(1)

Sektor stalowy ma kluczowe znaczenie dla konkurencyjności i bezpieczeństwa Unii. Stal ma też zasadnicze znaczenie dla wielu innych gałęzi przemysłu, takich jak czyste technologie, transport, budownictwo i infrastruktura energetyczna w Unii. Utrzymanie konkurencyjnego i zaawansowanego technologicznie przemysłu stalowego jest zatem kluczowe dla bezpieczeństwa gospodarczego Unii. Dlatego też Unia uważa, że sektor stalowy ma znaczenie strategiczne, i jest zaangażowana w zapewnienie jego rentowności, odporności i długoterminowej stabilności.

(2)

Unia ma długą tradycję produkcji stali w miastach i regionach, w których z umiejętności były przekazywane z pokolenia na pokolenie przez pracowników sektora stalowego, którzy odegrali kluczową rolę w tworzeniu podstaw produkcji unijnej i którzy mają zasadnicze znaczenie dla utrzymania konkurencyjności i wysokiej wartości społecznej sektora stalowego.

(3)

Przemysł stalowy we wszystkich państwach i regionach, w tym w Unii, dotykają negatywne skutki wzrostu globalnej strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych. To globalne wyzwanie negatywnie wpływa na rynek unijny i rynki innych państw bezpośrednio, przez przywóz z państw mających nadwyżkę mocy produkcyjnych, albo pośrednio, w efekcie wypierania, albo na oba te sposoby. Skuteczne rozwiązanie problemu globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych wymaga wzmożonych wspólnych starań Unii i państw partnerskich o podobnych poglądach, nieprzyczyniających się do tej globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych. Unia będzie zatem intensyfikować swoje starania, przewodząc pracom międzynarodowym, w tym na globalnym forum ds. nadwyżki mocy produkcyjnych w przemyśle stalowym (GFSEC), nad wyeliminowaniem podstawowych przyczyn globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych i wdrażaniem rozwiązań zwiększających przejrzystość światowego rynku stali i uwzględniających nowoczesne techniki produkcji i dostaw, w tym przez stosowanie zasady „wytopiona i wylana”, a także przez monitorowanie przywozu i wywozu. Unia nadal angażuje się w utrzymanie uczciwości i otwartości na rynkach oraz w dalsze zacieśnianie stosunków z obecnymi i przyszłymi partnerami w wolnym handlu. W tym duchu i w celu ochrony swoich gospodarek przed globalną nadwyżką mocy produkcyjnych oraz zwiększenia wzajemnego dostępu do rynku, Unia i państwa o podobnych poglądach powinny pilnie współpracować, co odzwierciedli wspólne interesy strategiczne i wzajemne korzyści, a jednocześnie zapewni bezpieczne, przewidywalne i zróżnicowane łańcuchy dostaw.

(4)

Dogłębna analiza przeprowadzona przez Komisję w 2019 r. wykazała, że przemysłowi stalowemu Unii już wtedy groziły poważne szkody, a bez środków ochronnych sytuacja ta mogła w dającej się przewidzieć przyszłości doprowadzić do rzeczywistych poważnych szkód. Komisja stwierdziła, że w interesie Unii byłoby przyjęcie odpowiednich środków, aby uniknąć dalszego wzrostu przywozu produktów stalowych.

(5)

31 stycznia 2019 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 (2) nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali, aby przeciwdziałać ryzyku przekierowania handlu i groźby poważnej szkody, które mogły wystąpić w odniesieniu do produktów objętych tym rozporządzeniem. Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 traci moc 30 czerwca 2026 r.

(6)

W listopadzie 2024 r. przywódcy Unii przyjęli Deklarację budapeszteńską w sprawie nowego ładu na rzecz europejskiej konkurencyjności, w której podkreślono pilną potrzebę i determinację, aby zwiększyć konkurencyjność Unii. Ponadto przywódcy Unii zadeklarowali zobowiązanie do zapewnienia odnowy przemysłowej i dekarbonizacji oraz umożliwienia Unii, aby pozostała potęgą przemysłową i technologiczną sprzyjającą tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy. Przywódcy Unii uznali też potrzebę zwiększenia gotowości i zdolności obronnych, zwłaszcza przez odpowiednie wzmocnienie bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego. W tym celu przywódcy Unii zobowiązali się do opracowania polityki przemysłowej Unii, która zapewni rozwój kluczowych technologii przyszłości, ze szczególnym uwzględnieniem tradycyjnych gałęzi przemysłu przechodzących transformację.

(7)

Konkurencyjność przemysłowa sektora stalowego jest dla Unii jednym z głównych priorytetów mającym przyczynić się do zrównoważonego wzrostu gospodarczego, długoterminowego dobrobytu i odporności. Dekarbonizacja może potężnie przyspieszać wzrost gospodarczy i tworzenie odporności, jeżeli jest zintegrowana z polityką przemysłową, polityką konkurencji, polityką gospodarczą i handlową. Ogólnoświatowa nadwyżka mocy produkcyjnych uderza w unijny przemysł stalowy w sytuacji, gdy przechodzi on na produkcję neutralną pod względem emisji dwutlenku węgla. Dlatego też ścieżka dekarbonizacji sektora stalowego w Unii powinna znaleźć się wśród elementów uwzględnianych przez Komisję przy zmianie wielkości kontyngentów taryfowych otwartych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz przy ocenie jego skuteczności.

(8)

Energochłonne gałęzie przemysłu to kluczowe sektory wymagające pilnego wsparcia przy dekarbonizacji i elektryfikacji oraz muszące stawić czoła czynnikom szkodzącym ich konkurencyjności: wysokim kosztom energii, nieuczciwej konkurencji na świecie i skomplikowanym przepisom. Należy umożliwić tym sektorom utrzymanie konkurencyjności w skali światowej oraz zwiększyć produkcję i wykorzystanie mocy produkcyjnych w Unii.

(9)

Jak podkreślono w komunikacie Komisji z 19 marca 2025 r. pt. „Europejski plan działania w zakresie stali i metali”, stal jest metalem o strategicznym znaczeniu dla zdolności obronnych Unii. W szczególności w obliczu rosnącej niestabilności na świecie i zwiększonej presji w dziedzinie bezpieczeństwa stabilne i odporne łańcuchy dostaw metali, w tym stali, oraz ich silna i konkurencyjna produkcja krajowa mają zasadnicze znaczenie dla obronności i przemysłu lotniczego i kosmicznego, dla osiągnięcia odporności gospodarczej oraz dla uniknięcia niepożądanych zależności od dostawców z państw trzecich.

(10)

Oczekuje się, że do 2027 r. światowa nadwyżka mocy produkcyjnych wzrośnie z 602 mln ton w 2024 r., co stanowi pięciokrotność popytu w Unii, do 721 mln ton. Unia przyjęła już szereg środków ochrony handlu w sektorach metali, w tym w odniesieniu do żelaza i stali. Te środki ochrony handlu są jednak niwelowane przez ciągłe zwiększanie mocy produkcyjnych w innych regionach, zupełnie niezależnie od kształtowania się popytu krajowego i światowego. Globalna nadwyżka mocy produkcyjnych i globalne zakłócenia, w tym polityka i praktyki nierynkowe w niektórych państwach trzecich, które sztucznie wspierają swój przemysł krajowy lub obchodzą unijne środki ochrony handlu i sankcje, mają coraz większy negatywny wpływ na przemysł stalowy Unii. Wskutek tego Unia jest jedynym dużym regionem produkcji stali, w którym obecnie odnotowuje się spadek mocy produkcyjnych. Dlatego też środki dotyczące stali należy opracowywać w perspektywie długoterminowej, gdyż nadwyżka mocy produkcyjnych na świecie to problem strukturalny, który prawdopodobnie nie zostanie rozwiązany w perspektywie krótko- ani średnioterminowej.

(11)

Ponadto niedawne zmiany w środkach ograniczających handel stosowanych przez państwa trzecie jeszcze bardziej zwiększają presję przywozu na rynek Unii, zarówno pod względem wielkości, jak i cen. Oczekuje się, że presja ta jeszcze wzrośnie, grożąc dalszym spadkiem unijnej produkcji.

(12)

W rezultacie przemysł stalowy Unii jest w dramatycznej sytuacji: od 2018 r. doszło do bezprecedensowej utraty mocy produkcyjnych rzędu ponad 30 mln ton, w 2024 r. odnotowano historycznie niski wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych w wysokości 67 %, od 2018 r. zlikwidowano około 30 000 miejsc pracy i zapowiedziano utratę kolejnych kilku tysięcy oraz kolejne straty finansowe.

(13)

Wielostronny system handlu oparty na zasadach, którego centralnym elementem jest Światowa Organizacja Handlu (WTO), ma wciąż fundamentalne znaczenie dla zapewnienia stabilności, przewidywalności i sprawiedliwości w światowym handlu. Niniejsze rozporządzenie należy zatem opracować i wdrażać w pełnej zgodności ze zobowiązaniami podjętymi przez Unię w WTO, w szczególności jeśli chodzi o przydział kontyngentów taryfowych.

(14)

Biorąc pod uwagę szybko pogarszającą się sytuację unijnego przemysłu stalowego, jego rosnące znaczenie strategiczne i niezadowalające dotychczasowe postępy w poszukiwaniu wspólnego rozwiązania problemu globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych, w szczególności na forum GFSEC, należy przyjąć środek zastępujący rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159. Jednocześnie Unia pozostaje zaangażowana w realizację porozumienia z posiedzenia ministerialnego GFSEC z dnia 10 października 2025 r., aby opracować całościowe wspólne rozwiązania mające usunąć przyczyny leżące u podstaw zjawiska globalnej nadwyżki zdolności produkcyjnych.

(15)

W niniejszym rozporządzeniu należy określić spójne i kompleksowe ramy przeciwdziałania związanym z handlem negatywnym skutkom globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych dla rynku stali w Unii. W związku z poważnymi zakłóceniami w sektorze stalowym i szybko pogarszającą się sytuacją unijnego przemysłu stalowego należy objąć nimi wszystkie państwa trzecie, w tym te, z którymi Unia zawarła umowy o wolnym handlu, oraz te, które korzystają z autonomicznych preferencji taryfowych, np. z unijnego ogólnego systemu preferencji taryfowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 (3). Ramy określone w niniejszym rozporządzeniu powinny przewidywać z jednej strony otwarcie kontyngentów taryfowych i cła poza kontyngentem, a z drugiej strony – możliwość wprowadzenia w stosownych przypadkach dwustronnych środków ochronnych w odniesieniu do produktów z państw trzecich, z którymi Unia zawarła umowę o wolnym handlu. Tam, gdzie stosowanie dwustronnych środków ochronnych nie będzie właściwym rozwiązaniem, produkty z państw trzecich, z którymi Unia zawarła umowę o wolnym handlu, powinny być objęte kontyngentami taryfowymi i cłami poza kontyngentem przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.

(16)

Mimo, iż w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/159 taryfę celną poza kontyngentem ustalono na 25 %, biorąc pod uwagę poziom taryf celnych w sektorze stalowym na innych kluczowych rynkach, należy podnieść stawkę celną poza kontyngentem do 50 %, aby zminimalizować ryzyko przesunięcia handlu. Cło to uzupełniałoby inne cła mające zastosowanie do kategorii produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.

(17)

Ze względu na ścisłą i wyjątkową integrację na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (4) przywóz do Unii z Islandii, Liechtensteinu i Norwegii powinien być wyłączony z kontyngentów taryfowych i ceł poza kontyngentem.

(18)

Łączną wielkość kontyngentów taryfowych oblicza się, wykorzystując udział przywozu w rynku unijnym w 2013 r., czyli około 13 %, jako punkt odniesienia, w stosunku do łącznej konsumpcji na unijnym rynku stali w 2024 r., czyli w ostatnim roku, dla którego dostępne są pełne dane. W obliczeniach nie uwzględnia się udziału przywozu z Białorusi i Federacji Rosyjskiej, które są obecnie objęte zakazem przywozu. Wynika z tego łączna roczna wielkość kontyngentu taryfowego w wysokości 18 345 922 ton.

(19)

Kontyngenty taryfowe należy podzielić według kategorii produktu na podstawie udziału poszczególnych kategorii produktów w przywozie w latach 2022–2024. Ten okres odniesienia dla podziału udziału w kontyngencie taryfowym jest odpowiedni, ponieważ dokładnie odzwierciedla najnowsze przepływy handlowe.

(20)

Kontyngentami taryfowymi należy zarządzać kwartalnie zgodnie z systemem zarządzania przewidzianym w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 (5). Takie zarządzanie zapewnia skuteczność, ponieważ unika się niewspółmiernie dużych wolumenów przywozu w bardzo krótkim czasie, a jednocześnie nie utrudnia się nadmiernie przepływów handlowych. W pierwszym roku stosowania niniejszego rozporządzenia kontyngenty taryfowe, które nie zostaną wykorzystane w ciągu jednego kwartału, powinny zostać przeniesione na następny kwartał w tym samym rocznym okresie stosowania kontyngentu taryfowego, aby dać podmiotom gospodarczym większą elastyczność i pomóc zapewnić ciągłość łańcuchów dostaw i realizację dotychczasowych umów na dostawy. Po pierwszym roku stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne może być dostosowanie przepisów o przenoszeniu niewykorzystanych kontyngentów taryfowych, stosownie do reakcji rynku na środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, a także do potrzeby zaradzenia ewentualnym zakłóceniom na rynku. Na przykład doświadczenia w zarządzaniu kontyngentami taryfowymi w sektorze stalowym w związku z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/159 pokazały, że przenoszenie niewykorzystanych kontyngentów taryfowych może w pewnych okolicznościach zwiększać presję przywozu w poszczególnych kwartałach lub kategoriach produktów, szczególnie gdy popyt rynkowy lub konsumpcja spada, a przywóz jest nadal wysoki. Z drugiej strony nieprzeniesienie kontyngentów może w pewnych innych okolicznościach utrudniać ciągłość łańcuchów dostaw i realizację dotychczasowych umów na dostawy.

(21)

Dlatego też, w celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie określenia, czy należy zezwolić na przenoszenie niewykorzystanych kontyngentów taryfowych, biorąc pod uwagę z jednej strony większą presję przywozu, a z drugiej – średnie wykorzystanie kontyngentów taryfowych i niewystarczającą dostępność dostaw dla dalszych użytkowników stali. W szczególności gdy średnie wykorzystanie kontyngentów taryfowych dla danej kategorii produktu przekracza 80 % w pierwszych trzech kwartałach rocznego okresu stosowania kontyngentów taryfowych, należy zezwolić na przeniesienie, gdyż znacznie spadłoby ryzyko bardzo dużego wolumenu przywozu bezcłowego w danym kwartale.

(22)

Aby zapewnić skuteczność niniejszego rozporządzenia w przeciwdziałaniu skutkom globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych oraz w świetle specyfiki wyrobów stalowych i nowoczesnych technik produkcji i dostaw, należy określić państwo „wytapiania i wylewania”, czyli pierwotne miejsce, gdzie stal surowa lub żelazo są początkowo produkowane w postaci płynnej w piecu do produkcji stali lub żelaza, a następnie odlewane do pierwszego stanu stałego. Ten pierwszy stan stały może obejmować półprodukt, w tym płyty, kęsy lub wlewki, albo gotowy produkt stalowy. Importerzy powinni mieć obowiązek przedstawienia dowodu potwierdzającego państwo „wytapiania i wylewania”, np. w postaci zaświadczenia z badania w zakładzie produkcyjnym. Taki wymóg zwiększy przejrzystość łańcucha dostaw w odniesieniu do przywozu stali i umożliwi Komisji uzyskanie wiarygodnych informacji o pochodzeniu przywozu stali do Unii.

(23)

Należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do ustalania rodzaju dowodu, jaki powinni przedstawić importerzy, aby potwierdzić państwo „wytapiania i wylewania”. Zanim Komisja skorzysta z uprawnień wykonawczych dotyczących dowodu potwierdzającego państwo „wytapiania i wylewania”, ważne jest by przeprowadziła ona konsultacje z zainteresowanymi stronami, w tym z producentami stali, użytkownikami i państwami członkowskimi, aby zapewnić, że rodzaj wymaganego dowodu będzie wystarczająco potwierdzał państwo „wytapiania i wylewania”, oraz aby starannie ocenić szczególną sytuację małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) i unikać nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych.

(24)

Należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do ustalania przydziału kontyngentów taryfowych otwartych na mocy niniejszego rozporządzenia dla poszczególnych państw. Ustalając ten przydział, Komisja powinna uwzględnić udział w rynku przywozu, jaki występował na unijnym rynku stali, zanim wystąpiły skutki globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych. Najwłaściwszą podstawą obliczeń jest rok 2013, gdyż nie występował w nim wpływ globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych, która gwałtownie wzrosła w 2015 r., ale jej skutki w postaci wzrostu penetracji przywozu były już widoczne w 2014 r. Jednocześnie istotne jest aby przy ustalaniu przydziału kontyngentów taryfowych uwzględnić poprzednie kontyngenty taryfowe, zwłaszcza kontyngenty ustalone w rozporządzeniach wykonawczych Komisji (UE) 2023/1331 (6) i (UE) 2023/2840 (7) w odniesieniu do przepływów handlowych wyrobów ze stali ze Zjednoczonego Królestwa wprowadzanych do Irlandii Północnej transportem bezpośrednim z innych części Zjednoczonego Królestwa. Ponadto Komisja powinna uwzględnić obecne i przyszłe umowy o wolnym handlu, zwłaszcza te, co do których negocjacje są już zaawansowane. W stosownych przypadkach należy też uwzględniać inne elementy, np. zakłócający handel wpływ środków państw trzecich na unijny rynek stali, ustalenie, że państwo trzecie narusza konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) lub wielostronne umowy środowiskowe, zawarcie przez Unię umów międzynarodowych na podstawie art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT), zawarcie umów międzynarodowych lub niewiążących porozumień dotyczących poziomów globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych w odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem oraz potrzeba zapewnienia dywersyfikacji źródeł dostaw. Podobnie należy uwzględnić interesy państw kandydujących do Unii będących w wyjątkowej i wymagającej pilnych rozwiązań sytuacji dotyczącej bezpieczeństwa, zwłaszcza tych, które wcześniej korzystały z preferencyjnego dostępu do rynku unijnego w odniesieniu do kategorii produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, np. Ukrainy, bez uszczerbku dla skuteczności niniejszego rozporządzenia. Ponadto Komisja powinna uwzględniać ewentualne kontyngenty taryfowe otwarte jako element dwustronnych środków ochronnych w celu zapewnienia, że łączna wielkość kontyngentów taryfowych otwartych przez Unię nie przekroczy wielkości przewidzianej w odpowiednim załączniku. Ponadto aby zapewnić spójność i konsekwencję działań zewnętrznych Unii, gdy środki ograniczające zakazują przywozu z państw trzecich co najmniej jednej kategorii produktu objętej zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja nie powinna przydzielać tym państwom trzecim kontyngentów taryfowych na te kategorie produktów. Od dnia 1 października 2027 r. Komisja powinna także uwzględniać zebrane od importerów informacje o państwie „wytapiania i wylewania”.

(25)

Należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie stosowania, w razie potrzeby, dwustronnych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z państw trzecich, z którymi Unia zawarła umowę o wolnym handlu. Te dwustronne środki ochronne powinny być zgodne z wymogami obowiązującej umowy o wolnym handlu. Przy określaniu, jakie dwustronne środki ochronne należy zastosować, ważne jest aby Komisja uwzględniała potrzebę stworzenia spójnego i kompleksowego systemu na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz przeciwdziałania związanym z handlem negatywnym skutkom globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych na unijnym rynku stali. Ponadto w celu zapewnienia szybkiego wprowadzania przez Komisję dwustronnych środków ochronnych konieczne jest, aby do dwustronnych środków ochronnych stosowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia nie miały zastosowania warunki i procedury określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/287 (8).

(26)

Uprawnienia wykonawcze powierzone na mocy niniejszego rozporządzenia powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9). W przypadku przyjmowania stosownych aktów wykonawczych należy stosować procedurę sprawdzającą.

(27)

Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, jeżeli – w uzasadnionych przypadkach związanych z koniecznością zapewnienia terminowego przydziału kontyngentów taryfowych dla poszczególnych państw lub terminowego stosowania dwustronnych środków ochronnych – jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą.

(28)

W celu zapewnienia dostosowania poziomu kontyngentów otwartych w odniesieniu do przywozu do Unii do zmieniających się okoliczności na rynkach produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do zmiany wielkości kontyngentów taryfowych wprowadzonych w niniejszym rozporządzeniu. Jednocześnie zmiany tych wielkości powinny być spójne z celami niniejszego rozporządzenia. Należy zatem ustalić minimalną i maksymalną łączną wartość wolumenów kontyngentów taryfowych określonych w niniejszym rozporządzeniu, biorąc jednocześnie pod uwagę, że zgodnie z prognozą Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju dotyczącą stali z 2025 r., konsumpcja stali w Unii ma pozostać stabilna do 2030 r. Maksymalną łączną wartość należy obliczyć, przyjmując 13 % udział w rynku w stosunku do poziomu konsumpcji odnotowanego w 2018 r., czyli w roku, gdy odnotowano najwyższy roczny poziom w okresie 2013–2024. Minimalną łączną wartość należy określić z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia równoważnej elastyczności w razie pogorszenia się koniunktury na rynku. W związku z tym Komisja powinna być uprawniona do zmiany wielkości kontyngentów taryfowych określonych w niniejszym rozporządzeniu tylko o tyle, o ile ich łączna wartość mieści się w przedziale od 14 400 000 ton do 22 200 000 ton. Wykonując przekazane uprawnienia, Komisja powinna w stosownych przypadkach uwzględniać zmiany popytu, zmiany udziałów w rynku przywozowym, istotne zmiany w globalnej nadwyżce mocy produkcyjnych, postępy na drodze do dekarbonizacji sektora stalowego w Unii z uwzględnieniem unijnych celów klimatycznych, zmiany i zakres wprowadzanych przez państwa trzecie środków mających wpływ na przywóz stali, potencjalne problemy z dostępnością dostaw niektórych kategorii produktów związane z niedoborem mocy produkcyjnych i wynikającymi stąd znacznymi podwyżkami cen, cele wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony Unii oraz nadmierny efekt wypierania w niektórych kontyngentach taryfowych. Należy również przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany wykazu produktów w załączniku do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2170 (10). Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te przebiegały zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (11). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(29)

Przy przydzielaniu kontyngentów taryfowych, stosowaniu dwustronnych środków ochronnych lub zmianie wielkości kontyngentów taryfowych Komisja powinna brać pod uwagę interes Unii. Określenie interesu Unii powinno opierać się na wszystkich dostępnych informacjach i obejmować kompleksową ocenę różnych wchodzących w grę interesów. Interesy te obejmują interesy unijnych podmiotów gospodarczych, w tym sektorów wyższego i niższego szczebla, oraz interesy konsumentów końcowych w Unii.

(30)

Ponieważ niniejsze rozporządzenie określa nowe wymagania dla podmiotów gospodarczych w Unii, Komisja powinna zapewnić internetowy punkt kontaktowy, w którym unijne podmioty gospodarcze będą mogły zwrócić się o odpowiednie informacje na temat wdrażania niniejszego rozporządzenia, w tym na temat systemu zarządzania taryfami, przydziału kontyngentów taryfowych i stosowania zasady dotyczącej „wytapiania i wylewania”.

(31)

Komisja powinna okresowo przeprowadzać oceny zakresu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. W szczególności do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja powinna ocenić potrzebę zmiany zakresu produktów, aby rozszerzyć go na niektóre produkty. Do dnia 30 czerwca 2027 r. Komisja powinna ocenić konieczność zmiany zakresu produktów, w szczególności w celu ustalenia, czy powinien on również obejmować wyroby wykonane ze stali lub zawierające znaczną ilość stali, w tym priorytetowe wyroby niższego szczebla z żelaza i stali nieobjęte niniejszym rozporządzeniem. Ponadto Komisja powinna, do dnia 30 czerwca 2029 r. a następnie co dwa lata, przeprowadzać kolejne oceny zakresu produktów, chyba że poważne zakłócenia na rynku lub nagłe zmiany w strukturze światowego handlu wymagają wcześniejszej oceny. Ponadto, przed każdą oceną zakresu produktów, Komisja powinna przeprowadzać w odpowiednim czasie konsultacje z zainteresowanymi stronami. W szczególności ze względu na krótki termin pierwszej oceny, konsultacje należy rozpocząć do dnia 1 lipca 2026 r. Jeżeli ocena wykaże konieczność zmiany zakresu produktów, Komisja powinna rozważyć przedłożenie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosku ustawodawczego w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia.

(32)

Do dnia 30 czerwca 2028 r. Komisja powinna, na podstawie informacji zgromadzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ocenić, czy konieczne jest określenie państwa „wytapiania i wylewania” jako podstawy do skorzystania z kontyngentów taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, aby w szczególności uniknąć sytuacji, w której stal wyprodukowana w niektórych państwach trzecich przyczyniających się do globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych w sposób nieuprawniony trafia na rynek unijny po dalszej obróbce w innych państwach trzecich. Na podstawie tej oceny Komisja powinna rozważyć przedłożenie wniosku ustawodawczego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(33)

Do dnia 30 czerwca 2028 r. a następnie co dwa lata Komisja powinna przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie to powinno być podawane do wiadomości publicznej i może zawierać, w szczególności, informacje na temat wykorzystania i zmian kontyngentów taryfowych oraz kategorii i wielkości przywozu nieobjętego kontyngentami taryfowymi.

(34)

Do dnia 30 czerwca 2029 r., a następnie co najmniej co trzy lata Komisja powinna ocenić skuteczność niniejszego rozporządzenia, uwzględniając zmiany kluczowych parametrów, które uzasadniały jego przyjęcie, w tym zmiany i tendencje w zakresie globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych, oraz związany z handlem wpływ tej nadwyżki na rynek stali i interes Unii a także ocenić rozwój sytuacji unijnego przemysłu stalowego, w tym poziomy cen i wykorzystanie mocy produkcyjnych, wpływ na sektory wyższego i niższego szczebla oraz na konsumentów końcowych w Unii, a także ścieżkę dekarbonizacji unijnego sektora stalowego w świetle celów klimatycznych Unii. Ponadto istotne jest aby Komisja uwzględniła sytuację w zakresie środków ograniczających handel stosowanych przez państwa trzecie w odniesieniu do stali oraz ich potencjalnych lub prawdopodobnych skutków w kontekście ryzyka przesunięcia handlu na rynek unijny oraz przeanalizowała sytuację dotyczącą istnienia polityki i praktyk nierynkowych w państwach trzecich i ich wpływu na unijny rynek stali.

(35)

Należy zmienić rozporządzenie (UE) 2020/2170 w celu zapewnienia dalszego stosowania istniejących ustaleń do wyrobów ze stali pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa dopuszczonych do obrotu w Irlandii Północnej, wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia.

(36)

Zgodnie z zasadą proporcjonalności konieczne i stosowne jest otwarcie kontyngentów taryfowych i określenie ceł poza kontyngentem a także wprowadzenie możliwości stosowania dwustronnych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu produktów stalowych do Unii, aby osiągnąć podstawowy cel przeciwdziałania związanym z handlem negatywnym skutkom globalnych nadwyżek mocy produkcyjnych na unijnym rynku stali. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia założonego celu, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

(37)

Ze względu na potrzebę zapewnienia stosowania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu od dnia 1 lipca 2026 r. niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,