2 i 3 Porozumienia WTO w sprawie licencjonowania przywozu. W tym celu art. 1, 2 i 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2.   Strona, która wszczyna procedury licencjonowania lub zmienia istniejące procedury licencjonowania, powiadamia o tym drugą Stronę w ciągu 90 dni od publikacji tych zmian. Powiadomienie zawiera informacje określone w art. 5 ust. 2 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. Uznaje się, że Strona zachowuje zgodność z niniejszym artykułem, jeżeli powiadomiła Komitet Licencjonowania Przywozu, o którym mowa w art. 4 porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu, o odpowiedniej procedurze licencjonowania przywozu lub o jej zmianach, dołączając informacje określone w art. 5 ust. 2 tego porozumienia. W przypadku Republiki Uzbekistanu obowiązek powiadamiania Komitetu ds. Licencjonowania Przywozu ma zastosowanie od dnia, w którym Republika Uzbekistanu stanie się członkiem WTO.

3.   Na wniosek jednej Strony druga Strona bezzwłocznie przekazuje wszelkie odpowiednie informacje, w tym informacje określone w art. 5 ust. 2 porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu, dotyczące każdej procedury licencjonowania przywozu, którą zamierza przyjąć, którą przyjęła lub którą utrzymuje, lub zmian w istniejących procedurach licencjonowania.

ARTYKUŁ 44

Procedury licencjonowania wywozu (4)

1.   Każda ze Stron publikuje każdą nową procedurę licencjonowania wywozu oraz każdą zmianę w istniejącej procedurze licencjonowania wywozu w taki sposób, aby umożliwić administracji publicznej, przedsiębiorstwom handlowym i innym zainteresowanym stronom zapoznanie się z nimi. Taka publikacja ma miejsce, na ile to możliwe, nie później niż 45 dni przed wejściem w życie nowej procedury licencjonowania wywozu lub jakiejkolwiek zmiany w istniejącej procedurze licencjonowania wywozu, a w każdym razie nie później niż w dniu wejścia w życie takiej procedury lub zmiany.

2.   Publikacja procedur licencjonowania wywozu zawiera następujące informacje:

3.   W terminie 30 dni po dniu wejścia w życie niniejszej Umowy każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o swoich istniejących procedurach licencjonowania wywozu. Strona, która przyjmuje nową procedurę licencjonowania wywozu lub zmienia jakąkolwiek istniejącą procedurę licencjonowania wywozu, powiadamia drugą Stronę o tej procedurze lub zmianie w ciągu 90 dni od publikacji. Powiadomienie to zawiera odniesienie do źródła lub źródeł, w których publikowane są informacje wymagane zgodnie z ust. 2, oraz, w stosownych przypadkach, adres odpowiedniej oficjalnej strony internetowej.

ARTYKUŁ 45

Handel materiałem jądrowym

Współpraca w zakresie handlu materiałem jądrowym regulowana jest Umową o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a Rządem Republiki Uzbekistanu (5) sporządzonej w Brukseli w dniu 6 października 2003 r.

ROZDZIAŁ 3

ŚRODKI OCHRONY HANDLU

ARTYKUŁ 46

Postanowienia ogólne

1.   Poniższe dokumenty zostają niniejszym włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian:

2.   Postanowienia niniejszego rozdziału nie są objęte rozdziałem 14 tytułu IV niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ 47

Przejrzystość

1.   Strony stosują instrumenty ochrony handlu (środki antydumpingowe, antysubsydyjne i wielostronne środki ochronne) w pełnej zgodności z odpowiednimi wymogami WTO i w oparciu o sprawiedliwy i przejrzysty system.

2.   Strona wszczynająca postępowanie wyjaśniające w sprawie środków ochronnych powiadamia o tym fakcie drugą Stronę, jeżeli druga Strona ma istotny interes gospodarczy.

3.   Do celów niniejszego artykułu uznaje się, że Strona ma istotny interes gospodarczy, jeżeli w okresie trzech lat poprzedzających wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie środków ochronnych była jednym z pięciu największych dostawców produktu przywożonego, pod względem wielkości albo wartości w ujęciu bezwzględnym.

4.   Niezależnie od ust. 1, 2, 3 i 5, na wniosek drugiej Strony Strona wszczynająca postępowanie wyjaśniające w sprawie środków ochronnych i zamierzająca zastosować środki ochronne:

5.   Dokonując wyboru środków na podstawie niniejszego artykułu Strony dokładają starań, aby w pierwszej kolejności stosować środki w najmniejszym stopniu zakłócające handel dwustronny.

6.   Niezwłocznie po nałożeniu środków tymczasowych oraz przed dokonaniem ostatecznych ustaleń Strony dokonują pełnego i właściwego ujawnienia wszystkich istotnych faktów i ustaleń będących podstawą decyzji o zastosowaniu środków, bez uszczerbku dla art. 6 ust. 5 porozumienia antydumpingowego i art. 12 ust. 4 porozumienia SCM. Ujawnienia dokonuje się na piśmie oraz zapewnia się zainteresowanym stronom odpowiedni czas na przedstawienie uwag dotyczących takich istotnych faktów i ustaleń.

7.   Każdej zainteresowanej Stronie zapewnia się możliwość bycia wysłuchanym w celu wyrażenia swoich opinii podczas dochodzenia antydumpingowego i antysubsydyjnego, pod warunkiem że nie spowoduje to zbędnego opóźnienia w prowadzeniu dochodzenia.

ARTYKUŁ 48

Uwzględnienie interesu publicznego

W trakcie dochodzeń w sprawie ceł antydumpingowych lub wyrównawczych przemysł krajowy, konsumenci, użytkownicy i importerzy mają prawo przedkładać istotne informacje i dane, które zostaną uwzględnione przez organy prowadzące dochodzenie, zgodnie z odpowiednimi krajowymi przepisami proceduralnymi.

Jeżeli Strona podejmie decyzję o nałożeniu cła antydumpingowego, kwota takiego cła nie może przekraczać marginesu dumpingu, ale może być, co do zasady, niższa od tego marginesu, gdy takie mniejsze cło będzie odpowiednie do usunięcia szkody dla przemysłu krajowego.

ROZDZIAŁ 4

CŁA

ARTYKUŁ 49

Współpraca celna

1.   Strony wzmacniają współpracę w obszarze ceł, aby zapewnić przejrzyste środowisko handlowe, ułatwiać handel, podnosić bezpieczeństwo łańcucha dostaw, poprawiać bezpieczeństwo konsumentów, zapobiegać napływowi towarów naruszających prawa własności intelektualnej i zwalczać przemyt oraz inne naruszenia przepisów prawa celnego.

2.   Aby zrealizować cele, o których mowa w ust. 1, oraz w granicach dostępnych zasobów Strony współpracują między innymi na rzecz:

ARTYKUŁ 50

Wzajemna pomoc administracyjna

Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami protokołu I.

ARTYKUŁ 51

Ustalanie wartości celnej

Porozumienie o stosowaniu art. VII GATT 1994 zawarte w załączniku 1 A do porozumienia WTO reguluje zasady ustalania wartości celnej towarów w wymianie handlowej między Stronami i zostaje niniejszym włączone do niniejszej Umowy, tak że stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

ROZDZIAŁ 5

BARIERY TECHNICZNE W HANDLU

ARTYKUŁ 52

Cel

Celem niniejszego rozdziału jest ułatwienie handlu towarami między Stronami poprzez zapobieganie zbędnym barierom technicznym w handlu, ich identyfikowanie i eliminowanie.

ARTYKUŁ 53

Zakres stosowania

1.   Niniejszy rozdział odnosi się do opracowania, przyjęcia i stosowania wszelkich norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności określonych w porozumieniu TBT, które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami.

2.   Niezależnie od ust. 1 niniejszy rozdział nie ma zastosowania do:

ARTYKUŁ 54

Związek z porozumieniem TBT

1.   Art. 2.1–2.8, 2.11, 2.12, 3.1, 3.4, 3.5, 4, 5.1–5.5, 5.8, 5.9, 6, 7.1, 7.4, 7.5, 8, 9 oraz załączniki 1 i 3 do porozumienia TBT zostają niniejszym włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część.

2.   Republika Uzbekistanu dokończy proces zbliżania swojego systemu normalizacji do porozumienia TBT, w szczególności do Kodeksu właściwego postępowania, w tym w zakresie dobrowolnego charakteru norm określonych w Porozumieniu TBT, w ciągu 5 lat od wejścia w życie niniejszej Umowy.

3.   Odniesienia do „niniejszej Umowy” w porozumieniu TBT włączonym do niniejszej Umowy traktuje się, w stosownych przypadkach, jako odniesienia do niniejszej Umowy.

4.   Pojęcie „Członkowie” w postanowieniach porozumienia TBT włączonych do niniejszej Umowy należy odczytywać jako oznaczające Strony niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ 55

Przepisy techniczne

1.   Każda ze Stron dokonuje, zgodnie ze swoimi odpowiednimi przepisami i procedurami, oceny skutków regulacji w odniesieniu do planowanych przepisów technicznych.

2.   Każda ze Stron ocenia dostępne regulacyjne i pozaregulacyjne alternatywy dla proponowanego przepisu technicznego, które mogą pozwolić na realizację uzasadnionych celów Strony, zgodnie z art. 2.2 porozumienia TBT.

3.   Każda ze Stron wykorzystuje odpowiednie normy międzynarodowe jako podstawę swoich przepisów technicznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy dana Strona opracowująca przepis techniczny może wykazać, że takie normy międzynarodowe byłyby nieskuteczne lub nieodpowiednie dla osiągnięcia realizowanych uzasadnionych celów.

4.   Normy międzynarodowe opracowane przez organizacje wymienione w załączniku 5-A uznaje się za odpowiednie normy międzynarodowe w rozumieniu art. 2, art. 5 oraz załącznika 3 do porozumienia TBT, pod warunkiem że przy ich opracowywaniu organizacje te przestrzegały zasad i procedur określonych w decyzji Komitetu WTO ds. Barier Technicznych w Handlu dotyczącej zasad rozwoju międzynarodowych norm, wskazówek i zaleceń, w związku z art. 2, art. 5 oraz załącznikiem 3 do porozumienia TBT.

5.   Na wniosek jednej ze Stron Komitet Współpracy rozważa aktualizację wykazu zawartego w załączniku 5-A.

6.   Jeżeli Strona nie stosowała norm międzynarodowych jako podstawy swoich przepisów technicznych, na wniosek drugiej Strony wskazuje ona wszelkie istotne odstępstwa od odpowiednich norm międzynarodowych i wyjaśnia powody, dla których normy takie zostały uznane za nieodpowiednie lub nieskuteczne dla osiągnięcia wyznaczonego celu, oraz przedstawia dowody naukowe lub techniczne, na których oparto tę ocenę.

7.   Oprócz art. 2.3 i 2.4 porozumienia TBT każda ze Stron dokonuje przeglądu swoich przepisów technicznych w celu zwiększenia ich zbieżności z odpowiednimi normami międzynarodowymi, uwzględniając między innymi wszelkie zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych oraz wszelkie zmiany okoliczności, które doprowadziły do rozbieżności w stosunku do tych odpowiednich norm międzynarodowych.

8.   Przy opracowywaniu przepisów technicznych, które mogą mieć znaczący wpływ na handel, każda ze Stron zapewnia, zgodnie z jej zasadami i procedurami, aby istniały procedury umożliwiające osobom obu Stron wnoszenie wkładu w ramach procesu konsultacji publicznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy wystąpią nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa krajowego, lub gdy istnieje groźba ich wystąpienia. Każda ze Stron zezwala osobom z drugiej Strony na udział w takich konsultacjach na warunkach nie mniej korzystnych niż te przyznane jej własnym osobom, a także podaje do wiadomości publicznej wyniki tego procesu konsultacji.

ARTYKUŁ 56

Normy

1.   W celu harmonizacji norm w jak najszerszym zakresie każda ze Stron zachęca organy normalizacyjne na swoim terytorium oraz regionalne organy normalizacyjne, których Strona lub organy normalizacyjne na jej terytorium są członkami, do:

2.   Strony powinny prowadzić wymianę informacji w zakresie:

3.   Jeżeli normy stają się obowiązkowe poprzez ich włączenie do projektu przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności lub poprzez odesłanie do nich w takim projekcie lub takiej procedurze, zastosowanie mają obowiązki w zakresie przejrzystości określone w art. 59.

ARTYKUŁ 57

Ocena zgodności

1.   Postanowienia art. 55 dotyczące opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych stosuje się odpowiednio do procedur oceny zgodności.

2.   Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia oceny zgodności jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisami technicznymi, Strona ta:

3.   Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia przez osobę trzecią oceny zgodności jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisem technicznym, oraz nie zastrzegła tego zadania dla władzy publicznej, jak określono w ust. 5, Strona ta:

4.   Ust. 3 lit. f) nie może być interpretowany jako zakazujący Stronie nakładania na podwykonawców obowiązku spełnienia tych samych wymogów, które spełnia jednostka oceniająca zgodność, aby przeprowadzić badania lub inspekcje, o których mowa w tej literze.

5.   Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie wyklucza nakładania przez Stronę wymogu, aby ocenę zgodności dotyczącą określonych produktów przeprowadzały jej określone organy rządowe. W takich przypadkach Strona:

6.   Niezależnie od ust. 2–5 Strony uznają deklarację zgodności dostawcy jako dowód zgodności z istniejącymi przepisami technicznymi w dziedzinach wskazanych w załączniku 5-B i zgodnie z zasadami tam określonymi.

ARTYKUŁ 58

Współpraca w dziedzinie barier technicznych w handlu

1.   Strony wzmacniają współpracę dotyczącą norm, przepisów technicznych, metrologii, nadzoru rynku, akredytacji i procedur oceny zgodności w celu poszerzenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz ułatwienia dostępu do swoich rynków. W tym celu Strony starają się zidentyfikować i opracować mechanizmy i inicjatywy w zakresie współpracy regulacyjnej odpowiednie dla szczególnych kwestii lub sektorów, które mogą obejmować między innymi:

2.   W celu wspierania wzajemnej wymiany handlowej Strony:

3.   Strony dążą do wszczęcia i utrzymania procesu, w ramach którego może zostać osiągnięte stopniowe zbliżenie przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności Republiki Uzbekistanu i Unii Europejskiej.

4.   W dziedzinach, w których osiągnięto dostosowanie, Strony mogą rozważyć wynegocjowanie układów w sprawie oceny zgodności i zatwierdzania wyrobów przemysłowych.

ARTYKUŁ 59

Przejrzystość

1. Przy opracowywaniu przepisów technicznych, które mogą mieć znaczący wpływ na handel, każda ze Stron zapewnia drugiej Stronie okres co najmniej 60 dni od publikacji proponowanych przepisów technicznych i procedur oceny zgodności na przedłożenie pisemnych uwag, z wyjątkiem sytuacji, gdy pojawiły się nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa narodowego lub gdy istnieje zagrożenie, że takie problemy wystąpią. Strona ustosunkowuje się pozytywnie do uzasadnionego wniosku o przedłużenie okresu przeznaczonego na przekazanie uwag na piśmie.

2. Jeżeli Strona otrzymuje od drugiej Strony pisemne uwagi dotyczące proponowanego przepisu technicznego lub proponowanej procedury oceny zgodności, Strona ta:

3. Każda ze Stron przekazuje, na wniosek drugiej Strony, informacje dotyczące celów, podstawy prawnej i powodów przyjęcia przepisów technicznych lub procedury oceny zgodności, które dana Strona przyjęła lub których przyjęcie proponuje.

4. Każda ze Stron zapewnia, aby przyjęte przez nią przepisy techniczne i procedury oceny zgodności były publikowane na stronach internetowych i dostępne bezpłatnie.

5. Każda ze Stron dostarcza informacje dotyczące przyjęcia i wejścia w życie przepisów technicznych i procedur oceny zgodności oraz przyjętych tekstów końcowych.

6. Każda ze Strona zapewnia rozsądny odstęp czasu między publikacją przepisów technicznych a ich wejściem w życie, aby pozwolić przedsiębiorcom drugiej Strony na dostosowanie się. Pojęcie „rozsądny odstęp czasu” należy rozumieć jako okres co najmniej sześciu miesięcy, chyba że byłoby to nieskuteczne z perspektywy realizacji uzasadnionych zamierzonych celów.

ARTYKUŁ 60

Oznakowanie i etykietowanie

1. Każda ze Stron potwierdza, że jej przepisy techniczne, które zawierają między innymi lub wyłącznie wymogi w zakresie oznakowania lub etykietowania lub dotyczą wyłącznie takich wymogów, będą zgodne z zasadami art. 2.2 porozumienia TBT.

2. Jeżeli Strona wymaga obowiązkowego oznakowania lub etykietowania produktów:

3. Ust. 2 lit. e) stosuje się do dnia przystąpienia Republiki Uzbekistanu do WTO.

ARTYKUŁ 61

Współpraca w zakresie nadzoru rynku, bezpieczeństwa i zgodności produktów niespożywczych

1. Strony uznają znaczenie współpracy w zakresie nadzoru rynku, bezpieczeństwa i zgodności produktów niespożywczych dla ułatwienia handlu oraz ochrony konsumentów i innych użytkowników, a także znaczenie budowania wzajemnego zaufania w oparciu o wymieniane informacje.

2. Aby zagwarantować niezależne i bezstronne funkcjonowanie nadzoru rynku, Strony zapewniają:

3. Strony mogą współpracować i wymieniać się informacjami w dziedzinie nadzoru rynku, bezpieczeństwa i zgodności produktów niespożywczych, w szczególności w odniesieniu do:

4. Unia Europejska może przekazać Republice Uzbekistanu wybrane informacje z systemu wczesnego ostrzegania w odniesieniu do produktów konsumenckich, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/95/WE (6), lub z aktu prawnego będącego następcą prawnym tego systemu, a Republika Uzbekistanu może przekazać Unii Europejskiej odpowiednie informacje na temat bezpieczeństwa niespożywczych produktów konsumenckich oraz na temat podjętych środków zapobiegawczych, ograniczających i naprawczych w odniesieniu do produktów konsumenckich, o których mowa w odpowiednim prawodawstwie Republiki Uzbekistanu. Wymiana informacji może mieć formę:

5. Komitet Współpracy może ustanowić, w załączniku 5-D, porozumienie w sprawie regularnej wymiany informacji, w tym drogą elektroniczną, na temat środków podejmowanych w odniesieniu do niezgodnych z przepisami produktów niespożywczych, innych niż informacje objęte ust. 4.

6. Strony wykorzystują informacje otrzymane zgodnie z ust. 3, 4 i 5 wyłącznie w celu ochrony konsumentów, zdrowia, bezpieczeństwa lub środowiska.

7. Każda ze Stron traktuje informacje otrzymane zgodnie z ust. 3, 4 i 5 jako poufne.

8. W porozumieniach, o których mowa w ust. 4 i 5, określa się rodzaj informacji podlegających wymianie, zasady dotyczące wymiany oraz zastosowanie przepisów dotyczących poufności i ochrony danych osobowych. Komitet Współpracy jest uprawniony do przyjmowania decyzji mających na celu określenie lub zmianę zasad zawartych w załącznikach 5-C i 5-D.

9. Do celów niniejszego rozdziału „nadzór rynku” oznacza działania prowadzone i środki podejmowane przez organy publiczne, w tym podejmowane we współpracy z przedsiębiorcami, na podstawie procedur Strony, i których celem jest umożliwienie Stronie monitorowania zgodności produktów z wymogami określonymi w jej przepisach ustawowych i wykonawczych lub bezpieczeństwa produktów, lub zajmowania się nimi. W przypadku Republiki Uzbekistanu przedsiębiorca oznacza producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera lub sprzedawcę.

ARTYKUŁ 62

Dyskusje i konsultacje techniczne

1. Każda ze Stron może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie dyskusji z drugą Stroną na temat wszelkich projektów lub propozycji przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności drugiej Strony, które zdaniem Strony mogą mieć znaczący negatywny wpływ na handel między Stronami. Wniosek sporządza się na piśmie i określa się w nim:

2. Strona doręcza swój wniosek koordynatorowi do spraw rozdziału TBT drugiej Strony.

3. Na wniosek jednej ze Stron Strony spotykają się osobiście lub za pośrednictwem wideokonferencji lub telekonferencji w celu omówienia wątpliwości zgłoszonych we wniosku w ciągu 60 dni od dnia złożenia wniosku oraz dokładają starań, aby jak najszybciej rozwiązać tę kwestię. Jeżeli Strona występująca z wnioskiem uważa, że kwestia jest pilna, może zwrócić się z wnioskiem o wyznaczenie spotkania w krótszym terminie. W takich przypadkach Strona, do której skierowano wniosek, rozpatruje taki wniosek pozytywnie.

4. Strona może zwrócić się do drugiej Strony z wnioskiem o konsultację w każdej kwestii wynikającej z niniejszego rozdziału, doręczając pisemny wniosek koordynatorowi do spraw rozdziału TBT drugiej Strony. Strony dokładają wszelkich starań, aby rozwiązać daną kwestię w sposób wzajemnie satysfakcjonujący.

5. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron wynikających z rozdziału 14.

ARTYKUŁ 63

Koordynator do spraw rozdziału TBT

1. Każda ze Stron wyznacza koordynatora do spraw rozdziału TBT oraz powiadamia drugą Stronę o danych kontaktowych tego koordynatora i wszelkich zmianach tych danych. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT pracują wspólnie nad ułatwieniem wdrożenia niniejszego rozdziału i współpracy między Stronami we wszystkich kwestiach związanych z porozumieniem TBT.

2. Do funkcji każdego z koordynatorów do spraw rozdziału TBT należy:

3. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT komunikują się ze sobą w dowolny uzgodniony sposób, który jest odpowiedni do celów wykonywania ich funkcji.

ARTYKUŁ 64

Okres przejściowy

W odniesieniu do Republiki Uzbekistanu, art. 55 ust. 3, art. 55 ust. 6, art. 55 ust. 7, art. 56 ust. 1 lit. b), art. 56 ust. 1 lit. c), art. 57 ust. 3 lit. b), art. 57 ust. 3 lit. d), art. 57 ust. 5 i załącznik 5-B zaczyna obowiązywać po upływie pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej Umowy.

ROZDZIAŁ 6

KWESTIE SANITARNE I FITOSANITARNE

ARTYKUŁ 65

Cele

Celem niniejszego rozdziału jest określenie zasad mających zastosowanie do środków sanitarnych i fitosanitarnych (zwanych dalej „środkami SPS”) określonych w porozumieniu WTO SPS, w tym w zakresie zdrowia zwierząt i roślin oraz bezpieczeństwa żywności, w wymianie handlowej między Stronami oraz do współpracy w zakresie dobrostanu zwierząt, oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe i zrównoważonych systemów żywnościowych. Strony stosują zasady określone w niniejszym rozdziale w sposób, który ułatwia handel i zapobiega tworzeniu między nimi nieuzasadnionych barier w handlu, przy równoczesnym zachowaniu stosowanego przez każdą ze Stron poziomu ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin.

ARTYKUŁ 66

Zasady

1. Strony zapewniają, aby środki SPS były opracowywane i realizowane w oparciu o zasady proporcjonalności, przejrzystości, niedyskryminacji i naukowego uzasadnienia i z uwzględnieniem norm międzynarodowych (Międzynarodowa konwencja ochrony roślin podpisana w Rzymie dnia 6 grudnia 1951 r. (zwana dalej „IPPC”), Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (zwana dalej „WOAH”) i Komisja Kodeksu Żywnościowego (zwana dalej „Kodeksem Żywnościowym”)).

2. Każda ze Stron zapewnia, aby jej środki SPS nie powodowały arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między jej własnym terytorium a terytorium drugiej Strony w zakresie, w jakim panują w nich identyczne lub podobne warunki. Środki SPS nie mogą być stosowane w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu między Stronami.

3. Każda ze Stron zapewnia, aby właściwie wdrażano środki, procedury lub mechanizmy kontroli SPS, a odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji otrzymane od właściwego organu drugiej Strony udzielano bezzwłocznie i w sposób nie mniej korzystny w odniesieniu do produktów przywożonych niż w odniesieniu do wewnętrznych produktów podobnych.

ARTYKUŁ 67

Wymogi przywozowe i urzędowe świadectwa SPS

1. Wymogi przywozowe każdej ze Stron muszą być oparte na zasadach Kodeksu Żywnościowego, WOAH i IPPC oraz ich odpowiednich normach, chyba że wymogi te są uzasadnione naukową oceną ryzyka przeprowadzoną zgodnie z obowiązującymi zasadami międzynarodowymi przewidzianymi w porozumieniu SPS.

2. Wymogi przywozowe Strony dokonującej przywozu mają zastosowanie do całego terytorium Strony dokonującej wywozu, podobnie jak urzędowe świadectwa SPS, które mogą być wymagane w handlu produktami rolnymi między Stronami, w tym roślinami i produktami roślinnymi, z zastrzeżeniem art. 69.

3. Do celów niniejszego rozdziału urzędowe świadectwa SPS definiuje się jako dokumenty wydane przez stronę dokonującą wywozu, które gwarantują, że spełnione zostały wskazane wymogi przywozowe określone przez prawo strony dokonującej przywozu w odniesieniu do produktów, do których się odnoszą.

ARTYKUŁ 68

Równoważność

1. Na wniosek Strony dokonującej wywozu oraz z zastrzeżeniem zadowalającej oceny przez Stronę dokonującą przywozu, Strony uznają równoważność, zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi procedurami, w odniesieniu do określonego środka lub grupy środków lub systemów stosowanych ogólnie albo do sektora lub części sektora.

2. Uznanie równoważności jest stwierdzane przez Komitet Współpracy i umieszczane w wykazie w załączniku 6.

ARTYKUŁ 69

Środki związane ze zdrowiem zwierząt i roślin

1. Strony uznają pojęcie obszarów wolnych od chorób i agrofagów oraz obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób i agrofagów, zgodnie z porozumieniem SPS, właściwym Kodeksem Żywnościowym, normami, wytycznymi lub zaleceniami WOAH i IPPC.

2. Określając obszary wolne od chorób i agrofagów oraz obszary niewielkiego rozpowszechnienia chorób i agrofagów, Strony uwzględniają takie czynniki jak umiejscowienie geograficzne, ekosystemy, nadzór epidemiologiczny i skuteczność kontroli sanitarnych i fitosanitarnych na tych obszarach.

3. Strona dokonująca przywozu opiera środki sanitarne i fitosanitarne stosowane wobec Strony dokonującej wywozu, na której terytorium stwierdzono agrofaga lub chorobę, na decyzji o podziale na obszary podjętej przez Stronę dokonującą wywozu, pod warunkiem że Strona dokonująca przywozu zostanie zapewniona o odpowiednim poziomie ochrony.

ARTYKUŁ 70

Kontrole i audyty

1. Kontrole i audyty dokonywane przez Stronę dokonującą przywozu na terytorium Strony dokonującej wywozu, aby ocenić stosowane przez nią systemy kontroli i certyfikacji, przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi normami, wytycznymi i zaleceniami IPPC, WOAH i Kodeksu Żywnościowego. Dodatkowe kontrole, które stanowią część audytu systemów kontroli i certyfikacji, mogą zostać przeprowadzone w dowolnym czasie w określonych obiektach i u określonych producentów dokonujących wywozu.

2. Jeżeli Strona dokonująca przywozu uzna wyniki kontroli i audytów, o których mowa w ust. 1 za zadowalające oraz prowadzi wykaz zakładów lub obiektów posiadających zezwolenie na przywóz zwierząt lub produktów zwierzęcych, zatwierdza ona, bez uprzedniej kontroli, zakłady znajdujące się na terytorium Strony dokonującej wywozu, na wniosek Strony dokonującej wywozu, któremu powinny towarzyszyć odpowiednie gwarancje określone przez Stronę dokonującą przywozu.

3. Decyzja każdej ze Stron dotycząca przyjęcia gwarancji opiera się na:

4. Gdy tylko jest to możliwe, Strona dokonująca przywozu powiadamia drugą Stronę o jakimkolwiek niezgodnym z przepisami towarze i przyczynie niezgodności oraz przekazuje im wszystkie istotne informacje dotyczące przyczyn niezgodności.

5. Wydatki związane z kontrolami i audytami ponosi Strona przeprowadzająca te kontrole i audyty zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi.

ARTYKUŁ 71

Kontrole przywozu i opłaty przywozowe

1. Jeżeli kontrole przywozu wykazują brak zgodności z odpowiednimi wymogami przywozowymi, działania podejmowane przez Stronę dokonującą przywozu opierają się na ocenie ryzyka i nie mogą ograniczać handlu w większym stopniu niż jest to wymagane, aby osiągnąć odpowiedni poziom ochrony sanitarnej lub fitosanitarnej Strony dokonującej przywozu.

2. Gdy tylko jest to możliwe, Strona dokonująca przywozu powiadamia importera lub jego przedstawiciela o jakiejkolwiek niezgodnej z przepisami przesyłce i przyczynie niezgodności oraz zapewnia im możliwość odwołania się od tej decyzji. Strona dokonująca przywozu uwzględnia wszelkie istotne informacje przekazane na potrzeby takiej kontroli.

3. Strona może pobierać opłaty z tytułu prowadzenie kontroli granicznych. Takie opłaty nie powinny przekraczać poziomu zwrotu poniesionych kosztów.

ARTYKUŁ 72

Wymiana informacji i współpraca

1. Strony prowadzą dyskusje i wymieniają się informacjami na temat istniejących środków SPS i środków dotyczących dobrostanu zwierząt oraz opracowywania i wdrażania takich środków. Takie dyskusje i wymiany informacji uwzględniają, w stosownych przypadkach, porozumienie SPS oraz normy, wytyczne lub zalecenia IPPC, WOAH i Kodeksu Żywnościowego.

2. Strony współpracują w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe poprzez wymianę informacji, wiedzy fachowej i doświadczeń w celu budowania zdolności w tych dziedzinach. Taka współpraca może obejmować pomoc techniczną. Szczególna uwaga poświęca się wykrywaniu i kontroli chorób zwierząt i roślin oraz ulepszaniu systemów analizy ryzyka. W tym celu Komitet Współpracy może przyjąć program pomocy technicznej.

3. Strony w odpowiednim czasie nawiązują dialog w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych na wniosek jednej ze Stron w celu rozważenia zagadnień sanitarnych i fitosanitarnych oraz innych pilnych kwestii objętych niniejszym rozdziałem. Komitet Współpracy może przyjąć regulamin prowadzenia takich dialogów.

4. Strony wskazują i regularnie aktualizują punkty kontaktowe na użytek porozumiewania się w sprawach objętych niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ 73

Przejrzystość

Każda ze Stron:

ROZDZIAŁ 7

WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA

SEKCJA 1

POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUŁ 74

Cele

Celem niniejszego rozdziału jest:

ARTYKUŁ 75

Charakter i zakres zobowiązań

1. Strony wprowadzają w życie umowy międzynarodowe w dziedzinie praw własności intelektualnej, których są stronami. Porozumienie TRIPS zawarte w załączniku 1C do porozumienia WTO zostaje niniejszym włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Niniejszy rozdział uzupełnia i doprecyzowuje prawa i obowiązki każdej ze Stron wynikające z umów międzynarodowych w dziedzinie własności intelektualnej, których są stronami.

2. Na potrzeby niniejszego rozdziału „prawa własności intelektualnej” oznacza wszystkie kategorie własności intelektualnej, o których mowa w art. 78-120 niniejszego rozdziału oraz w części II sekcja 1-7 porozumienia TRIPS.

3. Ochrona praw własności intelektualnej obejmuje ochronę przed nieuczciwą konkurencją w rozumieniu art. 10bis Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., zmienionej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. (zwanej dalej „konwencją paryską”).

4. Niniejszy rozdział nie uniemożliwia żadnej ze Stron stosowania własnych przepisów prawa wprowadzających wyższe normy dotyczące ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej, pod warunkiem że normy te są zgodne z niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ 76

Wyczerpanie praw

1. Każda ze Stron ustanawia krajowy lub regionalny system wyczerpania praw własności intelektualnej.

2. W obszarze prawa autorskiego i praw pokrewnych wyczerpanie praw dotyczy wyłącznie publicznej dystrybucji poprzez sprzedaż lub w inny sposób oryginalnego utworu lub innych przedmiotów ochrony lub ich kopii.

ARTYKUŁ 77

Traktowanie narodowe

1. W odniesieniu do praw własności intelektualnej objętych postanowieniami niniejszego rozdziału każda ze Stron przyznaje obywatelom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznaje własnym obywatelom w zakresie ochrony (7) praw własności intelektualnej, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych już, odpowiednio, w:

W odniesieniu do artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych obowiązek, o którym mowa w akapicie pierwszym, stosuje się wyłącznie do praw przewidzianych w niniejszej Umowie.

2. Strona może skorzystać z wyjątków dozwolonych na podstawie ust. 1 w odniesieniu do swoich postępowań sądowych i administracyjnych, w tym wymagać od obywatela drugiej Strony wskazania adresu do doręczeń na jej terytorium lub wyznaczenia pełnomocnika na jej terytorium, pod warunkiem że takie wyjątki:

3. Ust. 1 nie ma zastosowania do procedur przewidzianych w umowach wielostronnych zawartych pod auspicjami Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanej dalej „WIPO”), dotyczących nabywania lub utrzymywania praw własności intelektualnej.

SEKCJA 2

NORMY DOTYCZĄCE PRAW WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

PODSEKCJA 1

PRAWO AUTORSKIE I PRAWA POKREWNE

ARTYKUŁ 78

PODSEKCJA 2

ZNAKI TOWAROWE

ARTYKUŁ 90

PODSEKCJA 3

WZORY

ARTYKUŁ 98

Unia Europejska wypełnia swoje zobowiązania na mocy Aktu genewskiego Porozumienia haskiego w sprawie międzynarodowej rejestracji wzorów przemysłowych przyjętego w dniu 2 lipca 1999 r., a Republika Uzbekistanu dokłada wszelkich rozsądnych starań, aby ratyfikować akt genewski, lub do niego przystąpić.

PODSEKCJA 4

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE

ARTYKUŁ 103

PODSEKCJA 5

PATENTY

ARTYKUŁ 112

Każda ze Stron zapewnia, aby na jej terytorium obowiązywały procedury przewidziane w Układzie o współpracy patentowej, sporządzonym w Waszyngtonie dnia 19 czerwca 1970 r.

PODSEKCJA 6

OCHRONA INFORMACJI NIEUJAWNIONYCH

ARTYKUŁ 115

PODSEKCJA 7

ODMIANY ROŚLIN

ARTYKUŁ 119

Każda ze Stron chroni prawa do ochrony odmian roślin zgodnie z Międzynarodową konwencją o ochronie nowych odmian roślin przyjętą przez Konferencję Dyplomatyczną w dniu 2 grudnia 1961 r. (zwaną dalej „konwencją UPOV”), ostatnio zmienioną w Genewie dnia 19 marca 1991 r., łącznie z fakultatywnymi wyjątkami od prawa hodowcy, o których mowa w art. 15 ust. 2 konwencji UPOV. Strony współpracują w celu promowania i egzekwowania tych praw.

SEKCJA 3

EGZEKWOWANIE PRAW WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

PODSEKCJA 1

EGZEKWOWANIE PRAW W POSTĘPOWANIU CYWILNYM I ADMINISTRACYJNYM

ARTYKUŁ 120

PODSEKCJA 2

EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW PRZY KONTROLI GRANICZNEJ

ARTYKUŁ 133

SEKCJA 4

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

ARTYKUŁ 134

Współpraca

1. Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu wspierania wdrażania zobowiązań i obowiązków podjętych w ramach niniejszego rozdziału. Współpraca Stron w zakresie ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej odbywa się w oparciu o m.in. następujące zasady.

2. Obszary współpracy obejmują między innymi następujące działania:

3. Każda ze Stron może udostępnić publicznie specyfikacje produktów lub ich skrócone wersje oraz informacje o odpowiednich punktach kontaktowych drugiej Strony do spraw kontroli oznaczeń geograficznych chronionych na mocy podsekcji 4 lub zarządzania nimi.

4. Strony, albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem podkomitetu, o którym mowa w art. 136, utrzymują kontakt we wszelkich kwestiach dotyczących wykonywania i funkcjonowania niniejszej sekcji.

ARTYKUŁ 135

Dobrowolne inicjatywy zainteresowanych stron

Każda ze Stron podejmuje starania, aby ułatwiać realizację dobrowolnych inicjatyw zainteresowanych stron mających na celu ograniczenie naruszeń praw własności intelektualnej, w tym w internecie i na innych rynkach, koncentrując się na konkretnych problemach i poszukując praktycznych rozwiązań, które są realistyczne, zrównoważone, proporcjonalne i sprawiedliwe dla wszystkich zainteresowanych, w tym w następujący sposób:

ARTYKUŁ 136

Postanowienia instytucjonalne

1. Strony niniejszym ustanawiają Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej składający się z przedstawicieli Unii Europejskiej i Republiki Uzbekistanu, powierzając mu monitorowanie wykonania niniejszego rozdziału oraz zacieśnienie współpracy i dialogu między Stronami w zakresie praw własności intelektualnej.

2. Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej zbiera się na wniosek którejkolwiek ze Stron, na przemian w Unii Europejskiej i Republice Uzbekistanu, w terminie, w miejscu oraz w sposób ustalony przez Strony (może to być również wideokonferencja), lecz nie później niż 90 dni od dnia przedstawienia wniosku.

3. Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej ułatwia wdrożenie niniejszego rozdziału i współpracę między Stronami we wszystkich kwestiach związanych z własnością intelektualną. W szczególności jest odpowiedzialny za zmianę:

ROZDZIAŁ 8

KONKURENCJA I PRZEDSIĘBIORSTWA PAŃSTWOWE

SEKCJA A

KONKURENCJA

ARTYKUŁ 137

Zasady

Strony uznają znaczenie wolnej i niezakłóconej konkurencji w swoich stosunkach handlowych i inwestycyjnych. Strony potwierdzają, że antykonkurencyjne praktyki gospodarcze oraz interwencje rządowe mogą zakłócać właściwe funkcjonowanie rynków i osłabiać korzyści płynące z liberalizacji handlu i inwestycji.

ARTYKUŁ 138

Neutralność konkurencyjna

Każda ze Stron stosuje postanowienia niniejszego rozdziału do wszystkich przedsiębiorstw - publicznych i prywatnych.

PODSEKCJA 1

ZACHOWANIA ANTYKONKURENCYJNE I KONTROLA ŁĄCZENIA PRZEDSIĘBIORSTW

ARTYKUŁ 139

Każda ze Stron przyjmuje lub utrzymuje przepisy prawa konkurencji, które mają zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw we wszystkich sektorach gospodarki (10) i które skutecznie rozstrzygają kwestię następujących praktyk:

PODSEKCJA 2

SUBSYDIA

ARTYKUŁ 144

ARTYKUŁ 150

Definicje

Do celów niniejszej sekcji:

ARTYKUŁ 151

Zakres stosowania

1. Niniejsza sekcja ma zastosowanie do przedsiębiorstw państwowych, przedsiębiorstw, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje, oraz wyznaczonych monopolistów prowadzących działalność handlową. W przypadku gdy takie przedsiębiorstwa lub tacy monopoliści prowadzą zarówno działalność handlową, jak i działalność inną niż działalność handlowa, niniejszą sekcją objęta jest wyłącznie działalność handlowa.

2. Niniejsza sekcja ma zastosowanie do przedsiębiorstw państwowych, przedsiębiorstw, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje, oraz wyznaczonych monopolistów na wszystkich szczeblach władz publicznych.

3. Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do przedsiębiorstw państwowych, przedsiębiorstw, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje, oraz wyznaczonych monopolistów, jeżeli działają oni jako podmioty zamawiające objęte załącznikami Strony do dodatku I do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych, sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r., zawartego w załączniku 4 do porozumienia WTO (16) lub na podstawie załącznika 9 do niniejszej Umowy, gdy zamówienie dokonywane jest do celów publicznych oraz gdy nie działają one w celu odsprzedaży zamówionych towarów lub usług na zasadach komercyjnych ani w celu wykorzystania zamówionych towarów lub usług przy dostarczeniu towarów lub świadczeniu usług przeznaczonych do komercyjnej sprzedaży.

4. Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do usług świadczonych w związku z wykonywaniem władzy publicznej.

5. Art. 154 nie ma zastosowania do świadczenia usług finansowych przez przedsiębiorstwo państwowe na podstawie upoważnienia rządu, jeżeli to świadczenie usług finansowych:

6. Art. 154 nie ma zastosowania do sektorów usług nieobjętych zakresem niniejszej Umowy określonym w rozdziale 12.

7. Bez uszczerbku dla art. 190, art. 154 nie stosuje się do zakupu i sprzedaży towarów lub usług przez przedsiębiorstwo państwowe, przedsiębiorstwo, któremu przyznano szczególne prawa lub przywileje, lub wyznaczonego monopolistę Strony w sektorach objętych zastrzeżeniami wymienionymi w załączniku 12-D lub wykazach szczegółowych zobowiązań Unii Europejskiej w ramach GATS i w załącznikach 12-A, 12-B i 12-C.

ARTYKUŁ 152

Związek z porozumieniem WTO

1. Art. XVII ust. 1-3 GATT 1994, Uzgodnienia w sprawie interpretacji art. XVII GATT 1994 oraz art. VIII ust. 1, 2 i 5 GATS zostają niniejszym włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2. Niniejszy artykuł stosuje się od dnia przystąpienia Republiki Uzbekistanu do WTO albo po upływie sześciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, w zależności od tego, które z tych wydarzeń nastąpi wcześniej.

ARTYKUŁ 153

Postanowienia ogólne

1. Bez uszczerbku dla praw i obowiązków każdej ze Stron wynikających z niniejszej sekcji żadne z postanowień niniejszej sekcji nie uniemożliwia Stronie ustanowienia lub utrzymania przedsiębiorstwa państwowego, przyznawania przedsiębiorstwom szczególnych praw lub przywilejów ani wyznaczenia lub utrzymania monopolu.

2. Żadna ze Stron nie wymaga od przedsiębiorstwa państwowego, przedsiębiorstwa, któremu przyznano szczególne prawa lub przywileje, ani wyznaczonego monopolisty działania w sposób niezgodny z niniejszą sekcją ani nie zachęca do tego tych przedsiębiorstw.

ARTYKUŁ 154

Niedyskryminujące traktowanie oraz względy komercyjne

1. Każda ze Stron zapewnia, aby jej przedsiębiorstwa państwowe, przedsiębiorstwa, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje, lub wyznaczeni monopoliści, w ramach prowadzenia działalności handlowej kierowali się względami komercyjnymi przy zakupie lub sprzedaży towarów lub usług, z wyjątkiem sytuacji, w których wypełniają jakiekolwiek warunki związane z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, które nie są niezgodne z ust. 2.

2. Każda ze Stron zapewnia, aby jej przedsiębiorstwa państwowe, przedsiębiorstwa, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje lub wyznaczeni monopoliści, przy prowadzeniu działalności handlowej:

3. Postanowienia ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają przedsiębiorstwom państwowym, przedsiębiorstwom, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje, ani wyznaczonym monopolistom:

4. Niniejszy artykuł zaczyna obowiązywać po upływie ośmiu lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ 155

Ramy regulacyjne

1. Każda ze Stron jak najlepiej wykorzystuje odpowiednie normy międzynarodowe, w tym Wytyczne OECD dotyczące ładu korporacyjnego w przedsiębiorstwach państwowych.

2. Każda ze Stron zapewnia, aby każdy organ regulacyjny i każdy inny organ pełniący funkcję regulacyjną, który Strona ustanawia lub utrzymuje:

3. Bez uszczerbku dla ich zastrzeżenia w załącznikach 12-A, 12-B, 12-C i 12-D, każda ze Stron stosuje swoje przepisy ustawowe i wykonawcze do przedsiębiorstw państwowych, przedsiębiorstw, którym przyznano szczególne prawa lub przywileje, oraz wyznaczonych monopolistów w sposób konsekwentny i niedyskryminujący.

ARTYKUŁ 156

Wymiana informacji

1. Strona, która uważa, że jej interesy objęte niniejszą sekcją są naruszane przez działalność handlową przedsiębiorstwa państwowego, przedsiębiorstwa, któremu przyznano szczególne prawa lub przywileje, lub wyznaczonego monopolisty (zwanego dalej w niniejszym artykule „podmiotem”) drugiej Strony, może zwrócić się do drugiej Strony o przekazanie na piśmie informacji na temat działalności handlowej podmiotu związanej z wykonywaniem niniejszej sekcji zgodnie z ust. 2.

2. Strona, która otrzymała wniosek, przekazuje następujące informacje, pod warunkiem, że wniosek zawiera wyjaśnienie tego, w jaki sposób działalność podmiotu może wpływać na interesy Strony występującej z wnioskiem na podstawie niniejszej sekcji, i wskazuje, które z poniższych informacji mają zostać przekazane:

3. Postanowienia ust. 1 i 2 nie zobowiązują Strony do ujawnienia informacji poufnych, których ujawnienie byłoby niezgodne z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi, utrudniałoby egzekwowanie prawa lub w inny sposób byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub które zaszkodziłoby uzasadnionym interesom handlowym konkretnych przedsiębiorstw.

4. Jeżeli żądane informacje nie są dostępne dla Strony, do której skierowano wniosek, Strona ta przekazuje uzasadnienie tego faktu, na piśmie, drugiej Stronie, która wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji.

5. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do MŚP.

ROZDZIAŁ 9

ZAMÓWIENIA RZĄDOWE

ARTYKUŁ 157

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału:

ARTYKUŁ 158

Zakres stosowania

1. Niniejszy rozdział zaczyna obowiązywać po upływie dziesięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

2. Niniejszy rozdział ma zastosowanie do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową, bez względu na to, czy zamówienia te są realizowane wyłącznie lub częściowo za pomocą środków elektronicznych.

3. Do celów niniejszego rozdziału „zamówienie objęte niniejszą Umową” oznacza zamówienie do celów publicznych:

4. O ile załącznik 9 nie stanowi inaczej, niniejszy rozdział nie ma zastosowania do:

5. Każda ze Stron zawiera w swoich odpowiednich podsekcjach załącznika 9 następujące informacje:

6. Jeżeli podmiot zamawiający, w kontekście zamówienia objętego niniejszą Umową, wymaga od osoby nieobjętej załącznikiem 9, aby uczestniczyła w przetargach zgodnie z określonymi wymogami, do tego rodzaju wymogów stosuje się odpowiednio art. 160.

7. Szacując wartość zamówienia w celu ustalenia, czy jest to zamówienie objęte niniejszą Umową, podmiot zamawiający:

8. Jeżeli indywidualny wymóg zamówienia skutkuje zawarciem więcej niż jednej umowy lub zawarciem odrębnych umów na poszczególne części (zwanych dalej „powtarzającymi się umowami”), podstawą obliczenia szacunkowej maksymalnej całkowitej wartości zamówienia jest:

9. W przypadku zamówień w postaci wynajmu lub sprzedaży ratalnej towaru lub usługi, lub zamówień, w przypadku których nie określono całkowitej ceny, podstawą wyceny jest:

ARTYKUŁ 159

Wyjątki ze względów bezpieczeństwa i wyjątki o charakterze ogólnym

1. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako uniemożliwiające Stronie podejmowanie działań lub nieujawnianie informacji, które Strona ta uznaje za konieczne do ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa w zakresie:

2. Z zastrzeżeniem wymogu, że środków takich nie stosuje się w sposób stanowiący arbitralną lub nieuzasadnioną dyskryminację między Stronami w przypadku gdy występują takie same warunki, lub ukryte ograniczenie w handlu międzynarodowym, żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako uniemożliwiające Stronom nakładanie lub egzekwowanie środków:

ARTYKUŁ 160

Zasady ogólne

1. W odniesieniu do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową każda ze Stron, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, zapewnia bezzwłocznie i bezwarunkowo traktowanie towarów i usług drugiej Strony oraz dostawców drugiej Strony, którzy oferują takie towary lub usługi, nie mniej korzystnie niż traktowanie, jakie Strona ta, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, zapewnia krajowym towarom, usługom i dostawcom.

2. W odniesieniu do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową Strona, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, nie może:

3. W przypadku prowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową z wykorzystaniem środków elektronicznych podmiot zamawiający:

4. Podmiot zamawiający prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową w sposób przejrzysty i bezstronny, który:

5. Do celów zamówień objętych niniejszą Umową Strona nie może stosować w odniesieniu do towarów lub usług przywiezionych lub dostarczonych z terytorium drugiej Strony reguł pochodzenia różniących się od reguł pochodzenia, jakie Strona ta stosuje w tym samym czasie w ramach zwykłej wymiany handlowej wobec przywozu lub dostaw tych samych towarów i usług pochodzących od Strony.

6. W odniesieniu do zamówień objętych niniejszą Umową Strona, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, nie może dążyć do jakiegokolwiek zobowiązania offsetowego, uwzględniać, narzucać ani egzekwować jakiegokolwiek takiego zobowiązania.

7. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do: