(1)

Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie skutków międzynarodowych sądowej sprzedaży statków (zwana dalej „konwencją pekińską o sądowej sprzedaży statków” lub „konwencją”) została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku w dniu 7 grudnia 2022 r.

(2)

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2024/414 (2) w dniu 14 marca 2024 r. konwencja została podpisana w imieniu Unii w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres jej wyłącznej kompetencji, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

(3)

Konwencja jest pierwszym instrumentem międzynarodowym, który ustanawia zharmonizowany system nadawania sądowej sprzedaży międzynarodowego skutku, przy jednoczesnym zachowaniu prawa krajowego regulującego procedurę sądowej sprzedaży i okoliczności, w których sądowa sprzedaż oznacza przyznanie niepodlegającego zaskarżeniu tytułu prawnego. Przyczynia się ona do wzmocnienia istniejących międzynarodowych ram prawnych dotyczących żeglugi i nawigacji oraz wnosi użyteczny wkład w rozwój harmonijnych międzynarodowych relacji gospodarczych. Poprzez zapewnienie pewności prawa co do tytułu prawnego, który nabywca uzyskuje do statku poruszającego się w żegludze międzynarodowej, konwencja ma na celu maksymalizację ceny rynkowej statku oraz wpływów dostępnych do podziału między wierzycieli, a także promowanie handlu międzynarodowego. W związku z tym należy jak najszybciej rozpocząć stosowanie konwencji.

(4)

Dzięki stworzeniu jednolitego systemu na potrzeby skutków międzynarodowych sądowej sprzedaży statków zawarcie konwencji w imieniu Unii przyczyni się do zapewnienia na poziomie międzynarodowym i europejskim pewności i przewidywalności prawa, które należą do głównych celów Unii i mają być realizowane w jej działaniach zgodnie z art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.

(5)

Unia rozwija współpracę sądową w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i decyzji w sprawach pozasądowych. W związku z tym prawodawca Unii przyjął między innymi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (3) oraz (UE) 2020/1784 (4). Unia ma zatem wyłączną kompetencję w sprawach objętych tymi rozporządzeniami, natomiast pozostałe sprawy objęte konwencją nie wchodzą w zakres tej kompetencji.

(6)

Unia powinna stać się stroną konwencji tylko w odniesieniu do spraw należących do wyłącznej kompetencji Unii, a mianowicie w takim zakresie, w jakim odpowiednie postanowienia konwencji mogą wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres. Unia ma obecnie wyłączną kompetencję w odniesieniu do niektórych postanowień konwencji dotyczących spraw związanych ze współpracą sądową w sprawach cywilnych, wyszczególnionych w dołączonym oświadczeniu określającym kompetencje Unii, a państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje w zakresie, w jakim konwencja nie wpływa na wspólne zasady lub nie zmienia ich zakresu. Przystąpienie Unii do konwencji w odniesieniu do spraw należących do jej wyłącznej kompetencji pozostaje bez uszczerbku dla prerogatyw państw członkowskich w zakresie ratyfikacji konwencji w odniesieniu do spraw należących do ich kompetencji krajowych.

(7)

Konwencja przewiduje, że regionalna organizacja integracji gospodarczej składa oświadczenie określające sprawy regulowane przez tę konwencję, w odniesieniu do których państwa członkowskie tej organizacji przekazały jej swoje kompetencje. Konwencja przewiduje również, że oświadczenie to składa się w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia W momencie podpisania Unia złożyła oświadczenie, w którym określiła swoje kompetencje w sprawach regulowanych przez konwencję.

(8)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(9)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(10)

Konwencja i dołączone oświadczenie określające kompetencje Unii powinny zostać zatwierdzone,

a)

art. 9 konwencji („Jurysdykcja w zakresie unieważnienia sprzedaży sądowej i zawieszenia jej skutków”) w odniesieniu do przepisów dotyczących jurysdykcji w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. UE L 351 z 20.12.2012, s. 1); oraz

b)

art. 4 konwencji („Zawiadomienie o sądowej sprzedaży”) w odniesieniu do przepisów dotyczących doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych (doręczanie dokumentów) w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1784 z dnia 25 listopada 2020 r. dotyczącym doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. UE L 405 z 2.12.2020, s. 40).