(1)

19 grudnia 2025 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu alkoholu benzylowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie”).

(2)

Dokonano tego w następstwie skargi złożonej 10 listopada 2025 r. przez Lanxess Deutschland GmbH, Lanxess Chemical B.V. i Vynova Advanced Organics Maastricht B.V. („skarżący”) w imieniu przemysłu Unii w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(3)

Wszczęcie postępowania było uzasadnione dowodami zarówno na istnienie dumpingu, jak i wynikającej z niego istotnej szkody przedstawionymi w skardze oraz wyszczególnionymi w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2026/362 (3)(„rozporządzenie w sprawie rejestracji”) Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem.

(5)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do wzięcia udziału w dochodzeniu. W szczególności Komisja powiadomiła skarżących, znanych producentów unijnych, producentów eksportujących, władze Chińskiej Republiki Ludowej i inne znane zainteresowane strony – w tym importerów, dostawców i użytkowników – oraz wezwała je do udziału. Wszystkie zainteresowane strony otrzymały możliwość przedłożenia uwag w sprawie wszczęcia przeglądu oraz złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

(6)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(7)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała strony, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Wybór próby nastąpił na podstawie reprezentatywności pod względem wielkości produkcji i sprzedaży produktu podobnego w Unii w okresie od dnia 1 października 2024 r. do dnia 30 września 2025 r. Próba objęła dwóch producentów unijnych, którzy odpowiadali za ponad 95?% szacowanej całkowitej wielkości produkcji produktu podobnego w Unii i ponad 95?% sprzedaży unijnej. Próba była reprezentatywna dla przemysłu Unii. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. Nie zgłoszono żadnych uwag.

(8)

Aby ustalić, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia kontroli wyrywkowej, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(9)

Żaden importer niepowiązany nie dostarczył należycie wypełnionych formularzy kontroli wyrywkowej w wyznaczonym terminie. Komisja postanowiła zatem, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna. Komisja zwróciła się jednak do importera niepowiązanego, który przedłożył niekompletny formularz kontroli wyrywkowej, Fenchem Biochemie GmbH, o wypełnienie kwestionariusza przeznaczonego dla importerów niepowiązanych produktu objętego dochodzeniem.

(10)

Aby ustalić, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia kontroli wyrywkowej, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(11)

Pięciu producentów eksportujących w państwie, których dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie do próby. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby obejmującej dwóch producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości, stanowiącej około 90?% całego wywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, którą to wielkość można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz organów państwa, którego dotyczy postępowanie. Nie otrzymano żadnych uwag na temat dobranej próby.

(12)

Jeden producent eksportujący w Chinach zgłosił wniosek o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Na obecnym etapie dochodzenia oraz ze względu na zbytnie dodatkowe obciążenie pracą związane z oceną wniosków o indywidualne badanie, które mogłoby przeszkodzić w terminowym zakończeniu tymczasowego etapu dochodzenia, Komisja nie podjęła żadnej decyzji w sprawie wniosku o indywidualne badanie. Komisja podejmie decyzję w sprawie przyznania badania indywidualnego na ostatecznym etapie dochodzenia.

(13)

Komisja przesłała rządowi Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) kwestionariusz dotyczący istnienia znaczących zakłóceń w Chińskiej Republice Ludowej (ChRL) w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(14)

Ponadto skarżący przedstawił w skardze wystarczające dowody świadczące o zakłóceniach handlu surowcami w Chińskiej Republice Ludowej w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem. W związku z tym, jak ogłoszono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, dochodzenie obejmuje te zakłócenia handlu surowcami w celu ustalenia, czy należy stosować przepisy art. 7 ust. 2a i 2b rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej. Z tego powodu Komisja przesłała rządowi ChRL dodatkowe kwestionariusze dotyczące tej sprawy.

(15)

Komisja wezwała dwóch objętych próbą producentów unijnych, importera niepowiązanego, który się zgłosił, oraz dwóch objętych próbą producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, do wypełnienia kwestionariuszy, które udostępniono (4) w internecie w dniu wszczęcia postępowania. Komisja przygotowała dodatkowy kwestionariusz w celu zebrania danych na temat wskaźników makroekonomicznych.

(16)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od dwóch objętych próbą producentów unijnych, importera niepowiązanego w Unii, dwóch objętych próbą producentów eksportujących oraz przedstawiciela prawnego przemysłu Unii.

(17)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do tymczasowego stwierdzenia istnienia dumpingu oraz określenia wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw lub w miejscu przechowywania dokumentacji księgowej:

(18)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczące wskaźników makroekonomicznych, udzielone w imieniu przemysłu Unii zweryfikowano w siedzibie przedstawiciela prawnego w Brukseli, Belgia.

(19)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od 1 października 2024 r. do 30 września 2025 r. („okres objęty dochodzeniem”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od 1 stycznia 2022 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(20)

Produktem objętym dochodzeniem jest alkohol benzylowy (znany również jako fenylometanol, benzenometanol, fenylokarbinol i hydroksytoluen), alkohol aromatyczny, zwykle objęty numerem CAS (Chemicals Abstract Services) 100-51-6 oraz numerem CUS (Customs and Statistics Number) 0011660-9, obecnie objęty kodem CN 2906 21 00 („produkt objęty dochodzeniem”).

(21)

Alkohol benzylowy może być wytwarzany w dwóch głównych procesach: przez chlorowanie z toluenu (główny sposób) lub przez utlenianie toluenu powietrzem.

(22)

Alkohol benzylowy ma szeroki zakres zastosowań. Głównie wykorzystywany jest jako rozpuszczalnik i rozcieńczalnik do żywic epoksydowych i powłok do podstawowych zastosowań przemysłowych w budownictwie. Jako rozpuszczalnik ułatwiający czyszczenie i odtłuszczanie alkohol benzylowy znajduje się również w mydłach, detergentach, szamponach i różnych produktach czyszczących. Jest on również stosowany m.in. jako środek konserwujący (tj. w kosmetykach, środkach higieny osobistej, żywieniu zwierząt i produktach agrochemicznych), jako substancja pomocnicza w lekach, jako nośnik w produkcji środków aromatyzujących do żywności, jako dodatek do paliw w celu zwiększenia wydajności silnika i obniżenia emisji, jako substancja pomocnicza w barwieniu wyrobów włókienniczych oraz jako prekursor w syntezie chemicznej (w szczególności w produkcji estrów i eterów benzylowych).

(23)

Produktem objętym postępowaniem jest produkt objęty dochodzeniem pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej.

(24)

W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania:

(25)

Na obecnym etapie Komisja uznała zatem, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(26)

W świetle wystarczających dowodów dostępnych na początku dochodzenia, które wykazują istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ChRL, Komisja uznała za właściwe wszczęcie dochodzenia w odniesieniu do producentów eksportujących z tego kraju, uwzględniając art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(27)

W celu zgromadzenia danych wymaganych do ewentualnego zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała wszystkich chińskich producentów eksportujących do dostarczenia szczegółowych informacji na temat czynników wykorzystanych w ich produkcji. Pięciu producentów eksportujących dostarczyło stosowne informacje.

(28)

W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne do dochodzenia w odniesieniu do domniemanych znaczących zakłóceń Komisja przesłała kwestionariusz rządowi ChRL. Ponadto w pkt 5.3.2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia swoich opinii, przedłożenia informacji i dostarczenia dowodów potwierdzających w odniesieniu do zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w terminie 37 dni od daty opublikowania zawiadomienia o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(29)

Nie otrzymano od rządu ChRL żadnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Rząd ChRL nie przedłożył również w wyznaczonym terminie żadnych uwag dotyczących zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Następnie, w dniu 16 lutego 2026 r., Komisja poinformowała rząd ChRL o zamiarze ustalenia istnienia w ChRL znaczących zakłóceń wykorzysta dostępne fakty w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego. W związku z tą informacją nie otrzymano żadnych uwag od rządu ChRL. Potwierdza się zatem zastosowanie art. 18 do stwierdzenia istnienia znaczących zakłóceń w ChRL zgodnie z art. 2 ust. 6a.

(30)

W pkt 5.3.2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania Komisja wskazała również, że w świetle dostępnych dowodów może zaistnieć potrzeba wyboru odpowiedniego reprezentatywnego kraju na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego w celu określenia wartości normalnej na podstawie niezniekształconych cen lub wartości odniesienia. Zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Komisja na tym etapie, możliwymi odpowiednimi reprezentatywnymi państwami trzecimi są m.in. Meksyk lub Turcja.

(31)

9 lutego 2026 r. Komisja poinformowała zainteresowane strony notą („pierwsza nota”) o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej. W nocie tej Komisja przedstawiła wykaz wszystkich czynników produkcji, takich jak surowce, energia i siła robocza, wykorzystywanych w produkcji produktu objętego postępowaniem. Komisja poinformowała również, że w żadnym państwie o podobnym poziomie rozwoju gospodarczego do Chin nie produkuje się produktu objętego dochodzeniem. Komisja oparła swoje dalsze badania na państwach produkujących organiczne produkty chemiczne (klasyfikowane według NACE 2014). Ponadto w oparciu o kryteria wyboru niezniekształconych cen lub wartości odniesienia Komisja zidentyfikowała potencjalne reprezentatywne kraje, a mianowicie Turcję, Meksyk, Indonezję, Malezję lub Brazylię, jako odpowiednie reprezentatywne kraje i zwróciła się do wszystkich stron o przedstawienie uwag i zaproponowanie alternatywnych krajów spełniających podstawowe kryteria określone w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze.

(32)

27 kwietnia 2026 r. drugą notą („druga nota”) Komisja poinformowała zainteresowane strony o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej, z wykorzystaniem Turcji jako reprezentatywnego kraju. Komisja zaproponowała ustalenie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków na podstawie 11 producentów w Turcji prowadzących działalność w sektorze produkcji chemikaliów organicznych, objętych kodem NACE 2014 (5).

(33)

W drugiej nocie odniesiono się również do uwag otrzymanych od zainteresowanych stron na temat tych elementów i odpowiednich źródeł. Uwagi przedstawione przez strony omówiono również w poniższych sekcjach.

(34)

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego „[p]odstawą obliczenia wartości normalnej są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu”.

(35)

Zgodnie jednak z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego „w przypadku stwierdzenia […], że ze względu na istnienie w kraju wywozu znaczących zakłóceń w rozumieniu lit. b) nie jest właściwe stosowanie cen i kosztów krajowych w tym kraju, wartość normalną konstruuje się wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia” oraz „[wartość normalna] obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych [dalej »koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne«] oraz zyski”.

(36)

Jak wyjaśniono poniżej, w obecnym dochodzeniu Komisja stwierdziła, że w oparciu o dostępne dowody oraz ze względu na brak współpracy ze strony rządu ChRL i producentów eksportujących zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego było właściwe.

(37)

Zgodnie z definicją w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego „znaczące zakłócenia to te zakłócenia, które występują wówczas, gdy podane ceny lub koszty, w tym koszty surowców i energii, nie wynikają z działania sił rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa. Przy ocenie istnienia znaczących zakłóceń uwzględnia się m.in. potencjalny wpływ jednego z następujących elementów lub kilku z nich:

(38)

W związku z tym, że wykaz w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego nie ma charakteru kumulatywnego, nie wszystkie wymienione w nim elementy muszą wystąpić, aby można było ustalić istnienie znaczących zakłóceń. Ponadto te same okoliczności faktyczne mogą posłużyć do wykazania istnienia jednego elementu z wykazu lub większej ich liczby.

(39)

Wszelkie wnioski dotyczące znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego muszą jednak zostać wyciągnięte na podstawie wszystkich dostępnych dowodów. Ogólna ocena istnienia zakłóceń może również obejmować ogólny kontekst i sytuację w kraju wywozu, w szczególności w sytuacji, w której system gospodarczy i administracyjny kraju wywozu jest fundamentalnie skonstruowany w sposób, który daje rządowi znaczące uprawnienia do ingerencji w gospodarkę, w konsekwencji czego ceny i koszty nie są wynikiem swobodnego rozwoju mechanizmów rynkowych.

(40)

Art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego stanowi, że „jeśli Komisja ma uzasadnione przesłanki świadczące o możliwości istnienia znaczących zakłóceń, o których mowa w lit. b), w jakimś kraju lub w jakimś sektorze w tym kraju, oraz jeśli jest to stosowne dla skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja przygotowuje, udostępnia publicznie i regularnie aktualizuje sprawozdanie opisujące okoliczności rynkowe, o których mowa w lit. b), panujące w tym kraju lub sektorze”.

(41)

Zgodnie z tym przepisem Komisja wydała sprawozdanie krajowe dotyczące Chin („sprawozdanie”) (6), w którym wykazano istnienie istotnej interwencji rządowej na wielu poziomach gospodarki, w tym konkretne zakłócenia w wielu kluczowych czynnikach produkcji (takich jak grunty, energia, kapitał, surowce i siła robocza), a także w wybranych sektorach (takich jak przemysł chemiczny, ...). W momencie wszczęcia przeglądu zainteresowane strony zostały wezwane do odrzucenia dowodów zawartych w aktach dochodzenia, przedstawienia uwag w ich sprawie lub ich uzupełnienia. Sprawozdanie dotyczące Chin umieszczono w aktach dochodzenia na etapie wszczęcia postępowania. Skarga zawierała również pewne istotne dowody uzupełniające sprawozdanie.

(42)

Skarżący powołał się na dowody zawarte w sprawozdaniu, aby wskazać, że w chińskim przemyśle alkoholu benzylowego występują zakłócenia. Zakłócenia te wynikają z organizacji Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), która opiera się na koncepcji społecznej gospodarki rynkowej opracowanej pod przywództwem Komunistycznej Partii Chin („KPCh”) i obejmuje wszystkie istotne aspekty państwa. Zgodnie z treścią skargi na poziomie gospodarczym KPCh sprawuje szczególnie ścisłą kontrolę, co przekłada się na duże znaczenie przedsiębiorstw państwowych w gospodarce oraz silny wpływ KPCh na sektor prywatny. Skarżący wskazał trzy główne kanały interwencji rządu ChRL w chińską gospodarkę: kontrola administracyjna, kontrola finansowa i kontrola regulacyjna państwa (7).

(43)

Skarżący odniósł się również do ustaleń Komisji z kilku niedawnych dochodzeń dotyczących sektora chemicznego w Chinach, które potwierdziły istnienie znaczących zakłóceń w odniesieniu do niektórych estrów alkilofosforanowych (8).

(44)

Ponadto w skardze przypomniano o następujących elementach skutkujących znaczącymi zakłóceniami.

(45)

Po pierwsze, sektor alkoholu benzylowego jest w znacznym stopniu obsługiwany przez przedsiębiorstwa będące własnością organów państwowych, znajdujące się pod ich kontrolą, nadzorem politycznym lub działające zgodnie ze wskazówkami tych organów:

(46)

Skarżący twierdzi, że rząd ChRL wywiera silny wpływ zarówno na przedsiębiorstwa państwowe, jak i przedsiębiorstwa prywatne, zwłaszcza w sektorach promowanych, takich jak sektor chemiczny, który obejmuje alkohol benzylowy. Rząd ChRL i KPCh sprawują kontrolę nad przedsiębiorstwami państwowymi oraz kształtują ich strukturę korporacyjną i otoczenie konkurencyjne w celu osiągnięcia strategicznych celów gospodarczych, w szczególności poprzez powoływanie i kontrolowanie kluczowych członków kadry kierowniczej za pośrednictwem Departamentu Organizacji KPCh oraz poprzez zapewnienie przedsiębiorstwom państwowym preferencyjnego dostępu do ważnych czynników produkcji (9).

(47)

Ponadto na szczeblu zarówno krajowym, jak i lokalnym rząd ChRL powołał komisje ds. nadzoru nad aktywami państwowymi i zarządzania nimi („SASAC”), które mają za zadanie reprezentować udziały państwa w przedsiębiorstwach państwowych. Rząd ChRL przyjął też ustawę o aktywach państwowych przedsiębiorstw oraz inne środki wprowadzające kontrolę państwową i własność państwa w strategicznych gałęziach przemysłu. W skardze stwierdzono ponadto, że „system kredytów społecznych” wzmacnia wpływ partii na przedsiębiorstwa w Chinach i stwarza ryzyko wywierania presji na przedsiębiorstwa zagraniczne, by dostosowały się do odpowiednich chińskich polityk przemysłowych. Skarżący twierdzi ponadto, że w ramach 14. planu pięcioletniego rząd ChRL dąży do utrzymania polityki socjalistycznej i pobudzenia wzrostu gospodarczego. W odniesieniu do przedsiębiorstw państwowych plan pięcioletni ma na celu stworzenie silniejszych powiązań między rządem ChRL a przedsiębiorstwami państwowymi (10).

(48)

Zgodnie ze skargą w szczególności w sektorze pochodnych toluenu znaczna część przedsiębiorstw nadal stanowi własność rządu ChRL. Przedsiębiorstwa państwowe odegrały kluczową rolę w ułatwianiu interwencji rządu ChRL w sektorze chemicznym ChRL. Przedsiębiorstwa te utrzymują pozycję dominującą w łańcuchu dostaw surowców wyższego szczebla, korzystając z uprzywilejowanego dostępu do zasobów przydzielanych przez rząd, w tym finansowania, dotacji, praw do użytkowania gruntów oraz innych form wsparcia państwowego. Ponadto ich ścisłe dostosowanie do polityki państwowej oraz znaczący wpływ na procesy decyzyjne rządu dodatkowo umacniają ich strategiczną pozycję w branży (11).

(49)

W skardze wymieniono co najmniej trzech największych producentów toluenu na świecie, z których wszyscy są chińskimi przedsiębiorstwami państwowymi: China Petrochemical Corporation (grupa SINOPEC), China National Petroleum Corporation (CNPC) i grupa Sinochem. Rząd ChRL regularnie przydziela środki finansowe tym przedsiębiorstwom, co zakłóca funkcjonowanie rynków toluenu i alkoholu benzylowego (12).

(50)

Przedsiębiorstwa prywatne również znajdują się pod ścisłą kontrolą rządu ChRL. Skarżący wskazuje przykład prywatnych przedsiębiorstw produkujących alkohol benzylowy, którym przyznano preferencyjne stawki podatku dochodowego od osób prawnych, dotacje rządowe lub subsydia. Zaangażowanie rządu ChRL na rynku alkoholu benzylowego obejmuje również udział członków KPCh w strukturach ładu korporacyjnego (13).

(51)

W związku z powyższym skarżący stwierdza, że chiński rynek alkoholu benzylowego jest w znacznym stopniu obsługiwany przez przedsiębiorstwa będące własnością rządu ChRL, korzystające ze wsparcia finansowego, znajdujące się pod kontrolą polityczną, nadzorem politycznym lub działające zgodnie ze wskazówkami rządu ChRL.

(52)

Po drugie, obecność przedstawicieli państwa zarówno w państwowych jak i prywatnych przedsiębiorstwach produkujących alkohol benzylowy umożliwia także organom państwowym ingerowanie w ceny lub koszty.

(53)

Jak określono w skardze, rząd ChRL zachowuje swój wpływ na przedsiębiorstwa państwowe poprzez powoływanie i odwoływanie kluczowego personelu kierowniczego w przedsiębiorstwach państwowych, co jest głównym obowiązkiem SASAC. Czyni to również poprzez wywieranie znacznego wpływu na produkcję surowców krytycznych do produkcji alkoholu benzylowego, w szczególności toluenu (14).

(54)

Jedną z głównych strategii rządu ChRL mających na celu utrzymanie kontroli nad przedsiębiorstwami państwowymi jest mianowanie kadry zarządzającej, często spośród członków KPCh. Chińska ustawa o przedsiębiorstwach państwowych wyraźnie stanowi, że SASAC i lokalne SASAC są uprawnione do powoływania kierownictwa przedsiębiorstw państwowych. Ponadto w rozporządzeniu w sprawie SASAC potwierdzono, że jednym z jego obowiązków jest „mianowanie lub odwoływanie osób odpowiedzialnych” za przedsiębiorstwa państwowe. Skarżący opiera się na ustaleniach Komisji zawartych w sprawozdaniu, twierdząc, że „świadczy to o znaczącym wpływie państwa, biorąc pod uwagę skalę przedsiębiorstw państwowych i dominującą rolę gospodarki państwowej w Chinach”. Ten silny wpływ dodatkowo wzmacnia fakt, że KPCh jest bezpośrednio zaangażowana w powoływanie kierownictwa przedsiębiorstw państwowych i ma prawo do ustanawiania odpowiednich procedur i rekomendowania konkretnych kandydatów na te stanowiska (15).

(55)

Ponadto przedsiębiorstwa państwowe w Chinach korzystają z preferencyjnego dostępu do szerokiej gamy czynników produkcji, takich jak grunty i energia, ale również do systemów finansowania. Silna interwencja rządowa w przedsiębiorstwach prowadzi zatem do zniekształconej alokacji zasobów, co przekłada się następnie na zniekształcone koszty i zniekształcone ceny wytwarzanych produktów. Ponadto rząd ChRL wpływa na koszty i ceny produktów chemicznych, takich jak alkohol benzylowy, poprzez swoją obecność i interwencję w sektorach wyższego szczebla surowców i czynników niezbędnych do jego produkcji. Na przykład intensywna produkcja toluenu w ChRL wynika głównie z szybkich inwestycji i ekspansji w tym sektorze, a także z dostępności zarówno finansowania, jak i surowców. Nadwyżki mocy produkcyjnych w produkcji toluenu doprowadziły do większych inwestycji w sektory niższego szczebla, w szczególności w sektor alkoholu benzylowego. Rząd ChRL ingeruje ponadto w ceny i koszty energii. Chociaż rząd ChRL podjął pewne działania w celu stworzenia konkurencji na rynku i umożliwienia ustalania cen przez mechanizmy rynkowe, ceny energii nadal podlegają ścisłej kontroli. Okoliczność ta bez wątpienia pozwala rządowi ChRL znacznie obniżyć koszty energii z korzyścią dla producentów chemikaliów, w szczególności toluenu i alkoholu benzylowego (16).

(56)

Po trzecie, rząd ChRL angażuje się w szczególności w sektor energetyczny i rynek energii elektrycznej poprzez subsydiowanie węgla jako głównego źródła energii do produkcji pary wodnej. Ponadto rynek energii elektrycznej jest w znacznym stopniu obsługiwany przez przedsiębiorstwa działające pod nadzorem władz chińskich.

(57)

Zgodnie z treścią skargi, poprzez bezpośrednie dotacje, preferencyjne warunki finansowania oraz kontrolę cen rząd ChRL sztucznie utrzymuje niskie ceny węgla, co przynosi korzyści gałęziom przemysłu, dla których węgiel stanowi główne źródło energii. Chociaż węgiel wykorzystuje się głównie do wytwarzania energii elektrycznej, ma on również zasadnicze znaczenie dla produkcji pary przemysłowej, która stanowi niezbędny surowiec w przemyśle chemicznym oraz w innych procesach energochłonnych. Zasięg wpływów rządu ChRL rozszerza się jeszcze bardziej dzięki kontroli cen. Na przykład Krajowa Komisja Rozwoju i Reform (NDRC) ustaliła „rozsądny zakres” średnio- i długoterminowych cen transakcyjnych węgla wynoszący 570–770 CNY za tonę. Ponadto duże państwowe przedsiębiorstwa wydobywcze, takie jak China Shenhua Energy Co. i China Coal Energy Co., często sprzedają węgiel po cenach maksymalnych, zapewniając branżom niższego szczebla stabilne, ale sztucznie zaniżone koszty (17).

(58)

W skardze argumentuje się również, że oprócz produkcji pary wodnej chiński sektor węglowy korzystający z dotacji zapewnia również nieuczciwą przewagę krajowym gałęziom przemysłu poprzez swój wpływ na dostawy energii elektrycznej i jej ceny. W 2022 r. elektrownie węglowe odpowiadały za 60 % produkcji energii elektrycznej w Chinach. Rola rządu ChRL w rynku energii elektrycznej wykracza poza subsydia dla sektora paliwowego i obejmuje bezpośrednią kontrolę nad własnością oraz ustalaniem cen, co prowadzi do powstania systemu, w którym koszty energii elektrycznej podlegają sztucznemu zaniżaniu. Sektor energii elektrycznej jest zdominowany przez przedsiębiorstwa państwowe. Szeroko zakrojona kontrola państwa nad ustalaniem cen i dystrybucją energii elektrycznej prowadzi do znacznych zakłóceń na rynku. Model stosowany w ChRL zapewnia sztucznie zaniżone koszty energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych. Interwencja ta przynosi korzyści sektorom energochłonnym, w szczególności przemysłowi chemicznemu, w którym energia elektryczna jest istotnym składnikiem kosztów produkcji (18).

(59)

Po czwarte, rząd ChRL realizuje politykę publiczną lub działania publiczne, które faworyzują dostawców krajowych lub w inny sposób wpływają na działanie mechanizmów rynkowych:

(60)

Rozwój chińskiej gospodarki zależy od rozbudowanego systemu planowania określającego priorytety i cele, na których władze centralne i lokalne muszą się skupić i do których realizacji powinny dążyć. Plany te, obejmujące praktycznie wszystkie sektory gospodarki, wyznaczają konkretne, obowiązkowe cele, a ich realizację monitorują władze na każdym szczeblu administracyjnym. Alokacja zasobów ukierunkowana na sektory uznane przez rząd za strategiczne lub ważne politycznie odbywa się zgodnie z mechanizmem planowania, a nie zgodnie z mechanizmami rynkowymi (19).

(61)

W swoich różnych dokumentach programowych rząd ChRL konsekwentnie kładzie silny nacisk na przemysł chemiczny i jasno kształtuje swoje środki, faworyzując krajowych producentów chemikaliów. Na przykład w centralnym 14. planie pięcioletnim przedstawiono strategiczne wizje rządu ChRL dotyczące transformacji i modernizacji tradycyjnych gałęzi przemysłu oraz kierunki rozwoju strategicznych wschodzących gałęzi przemysłu, takich jak przemysł chemiczny, przemysł materiałów budowlanych, przemysł nowych materiałów oraz przemysł włókien chemicznych. Ponadto w wersji katalogu wytycznych dotyczących dostosowania struktury przemysłowej z 2024 r. przemysł chemiczny i petrochemiczny wydaje się sektorem promowanym. Dzięki temu statusowi przemysł ten może zasadniczo korzystać z licznych dotacji i wsparcia finansowego w zakresie finansów publicznych, podatków, kredytów, przywozu i wywozu, a także gruntów. Skarżący stwierdza, że rząd ChRL aktywnie kontroluje i reguluje na szczeblu krajowym i na szczeblu prowincji produkcję i sprzedaż całego łańcucha wartości chemicznej alkoholu benzylowego (20).

(62)

Po piąte, podobnie jak w jakimkolwiek innym sektorze chińskiej gospodarki, w sektorze alkoholu benzylowego występują zakłócenia wynikające z dyskryminującego stosowania lub niedostatecznego egzekwowania chińskich przepisów dotyczących upadłości, prawa spółek i prawa rzeczowego.

(63)

Ze skargi wynika, że chiński system prawa upadłościowego nie zapewnia możliwości odpowiedniego osiągnięcia najistotniejszych postawionych przed nim celów, tj. sprawiedliwego rozliczania wierzytelności i długów oraz ochrony praw wierzycieli i dłużników. Chińskie prawo upadłościowe nie jest konsekwentnie egzekwowane i dotyczy głównie małych przedsiębiorstw. Skarżący powołuje się na sprawozdanie Komisji, aby uzasadnić niewystarczające egzekwowanie przepisów prawa upadłościowego, wynikające w szczególności z braku jasności co do kryteriów wszczęcia postępowania upadłościowego i jego wyniku, a także z silnego wpływu organów państwowych na przebieg postępowań upadłościowych. Co więcej, niedostateczne egzekwowanie przepisów prawa upadłościowego wpływa na chiński rynek finansowy i rynek zaciągania pożyczek, i przekłada się na udzielanie dorozumianych gwarancji państwowych dla tych przedsiębiorstw, co z kolei zniekształca koszty kredytów i dostęp do finansowania (21). Ponadto niedoskonałości systemu praw własności są szczególnie widoczne w odniesieniu do własności gruntów i praw do użytkowania gruntów w ChRL. O przydziale gruntów decyduje wyłącznie państwo, które może kierować się celami politycznymi, a nie zasadami wolnego rynku. Chociaż istnieje szereg przepisów, których celem jest przyznawanie praw do użytkowania gruntów w przejrzysty sposób i po cenach rynkowych, skarżący twierdzi, że przepisy te często nie są przestrzegane (22). Skarżący twierdzi, że producenci alkoholu benzylowego, podobnie jak każdy inny sektor chińskiej gospodarki, podlegają chińskim przepisom dotyczącym upadłości, prawa spółek i prawa rzeczowego, a zatem podlegają również zakłóceniom wynikającym z dyskryminującego stosowania lub nieodpowiedniego egzekwowania tych przepisów.

(64)

Po szóste, w przemyśle alkoholu benzylowego zniekształcone są również koszty wynagrodzeń.

(65)

Zgodnie ze skargą, ponieważ kształtowanie płac w ChRL nie wynika z normalnych mechanizmów rynkowych ani z faktycznie wolnych rokowań zbiorowych, koszty wynagrodzeń podlegają znaczącym zakłóceniom. W ChRL nie może w pełni powstać prawdziwie rynkowy system wynagrodzeń ze względu na strukturalne przeszkody w korzystaniu przez pracowników i pracodawców z prawa do swobodnego zrzeszania się. W praktyce prawnie uznawany jest tylko jeden związek zawodowy – Ogólnochińska Federacja Związków Zawodowych („ACFTU”). ACFTU nie jest jednak niezależna od państwa. Co więcej, dowody wskazują, że stanowiska kierownicze w ACFTU zajmują często wysocy rangą funkcjonariusze partyjni z przedsiębiorstw państwowych lub menedżerowie z przedsiębiorstw prywatnych (23).

(66)

Ponadto mobilność chińskiej siły roboczej jest znacznie ograniczona przez system rejestracji gospodarstw domowych (hukou), który ogranicza dostęp do kompleksowego zabezpieczenia społecznego i świadczeń z zakresu opieki społecznej wyłącznie do osób oficjalnie zarejestrowanych jako mieszkańcy danego obszaru administracyjnego. W rezultacie wielu pracowników o niskich umiejętnościach pozostaje wykluczonych z podstawowych usług publicznych i znajduje się w niepewnej sytuacji zawodowej, będąc często zmuszonymi do akceptowania niższych wynagrodzeń i gorszych warunków pracy w porównaniu z osobami zarejestrowanymi w danym regionie. Zgodnie z treścią skargi ta różnica w traktowaniu nieuchronnie prowadzi do zniekształcenia kosztów wynagrodzeń na chińskim rynku pracy (24).

(67)

Podobnie jak każdy inny sektor chińskiej gospodarki, przemysł alkoholu benzylowego również podlega chińskiemu prawu pracy i w związku z tym również odczuwa skutki tych zniekształceń kosztów wynagrodzeń. Zniekształcenia kosztów wynagrodzeń nasilają dodatkowo dotacje państwowe na zatrudnienie, przyznawane przez chińskie władze, zwłaszcza producentom alkoholu benzylowego (25).

(68)

Podsumowując, skarżący twierdził, że w sektorze alkoholu benzylowego występują znaczące zakłócenia określone w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(69)

Komisja zbadała, czy ze względu na istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego właściwe było stosowanie cen i kosztów krajowych w Chinach. Komisja uczyniła to na podstawie dowodów dostępnych w aktach sprawy. W dowodach w aktach sprawy zawarte były dowody ujęte w sprawozdaniu, które opierają się na publicznie dostępnych źródłach.

(70)

Analiza ta obejmowała badanie istotnych interwencji rządowych w gospodarce Chin ogółem, a także konkretnej sytuacji na rynku w sektorze, do którego należy produkt objęty postępowaniem. Komisja uzupełniła te elementy dowodowe o własne badania dotyczące poszczególnych kryteriów istotnych dla potwierdzenia występowania znaczących zakłóceń w Chinach.

(71)

Chiński system gospodarczy bazuje na koncepcji „socjalistycznej gospodarki rynkowej”. Koncepcja ta jest zapisana w chińskiej konstytucji i determinuje sposób zarządzania gospodarką Chin. Podstawową zasadą jest „socjalistyczna własność publiczna środków produkcji, a mianowicie własność środków produkcji w rękach całego ludu i zbiorowa własność środków produkcji w rękach osób pracujących” (26).

(72)

Gospodarka państwowa jest „wiodącą siłą gospodarki narodowej”, a państwo posiada mandat „do zapewnienia konsolidacji i wzrostu” (27). W istocie SASAC potwierdził, że w porównaniu z 13. planem pięcioletnim całkowite aktywa przedsiębiorstw centralnych w toku 14. planu pięcioletniego wzrosły o 44,6?%, co „skutecznie napędzało zintegrowany rozwój przedsiębiorstw wyższego i niższego szczebla w łańcuchu przemysłowym oraz silnie przyczyniało się do pomyślnej realizacji głównych celów i zadań w zakresie rozwoju gospodarczego i społecznego mojego kraju” (28).

(73)

W związku z tym ogólna struktura chińskiej gospodarki nie tylko umożliwia znaczące interwencje rządowe w gospodarkę, ale wyraźnie sankcjonuje takie interwencje. Idea nadrzędności własności publicznej nad własnością prywatną przenika cały system prawny i stanowi ogólną zasadę podkreślaną we wszystkich głównych aktach prawnych.

(74)

Doskonałym przykładem jest chińskie prawo rzeczowe: odnosi się ono do podstawowego etapu socjalizmu i powierza państwu utrzymanie podstawowego systemu gospodarczego, w ramach którego własność publiczna odgrywa dominującą rolę. Inne formy własności są tolerowane, a prawo zezwala na ich rozwój obok własności państwowej (29).

(75)

Ponadto zgodnie z prawem chińskim socjalistyczna gospodarka rynkowa jest rozwijana pod przywództwem KPCh. Struktury państwa chińskiego i KPCh są ze sobą powiązane na każdym poziomie (prawnym, instytucjonalnym, osobowym) i tworzą nadrzędną strukturę, w której nie można odróżnić ról KPCh i państwa.

(76)

W wyniku zmiany chińskiej konstytucji w marcu 2018 r. jeszcze bardziej podkreślono wiodącą rolę KPCh, potwierdzając ją w tekście art. 1 konstytucji.

(77)

Po już istniejącym pierwszym zdaniu przepisu: „[s]ystem socjalistyczny jest podstawowym systemem Chińskiej Republiki Ludowej” dodano nowe drugie zdanie w brzmieniu: „[p]odstawową cechą socjalizmu o chińskiej specyfice jest przywództwo Komunistycznej Partii Chin” (30). Świadczy to o niekwestionowanej i coraz większej kontroli KPCh nad chińskim systemem gospodarczym.

(78)

To przywództwo rządowe i kontrola rządowa nierozerwalnie wiążą się z ustrojem chińskim, a ich zakres jest znacznie większy niż w innych państwach, w których ogólna kontrola makroekonomiczna sprawowana przez rządy jest ograniczona działaniem mechanizmów rynkowych.

(79)

Państwo chińskie stosuje interwencjonizm gospodarczy, dążąc do osiągnięcia celów, które nie odzwierciedlają przeważających warunków ekonomicznych na wolnym rynku, tylko pokrywają się z programem politycznym określonym przez KPCh (31). Stosowane przez władze chińskie narzędzia interwencjonizmu gospodarczego obejmują różne obszary, w tym system planowania przemysłowego, system finansowy oraz poziom otoczenia regulacyjnego.

(80)

Po pierwsze, na poziomie ogólnej kontroli administracyjnej kierunek chińskiej gospodarki wyznacza się w ramach złożonego systemu planowania przemysłowego, który ma wpływ na wszystkie rodzaje działalności gospodarczej w państwie. Wszystkie te plany obejmują kompleksowy i złożony model sektorów i przekrojowych strategii obejmujący wszystkie szczeble administracji.

(81)

Plany na szczeblu prowincji są szczegółowe, natomiast w planach krajowych wyznacza się szersze cele. W planach określa się również środki służące wspieraniu odpowiednich branż/sektorów, a także ramy czasowe, w jakich cele muszą zostać osiągnięte. Niektóre plany nadal zawierają wyraźne cele w zakresie produkcji.

(82)

Zgodnie z planami poszczególne sektory lub projekty przemysłowe są traktowane jako (pozytywne lub negatywne) priorytety zgodnie z priorytetami rządu i przypisuje się im konkretne cele w zakresie rozwoju (modernizacja przemysłu, ekspansja międzynarodowa itp.).

(83)

Podmioty gospodarcze, zarówno prywatne, jak i państwowe, muszą skutecznie dostosowywać swoją działalność do realiów narzuconych w ramach systemu planowania. Jest to spowodowane nie tylko wiążącym charakterem planów, ale również faktem, że odpowiednie chińskie organy na wszystkich szczeblach władzy stosują się do systemu planów i wykorzystują odpowiednio przyznane im uprawnienia, skłaniając tym samym podmioty gospodarcze do przestrzegania priorytetów określonych w tych planach (32).

(84)

Po drugie, na poziomie przydziału środków finansowych system finansowy Chin zdominowany jest przez będące własnością państwa banki komercyjne i banki realizujące politykę rządu. Ustanawiając i wdrażając swoją politykę kredytową, banki te muszą dostosować się do celów polityki przemysłowej rządu, a nie oceniać przede wszystkim korzyści gospodarcze danego projektu (33).

(85)

To samo dotyczy pozostałych elementów chińskiego systemu finansowego, takich jak rynki akcji, rynki obligacji, rynki niepublicznych instrumentów kapitałowych itp. Ponadto instytucjonalna i operacyjna struktura tych obszarów sektora finansowego nie jest nastawiona na maksymalizację skutecznego funkcjonowania rynków finansowych, lecz na zapewnienie kontroli i umożliwienie interwencji państwa i KPCh (34).

(86)

Po trzecie, na poziomie otoczenia regulacyjnego interwencje państwa w zakresie gospodarki przyjmują różne formy. Na przykład przepisy dotyczące zamówień publicznych są regularnie wykorzystywane do osiągania celów politycznych innych niż efektywność gospodarcza, co podważa zasady rynkowe w tym obszarze. Mające zastosowanie ustawodawstwo przewiduje w szczególności, że zamówień publicznych udziela się, aby ułatwić realizację celów wyznaczonych w ramach polityki państwa. Charakter tych celów pozostaje jednak niezdefiniowany, co pozostawia organom decyzyjnym szeroki margines swobody (35).

(87)

Podobnie w obszarze inwestycji rząd ChRL utrzymuje znaczącą kontrolę i wpływ, jeżeli chodzi o miejsce przeznaczenia oraz wielkość inwestycji zarówno państwowych, jak i prywatnych. Monitorowanie inwestycji oraz różne zachęty, ograniczenia i zakazy dotyczące inwestycji są wykorzystywane przez władze jako ważne narzędzie wspierania celów polityki przemysłowej, takich jak utrzymanie kontroli państwa nad kluczowymi sektorami lub wzmocnienie przemysłu krajowego (36).

(88)

Podsumowując, model ekonomiczny Chin opiera się na szeregu podstawowych aksjomatów, które przewidują wielorakie formy interwencji rządowej i zachęcają do ich stosowania. Tak duża skala interwencji rządowych jest sprzeczna z zasadą swobodnego działania mechanizmów rynkowych, co zakłóca proces skutecznej alokacji zasobów zgodnie z zasadami rynkowymi (37).

(89)

Przedsiębiorstwa będące własnością państwa, przedsiębiorstwa kontrolowane przez państwo lub przedsiębiorstwa działające pod nadzorem politycznym państwa lub zgodnie z jego wytycznymi stanowią istotną część gospodarki Chin.

(90)

Sektor produktu objętego postępowaniem jest obsługiwany głównie przez przedsiębiorstwa prywatne, takie jak Hubei Greenhome Materials Technology (38) lub Wuhan Youji (39). W sektorze wyższego szczebla toluenu, najważniejszego pojedynczego materiału wykorzystywanego do produkcji alkoholu benzylowego, choć niektórzy producenci są przedsiębiorstwami prywatnymi, takimi jak Hengli Petrochemicals (40), to jednak stopień własności państwowej pozostaje znaczny, a szereg producentów jest kontrolowanych przez państwo, np. Sinopec (41) lub Sinochem (42), oba będące przedsiębiorstwami państwowymi kontrolowanymi przez SASAC (43).

(91)

Ponadto interwencje KPCh w proces podejmowania decyzji operacyjnych stały się jednak normą nie tylko w przedsiębiorstwach państwowych, lecz także w przedsiębiorstwach prywatnych (44), a KPCh rości sobie prawo do zarządzania praktycznie każdym aspektem gospodarki kraju. Wpływ państwa wywierany za pośrednictwem struktur KPCh w przedsiębiorstwach bez wątpienia skutkuje tym, że podmioty gospodarcze znajdują się pod kontrolą i nadzorem politycznym rządu, biorąc pod uwagę stopień, w jakim struktury państwa i partii zostały ze sobą połączone w Chinach. Ponadto cały sektor produktu objętego postępowaniem podlega kilku politykom rządowym, takim jak 14. plan pięcioletni dotyczący surowców (45), w którym bezpośrednio odniesiono się do sektorów petrochemicznego i chemicznego poprzez stwierdzenie, że „[w] sektorach, w tym w sektorze petrochemicznym i sektorze chemikaliów, stali, metali nieżelaznych i materiałów budowlanych, będziemy wspierać szereg pionierskich przedsiębiorstw w ramach łańcucha przemysłowego zajmujących wiodącą pozycję w ekosystemie i charakteryzujących się podstawową konkurencyjnością (...). Przewodnia rola wiodących przedsiębiorstw w sektorze chemicznym i sektorze materiałów budowlanych będzie wykorzystywana do wspierania reform i restrukturyzacji przedsiębiorstw”.

(92)

Ponadto opracowano plan prac na rzecz stałego wzrostu przemysłu petrochemicznego i chemicznego (46) w celu „wspierania stabilnego funkcjonowania oraz strukturalnej optymalizacji i modernizacji przemysłu petrochemicznego” oraz „rozszerzenia skutecznych inwestycji i promowania transformacji i modernizacji”.

(93)

Podobnie na szczeblu prowincji celem 14. planu pięcioletniego prowincji Szantung na rzecz rozwoju przemysłu chemicznego (47) jest „promowanie wysokiej jakości rozwoju przemysłu chemicznego w prowincji” oraz „kompleksowe promowanie modernizacji bazy przemysłowej i łańcucha przemysłowego, [...] przyspieszenie wycofywania przestarzałych i nieefektywnych mocy produkcyjnych, [...] ukierunkowanie przedsiębiorstw na łączenie i reorganizację, optymalizację alokacji zasobów i struktury łańcucha przemysłowego oraz poprawę wydajności i rentowności produkcji”.

(94)

Ponadto w 14. planie pięcioletnim prowincji Hubei dotyczącym rozwoju gospodarczego i społecznego oraz perspektyw na rok 2035 (48) przewidziano, że władze „zoptymalizują rozwój branży olejów specjalistycznych oraz branż niższego szczebla opartych na etylenie, zmodernizują tradycyjne gałęzie przemysłu, takie jak przemysł chemiczny oparty na fosforze, soli i węglu, będą energicznie rozwijać produkcję wysokiej klasy chemikaliów specjalistycznych i nowych materiałów chemicznych, zoptymalizują rozmieszczenie przemysłu chemicznego wzdłuż rzeki Jangcy oraz skoncentrują się na budowie szeregu ekologicznych i inteligentnych specjalistycznych kompleksów przemysłowych w Wuhan, Yichang, Jingmen, Xiangyang, Jingzhou, Xiaogan, Huanggang, Qianjiang i Xiantao, aby stworzyć nowoczesny klaster przemysłu chemicznego o wartości biliona juanów”.

(95)

Kontrolę i nadzór polityczny rządu można również zaobserwować na poziomie odpowiednich stowarzyszeń branżowych (49).

(96)

Na przykład Chińska Federacja Przemysłu Petrochemicznego i Chemicznego („CPCIF”) jest stowarzyszeniem branżowym reprezentującym sektor produktu objętego postępowaniem. Zgodnie z art. 3 statutu CPCIF organizacja ta „podporządkowuje się całościowemu kierownictwu KPCh [oraz] przyjmuje profesjonalne doradztwo, nadzór i zarządzanie ze strony podmiotów odpowiedzialnych za rejestrację i zarządzanie, podmiotów odpowiedzialnych za budowanie partii, a także odpowiednich departamentów administracji odpowiedzialnych za zarządzanie przemysłem” (50).

(97)

Ponadto art. 36 statutu CPCIF stanowi, że prezes, wiceprezesi i sekretarz generalny stowarzyszenia muszą „podporządkować się przywództwu KPCh, wspierać socjalizm o chińskiej specyfice [oraz] konsekwentnie wdrażać strategię, zasady i politykę Partii” (51).

(98)

Co więcej, CPCIF powołała specjalny komitet ds. węglowodorów lekkich i węglowodorów aromatycznych, obejmujący węglowodory aromatyczne, takie jak toluen, oraz alkohole aromatyczne, takie jak alkohol benzylowy (52).

(99)

Przedsiębiorstwa Hengli Petrochemicals (53), Sinopec (54) i Sinochem (55) są członkami CPCIF.

(100)

W konsekwencji prywatni producenci w sektorze produktu objętego postępowaniem nie mogą prowadzić działalności na warunkach rynkowych. W sektorze tym zarówno przedsiębiorstwa publiczne, jak i prywatne są istotnie objęte nadzorem politycznym i otrzymują wytyczne polityczne.

(101)

Rząd ChRL posiada możliwość ingerowania w ceny i koszty dzięki obecności przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach. W istocie komórki KPCh tworzone zarówno w przedsiębiorstwach państwowych, jak i w przedsiębiorstwach prywatnych umożliwiają państwu ingerowanie w proces podejmowania decyzji biznesowych.

(102)

Zgodnie z chińskim prawem spółek w każdej spółce należy ustanowić organizację partyjną KPCh (składającą się z co najmniej trzech członków KPCh, jak określono w statucie KPCh (56)), a spółka zapewnia warunki konieczne do prowadzenia działalności przez organizację partyjną.

(103)

W przeszłości wymóg ten nie zawsze był spełniany lub nie był egzekwowany w rygorystyczny sposób. Począwszy od co najmniej 2016 r. KPCh zaczęła jednak w coraz większym stopniu rościć sobie prawo do kontrolowania procesu podejmowania decyzji biznesowych w przedsiębiorstwach, traktując to prawo jako jedną z wiodących zasad jej polityki (57), w tym wywierając presję na przedsiębiorstwa prywatne, nakłaniając je do kierowania się „patriotyzmem” i postępowania zgodnie z polityką partii (58).

(104)

Informacje z 2017 r. już wówczas wskazywały, że komórki partyjne istniały w 70 % około 1,86 mln przedsiębiorstw prywatnych, a organizacje KPCh wywierały coraz większą presję, aby zapewniono im możliwość podejmowania ostatecznych decyzji biznesowych w przedsiębiorstwach, w których je utworzono (59). Wspomniane przepisy mają ogólne zastosowanie w całej chińskiej gospodarce, we wszystkich sektorach, w tym do producentów produktu objętego postępowaniem i ich dostawców materiałów.

(105)

Ponadto w dniu 15 września 2020 r. opublikowano dokument zatytułowany „Wytyczne Biura Generalnego Komitetu Centralnego KPCh w sprawie intensyfikacji prac Zjednoczonego Frontu w sektorze prywatnym w nowej erze” („wytyczne”) (60), który jeszcze bardziej zwiększył rolę komitetów partyjnych w przedsiębiorstwach prywatnych.

(106)

Sekcja II.4 wytycznych stanowi: „[m]usimy zwiększyć ogólną zdolność Partii do przewodzenia pracom Zjednoczonego Frontu w sektorze prywatnym i skutecznie zintensyfikować prace w tym obszarze”, a sekcja III.6 stanowi: „[m]usimy jeszcze bardziej zintensyfikować budowanie Partii w przedsiębiorstwach prywatnych i umożliwić komórkom Partii skuteczne odgrywanie roli twierdzy, a członkom Partii odegranie roli awangardowych liderów i pionierów”. W wytycznych podkreśla się zatem rolę KPCh w przedsiębiorstwach i innych podmiotach sektora prywatnego oraz dąży się do zwiększenia tej roli (61).

(107)

Dochodzenie potwierdziło, że także w sektorze alkoholu benzylowego dochodzi do pokrywania się stanowisk kierowniczych z członkostwem w KPCh lub z funkcjami partyjnymi.

(108)

Na przykład dyrektor generalny przedsiębiorstwa Wuhan Youji jest również sekretarzem partii i został nagrodzony jako wybitny pracownik KPCh przez Komitet KPCh gminy Wuhan (62).

(109)

Ponadto w sprawozdaniu rocznym za 2022 r. grupy Sinopec wskazano, że „przedsiębiorstwo stale poprawia jakość prac związanych z budowaniem partii, motywując pracowników, intensyfikując kontrolę dyscypliny i działania nadzorcze, pomagając radzie dyrektorów w skutecznym wdrażaniu różnych decyzji i ustaleń oraz propagując wysokiej jakości rozwój przedsiębiorstwa” (63). Ponadto prezes zarządu grupy Sinopec jest sekretarzem komitetu partii, a kilku członków zarządu pełni funkcje zastępców sekretarza komitetu partii (64). Grupa Sinopec oświadczyła, że zamierza „skoncentrować się na nowej misji przedsiębiorstwa i nowych zadaniach związanych z nowym kierunkiem rozwoju, podtrzymywać ducha rewolucji w szeregach partii, wzmacniać przywództwo partii i jej budowanie w sposób wszechstronny i zintegrowany oraz systematycznie promować kompleksowe i rygorystyczne zarządzanie partią, aby zapewnić silną gwarancję tworzenia nowego rozdziału nowoczesnego chińskiego przemysłu petrochemicznego” (65).

(110)

Ponadto przewodniczącym rady dyrektorów Sinochem i dyrektorem generalnym jest odpowiednio sekretarz i zastępca sekretarza komitetu partii (66).

(111)

Obecność i interwencja państwa na rynkach finansowych oraz w zakresie zaopatrzenia w surowce i materiały do produkcji na dalszym etapie powoduje dodatkowe zakłócenia na rynku (67). W związku z tym obecność przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w sektorze alkoholu benzylowego i innych sektorach (takich jak sektor finansowy i sektor materiałów do produkcji) daje rządowi ChRL możliwość ingerowania w ceny i koszty.

(112)

Złożony system planowania, w ramach którego wytycza się priorytety i określa się cele dla organów rządowych na szczeblu centralnym, prowincjonalnym i lokalnym, w dużej mierze wyznacza kierunek chińskiej gospodarki. Odpowiednie plany istnieją na wszystkich szczeblach administracji rządowej i obejmują praktycznie wszystkie sektory gospodarki. Cele wyznaczone w instrumentach planowania mają wiążący charakter, a organy na wszystkich szczeblach administracji monitorują wdrażanie planów przez odpowiednie organy administracji rządowej niższego szczebla.

(113)

Ogólnie rzecz biorąc, system planowania w Chinach powoduje, że zasoby są przesuwane do sektorów uznanych przez rząd za strategiczne lub z innego powodu ważne politycznie, a nie przydzielane zgodnie z mechanizmami rynkowymi (68).

(114)

Władze chińskie wprowadziły szereg strategii politycznych dotyczących funkcjonowania sektora produktu objętego postępowaniem.

(115)

Celem 14. planu pięcioletniego na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego oraz perspektyw na 2035 r. (69) jest „modernizacja tradycyjnych gałęzi przemysłu, promowanie optymalizacji i strukturalnego dostosowania sektorów przemysłu surowcowego, takich jak sektory petrochemiczny, stalowy, metali nieżelaznych i materiałów budowlanych, zwiększenie podaży produktów wysokiej jakości w takich sektorach jak przemysł lekki i wyroby tekstylne, przyspieszenie transformacji i modernizacji przedsiębiorstw w kluczowych gałęziach przemysłu, takich jak przemysł chemiczny i papierniczy, oraz udoskonalenie ekologicznego systemu produkcji (70)”.

(116)

Zgodnie z 14. planem pięcioletnim dotyczącym przemysłu surowcowego (71) Chiny „opracują partię klastrów przemysłowych w przemyśle petrochemicznym. [...] W sektorach obejmujących produkty petrochemiczne i chemiczne, stal, metale nieżelazne i materiały budowlane [Chiny] będą wspierać szereg pionierskich przedsiębiorstw, które będą mogły przewodzić ekosystemowi łańcucha przemysłowego o podstawowej konkurencyjności” (72).

Ponadto w wytycznych dotyczących wspierania wysokiej jakości rozwoju przemysłu petrochemicznego i chemicznego (73) wymaga się „wzmocnienia polityki sektorowej i naukowego uregulowania skali przemysłu: [...] zwiększenia zdolności w zakresie dostaw wysokiej klasy polimerów, specjalistycznych chemikaliów i innych produktów [...], a także „[u]sprawnienia polityk wspierających: zwiększenia koordynacji polityki fiskalnej, finansowej, regionalnej, inwestycyjnej, importowej i eksportowej, energetycznej, ekologicznej, środowiskowej, cenowej i innych polityk z polityką przemysłową [oraz] wykorzystania w pełni roli krajowej platformy współpracy między przemysłem a sektorem finansowym […]”.

(117)

14. plan pięcioletni prowincji Hubei dotyczący wysokiej jakości rozwoju przemysłu nowych materiałów ma na celu rozwój przemysłu niższego szczebla w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem: „bazy przemysłowe nowych materiałów w Xiantao i Qianjiang, koncentrujące się przede wszystkim na materiałach pomocniczych do podstawowych komponentów, wykorzystają kompleks przemysłowy nowych materiałów w Xiantao w celu dynamicznego rozwoju zaawansowanych nowych materiałów polimerowych, takich jak benzoesan benzylu” (74).

(118)

Ponadto w 14. planie pięcioletnim prowincji Hubei na rzecz wysokiej jakości rozwoju nowoczesnego przemysłu chemicznego (75) wymaga się „przeprowadzenia modernizacji i transformacji specjalistycznych produktów ropopochodnych, promowania modernizacji produktów i rozwoju marki premium, zwiększenia całkowitej skali produktów wysokiej klasy, dalszego zwiększenia skali i efektywności baz produkcyjnych produktów specjalistycznych o zdolności produkcyjnej wynoszącej milion ton oraz przyspieszenia budowy baz produkcyjnych produktów chemicznych o zdolności produkcyjnej wynoszącej milion ton; [aby] skonsolidować i zoptymalizować zasoby aromatyczne, aktywnie połączyć się z sektorami takimi jak sektor tworzyw sztucznych i kauczuku oraz stworzyć łańcuch przemysłowy petrochemicznych produktów przetwórczych obejmujący aromaty C2, C3, C4, C5, toluen, C8 i C9, wspierając transformację i rozwój w kierunku zintegrowanych produktów rafinacji, chemikaliów i specjalistycznych”. W szczególności w odniesieniu do projektu modernizacji i głębokiego przetwarzania ropy naftowej Qianjiang plan ma na celu „aktywne opracowywanie aromatycznych substancji chemicznych [...] oraz poprawę i rozszerzenie łańcucha przemysłowego petrochemicznego” (76).

(119)

Hubei Greenhome Materials Technology (77) i Wuhan Youji (78) mieszczą się w Hubei, a Wuhan Youji ma zakład produkcji alkoholu benzylowego w Qianjiang (79).

(120)

Ponadto Hubei Greenhome Materials Technology jest przedsiębiorstwem zaliczanym do krajowych „małych gigantów (80)”. Rząd ChRL definiuje „małe giganty” jako „nowe elity wśród chińskich małych i średnich przedsiębiorstw, które zajmują się produkcją, specjalizują się w obsłudze rynku niszowego i stosują najnowocześniejsze technologie” oraz zamierza „zwiększyć wsparcie dla »małych gigantów« w latach 2024–2026, ze szczególnym uwzględnieniem kluczowych łańcuchów przemysłowych, strategicznych wschodzących gałęzi przemysłu i innych sektorów. Fundusze te zostaną wykorzystane do zachęcania tych przedsiębiorstw, aby przezwyciężały wyzwania technologiczne, opracowywały nowe produkty i budowały zdolności w zakresie wspierającej roli łańcucha przemysłowego, a także do wspierania władz lokalnych we wspomaganiu »małych gigantów«” (81). Ponadto w 14. planie pięcioletnim prowincji Szantung dotyczącym rozwoju przemysłu chemicznego (82) wezwano władze lokalne do „[z]intensyfikowania transformacji technologicznej istniejących przedsiębiorstw, poprawy efektywności energetycznej i efektywności wykorzystania zasobów oraz zwiększenia podstawowej konkurencyjności przedsiębiorstw [oraz do] ustanowienia mechanizmu umożliwiającego przedsiębiorstwom wycofanie się z kompleksów przemysłowych, zdecydowanego wyeliminowania przestarzałych mocy produkcyjnych, ścisłej kontroli ograniczonych mocy produkcyjnych oraz wdrożenia zróżnicowanych polityk i środków w zakresie przydziału czynników związanych z zasobami, takich jak grunty, energia elektryczna i woda, aby zmusić przedsiębiorstwa do transformacji i rozwoju”. W planie apeluje się również o „[z]większenie wsparcia finansowego. Wzmocnienie zachęt w zakresie polityki fiskalnej, koordynowanie i zaangażowanie funduszy specjalnych, wspieranie przedsiębiorstw chemicznych w celu przyspieszenia transformacji technologicznej, inteligentnej transformacji, transferu przemysłowego, przenoszenia do parków, eliminacji przestarzałego sprzętu itp. oraz wdrożenie zwolnień z podatku z tytułu przywozu istotnego wyposażenia technicznego, zwrotów VAT, polityki w zakresie badań i rozwoju, takiej jak dodatkowe odliczenia wydatków i odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia pierwszego zestawu wyposażenia technicznego. Aktywne zachęcanie wszelkiego rodzaju instytucji finansowych i kapitału społecznego do inwestowania w przemysł chemiczny, wykorzystania zalet finansowania opartego na polityce, finansowania rozwoju i finansowania komercyjnego oraz zwiększania wsparcia finansowego dla kluczowych obszarów technologii chemicznych”.

(121)

Za pomocą tych i innych instrumentów rząd ChRL kieruje zatem praktycznie wszystkimi aspektami rozwoju i funkcjonowania tego sektora, a także czynnikami produkcji wyższego szczebla oraz produktami niższego szczebla oraz je kontroluje.

(122)

Podsumowując, rząd ChRL dysponuje środkami umożliwiającymi skłanianie podmiotów gospodarczych do przestrzegania celów polityki publicznej dotyczących tego sektora. Środki te zaburzają swobodne funkcjonowanie mechanizmów rynkowych.

(123)

Z informacji zawartych w aktach wynika, że chiński system prawa upadłościowego nie zapewnia możliwości odpowiedniego osiągnięcia najistotniejszych postawionych przed nim celów, tj. sprawiedliwego rozliczania wierzytelności i długów oraz ochrony uzasadnionych praw i interesów wierzycieli i dłużników. Wydaje się, że jest to spowodowane faktem, iż – mimo że chińskie prawo upadłościowe opiera się formalnie na zasadach podobnych do tych, które stosuje się w analogicznym prawie obowiązującym w państwach innych niż Chiny – system funkcjonujący w Chinach charakteryzuje się systematycznym niedostatecznie rygorystycznym egzekwowaniem przepisów.

(124)

Liczba upadłości nadal jest uderzająco niska w stosunku do wielkości gospodarki tego kraju, zwłaszcza dlatego, że postępowania upadłościowe borykają się z szeregiem niedociągnięć, które skutecznie zniechęcają do składania wniosków o ogłoszenie upadłości. Ponadto organy państwowe nadal odgrywają istotną i aktywną rolę w postępowaniach upadłościowych, niejednokrotnie wywierając bezpośredni wpływ na ich rezultat (83).

(125)

Dodatkowo w systemie praw własności Chin można zaobserwować rażące braki, zwłaszcza jeżeli chodzi o prawo własności gruntów oraz prawo do użytkowania gruntów (84). Wszystkie grunty są własnością państwa (grunty rolne stanowiące własność wspólną i grunty miejskie będące własnością państwa), a ich przydział stanowi wyłączną prerogatywę państwa. W Chinach przyjęto przepisy prawne służące zagwarantowaniu, aby proces przydziału gruntów przebiegał w przejrzysty sposób i był przeprowadzany po cenach rynkowych – w tym celu wprowadzono np. postępowania przetargowe. Przepisy te są jednak nagminnie naruszane i w rezultacie niektórzy nabywcy otrzymują grunty nieodpłatnie lub po cenach znacznie niższych od stawek rynkowych (85). Przy przydziale gruntów organy państwowe często kierują się określonymi celami politycznymi, w tym potrzebą realizacji założonych planów gospodarczych (86).

(126)

Producenci produktu objętego postępowaniem – podobnie jak inne sektory chińskiej gospodarki – podlegają powszechnym przepisom chińskiego prawa upadłościowego, prawa spółek i prawa rzeczowego. Z tego powodu przedsiębiorstwa te podlegają także odgórnym zakłóceniom wynikającym z dyskryminującego stosowania bądź niedostatecznego egzekwowania przepisów prawa upadłościowego i prawa rzeczowego. Na podstawie dostępnych dowodów wydaje się, że przesłanki te w pełni odnoszą się również do sektora alkoholu benzylowego. W obecnym dochodzeniu nie ujawniono żadnych informacji, które mogłyby podważyć te ustalenia.

(127)

W świetle powyższego Komisja stwierdziła, że w sektorze produktu objętego postępowaniem dochodziło do przypadków dyskryminującego stosowania bądź niedostatecznego egzekwowania przepisów dotyczących upadłości i prawa rzeczowego.

(128)

W Chinach nie ma warunków dla pełnego rozwoju systemu wynagrodzeń bazującego na zasadach rynkowych, ponieważ pracownicy i pracodawcy nie mogą swobodnie korzystać z praw do tworzenia związków zawodowych. Chiny nie ratyfikowały szeregu kluczowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w tej dziedzinie, w szczególności konwencji dotyczących wolności zrzeszania się i rokowań zbiorowych (87).

(129)

Zgodnie z chińskim prawem krajowym w Chinach funkcjonuje tylko jeden związek zawodowy. Organizacja ta nie jest jednak niezależna od organów państwowych, a jej zaangażowanie w prowadzenie rokowań zbiorowych i ochronę praw pracowników jest minimalne (88). Ponadto system rejestracji gospodarstw domowych, który ogranicza możliwość korzystania z pełnego spektrum usług w zakresie zabezpieczenia społecznego oraz innych świadczeń do mieszkańców danego obszaru administracyjnego, zmniejsza mobilność chińskiej siły roboczej.

(130)

W rezultacie pracownicy niezarejestrowani jako mieszkańcy danego obszaru znajdują się zazwyczaj w mniej korzystnej sytuacji pod względem pewności zatrudnienia i otrzymują niższe wynagrodzenie niż osoby zameldowane jako mieszkańcy tego obszaru (89). Z ustaleń tych wynika, że koszty wynagrodzeń w Chinach są zniekształcone.

(131)

Nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że sektor alkoholu benzylowego nie podlegałyby opisanemu chińskiemu systemowi prawa pracy. W sektorze występują zatem zniekształcenia kosztów wynagrodzeń zarówno bezpośrednio (przy wytwarzaniu produktu objętego postępowaniem lub głównych surowców do jego produkcji), jak i pośrednio (przy dostępie do kapitału lub materiałów do produkcji od przedsiębiorstw podlegających temu samemu systemowi pracy w Chinach).

(132)

Dostęp do kapitału dla przedsiębiorców w Chinach podlega różnym zakłóceniom.

(133)

Po pierwsze, chiński system finansowy charakteryzuje się silną pozycją banków będących własnością państwa (90), które przy przyznawaniu dostępu do finansowania biorą pod uwagę inne kryteria niż rentowność projektu. Podobnie jak w przypadku niefinansowych przedsiębiorstw państwowych banki pozostają powiązane z państwem nie tylko poprzez własność, ale również poprzez osobiste relacje (kadrę zarządzającą najwyższego szczebla dużych instytucji finansowych będących własnością państwa ostatecznie wyznacza KPCh) (91), a także regularnie wdrażają politykę publiczną opracowaną przez rząd ChRL.

(134)

W ten sposób banki wypełniają wyraźny obowiązek prawny prowadzenia swojej działalności stosownie do potrzeb krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zgodnie z programem polityki przemysłowej państwa (92). Chociaż uznaje się, że różne przepisy prawne odnoszą się do potrzeby przestrzegania normalnych zachowań bankowych i zasad ostrożnościowych, takich jak konieczność zbadania zdolności kredytowej kredytobiorcy, przytłaczające dowody, w tym ustalenia poczynione w dochodzeniach w sprawie ochrony handlu, sugerują, że przepisy te odgrywają jedynie drugorzędną rolę w stosowaniu poszczególnych instrumentów prawnych.

(135)

Skalę wpływu rządu na instytucje finansowe w Chinach ilustrują także niedawne wydarzenia. W marcu 2025 r. rząd ChRL ogłosił emisję obligacji skarbowych o wartości 500 mld CNY w celu zapewnienia znacznego wsparcia finansowego dużym bankom, w tym Bank of China, China Construction Bank, Bank of Communications i Postal Savings Bank of China. Interwencja ta miała na celu ustabilizowanie tych instytucji w obliczu spadku rentowności i rekordowo niskich marż odsetkowych netto, a jednocześnie uwidocznienie środków proaktywnych wprowadzanych przez państwo w celu utrzymania stabilności gospodarczej (93).

(136)

Rząd ChRL wyjaśnił również, że nawet decyzje w zakresie prywatnej bankowości komercyjnej muszą być nadzorowane przez KPCh i pozostawać w zgodzie z polityką krajową. Jednym z trzech nadrzędnych celów państwa w odniesieniu do zarządzania bankowością jest obecnie wzmocnienie przywództwa Partii w sektorze bankowym i sektorze ubezpieczeń, w tym w odniesieniu do kwestii operacyjnych i dotyczących zarządzania (94). Ponadto w kryteriach oceny wyników banków komercyjnych należy obecnie uwzględniać zwłaszcza to, jak podmioty „przyczyniają się do osiągania krajowych celów rozwoju i służą gospodarce realnej”, a w szczególności, w jaki sposób „obsługują strategiczne i nowo powstające gałęzie przemysłu” (95).

(137)

Ponadto, jeżeli chodzi o przydział środków finansowych, zgodnie z dokumentem „Szereg działań mających na celu dalsze wspieranie rozwoju inwestycji prywatnych” (96) rząd ChRL dąży do „zwiększenia środków z budżetu centralnego na wsparcie kwalifikowanych projektów inwestycyjnych sektora prywatnego oraz do aktywnego pełnienia roli przewodniej i wiodącej”. Rząd ChRL zamierza również „efektywnie wykorzystywać nowe instrumenty finansowe polityki [oraz] wspierać szereg kwalifikowanych projektów inwestycyjnych sektora prywatnego w ważnych branżach i kluczowych obszarach” (97).

(138)

Ponadto ratingi obligacji i ratingi kredytowe są często zniekształcone z różnych powodów, w tym w związku z faktem, że ocena ryzyka zależy od strategicznego znaczenia danego przedsiębiorstwa dla rządu ChRL oraz od siły ewentualnych domniemanych gwarancji rządowych (98). Sytuację tę pogarszają dodatkowe obowiązujące przepisy, które kierują środki finansowe do sektorów uznanych przez rząd za promowane lub z innych względów ważne (99). Prowadzi to do preferencyjnego udzielania kredytów przedsiębiorstwom państwowym, dużym dobrze powiązanym przedsiębiorstwom prywatnym oraz przedsiębiorstwom w kluczowych sektorach przemysłu, co oznacza, że dostępność i koszt kapitału nie są równe dla wszystkich podmiotów na rynku.

(139)

Po drugie, koszty finansowania zewnętrznego były sztucznie utrzymywane na niskim poziomie w celu stymulowania wzrostu inwestycji. Doprowadziło to do nadmiernego wykorzystania inwestycji kapitałowych o coraz niższych zwrotach z inwestycji. Świadczy o tym wzrost stosunku zadłużenia do aktywów przedsiębiorstw w sektorze państwowym pomimo gwałtownego spadku rentowności, co sugeruje, że mechanizmy funkcjonujące w systemie bankowym nie odpowiadają normalnym działaniom handlowym.

(140)

Po trzecie, chociaż w październiku 2015 r. osiągnięto liberalizację nominalnych stóp procentowych, sygnały cenowe nadal nie są wynikiem działania sił rynkowych, ale wpływają na nie zakłócenia powodowane przez działanie rządu. Na koniec 2018 r. kredyty udzielane na poziomie stopy referencyjnej lub poniżej tego poziomu nadal stanowiły co najmniej jedną trzecią wszystkich kredytów (100). Media państwowe w Chinach podały ostatnio, że KPCh wezwała do „obniżenia rynkowej stopy procentowej kredytów” (101). Sztucznie niskie stopy procentowe prowadzą do zaniżania cen, a co za tym idzie do nadmiernego wykorzystywania kapitału.

(141)

Ogólny wzrost akcji kredytowej w Chinach wskazuje na pogarszającą się skuteczność alokacji kapitału bez żadnych oznak ograniczenia akcji kredytowej, jakiego można by oczekiwać w niezniekształconym otoczeniu rynkowym. W rezultacie gwałtownie wzrosła liczba kredytów zagrożonych, przy czym rząd ChRL kilkakrotnie decydował się podjąć działania albo w celu uniknięcia niewykonania zobowiązań, tworząc tym samym tzw. przedsiębiorstwa „zombie”, albo w celu przeniesienia prawa własności do długu (np. w drodze połączeń lub zamiany długu na udziały w kapitale własnym), co niekoniecznie prowadziło do rozwiązania ogólnego problemu zadłużenia lub usunięcia jego pierwotnych przyczyn.

(142)

Zasadniczo, pomimo kroków podjętych w celu liberalizacji rynku, w systemie kredytów dla przedsiębiorstw w Chinach występują znaczące zakłócenia wynikające z utrzymującej się dominującej roli państwa na rynkach kapitałowych. Istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi zatem do znaczącego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(143)

W toku obecnego dochodzenia nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących, że sektor produktu objętego postępowaniem nie pozostaje pod wpływem interwencji rządowej w system finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret szóste rozporządzenia podstawowego. Istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi zatem do znaczącego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(144)

Komisja zauważyła, że zakłócenia opisane w zaktualizowanym sprawozdaniu są charakterystyczne dla chińskiej gospodarki. Z dostępnych dowodów wynika, że fakty i cechy chińskiego systemu opisane powyżej oraz w części I zaktualizowanego sprawozdania dotyczą całego państwa i wszystkich sektorów gospodarki. To samo odnosi się do opisu czynników produkcji określonych powyżej oraz w części II zaktualizowanego sprawozdania.

(145)

Komisja przypomina, że wytwarzanie produktu objętego postępowaniem wymaga określonych materiałów do produkcji. W przypadku gdy producenci produktu objętego postępowaniem kupują/zamawiają te materiały do produkcji, ceny, jakie płacą (i które są rejestrowane jako ich koszty), są wyraźnie narażone na te same wspomniane wcześniej zakłócenia systemowe. Na przykład dostawcy materiałów do produkcji korzystają z nakładu pracy, który podlega zakłóceniom. Mogą oni zaciągać pożyczki, które podlegają zakłóceniom w sektorze finansowym lub w zakresie alokacji kapitału. Oprócz tego podlegają systemowi planowania, który ma zastosowanie na wszystkich szczeblach administracji i we wszystkich sektorach. Zakłócenia te zostały szczegółowo opisane powyżej, w szczególności w motywach 71–143. Komisja wskazała, że struktura regulacyjna leżąca u podstaw tych zakłóceń ma zastosowanie ogólne, ponieważ producenci alkoholu benzylowego podlegają tym zasadom jak każdy inny podmiot gospodarczy w Chinach. Zakłócenia mają zatem bezpośredni wpływ na strukturę kosztów produktu objętego postępowaniem.

(146)

W rezultacie nie tylko ceny sprzedaży krajowej produktu objętego postępowaniem nie są odpowiednie do wykorzystania w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, ale także wszystkie koszty materiałów do produkcji (w tym surowców, energii, gruntów, finansowania, pracy itp.) są zniekształcone, ponieważ na ich ceny wywiera wpływ istotna interwencja rządowa, jak opisano w częściach I i II zaktualizowanego sprawozdania.

(147)

Interwencje rządowe opisane w odniesieniu do alokacji kapitału, gruntów, pracy, energii i surowców występują istotnie w całych Chinach. Oznacza to na przykład, że materiały do produkcji, które produkowano w Chinach, na skutek połączenia szeregu czynników produkcji są narażone na znaczące zakłócenia. To samo dotyczy materiałów do wytwarzania materiałów do produkcji i tak dalej.

(148)

W toku obecnego dochodzenia rząd ChRL ani producenci eksportujący nie przedstawili żadnych przeciwnych dowodów ani argumentów.

(149)

Wyboru reprezentatywnego kraju dokonano na podstawie następujących kryteriów określonych w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego:

(150)

Jak wyjaśniono w motywach 31 i 32, Komisja wydała dwie noty w odniesieniu do akt dotyczące źródeł do celów określenia wartości normalnej: W notach tych opisano fakty i dowody leżące u podstaw odpowiednich kryteriów i odniesiono się do uwag otrzymanych przez strony na temat tych elementów i odpowiednich źródeł. W drugiej nocie Komisja poinformowała zainteresowane strony o zamiarze rozważenia wykorzystania Turcji jako odpowiedniego reprezentatywnego kraju w niniejszej sprawie, jeżeli zostanie potwierdzone istnienie znaczących zakłóceń zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(151)

W następstwie pierwszej noty producent eksportujący Qianjiang Xinyihong zaproponował Brazylię jako reprezentatywny kraj na podstawie łatwo dostępnych sprawozdań finansowych wykazujących rozsądny poziom rentowności. Przedsiębiorstwo Qianjiang Xinyihong dodało, że ceny surowców i energii w Brazylii charakteryzowała mniejsza zmienność niż w Turcji.

(152)

W nawiązaniu do pierwszej i drugiej noty producent eksportujący Hubei Greenhome zakwestionował wybór Turcji jako reprezentatywnego kraju, ponieważ ceny importowe toluenu były zawyżone ze względu na istnienie systemu licencjonowania przywozu toluenu oraz ponieważ toluen był prawie wyłącznie przywożony z państw UE, z których każde było krajem o wysokim dochodzie. Przedsiębiorstwo Hubei Greenhome dodało, że ceny importowe toluenu były niezwykle wysokie w porównaniu z innymi rynkami (w tym z reprezentatywnymi krajami zaproponowanymi przez Komisję), a zatem nieodpowiednie jako czynnik produkcji przy konstruowaniu wartości normalnej dla alkoholu benzylowego.

(153)

Skarżący zauważyli, że ceny importowe toluenu i węglanu sodu do Indonezji i Malezji ściśle odzwierciedlają średnie chińskie ceny importowe ze względu na fakt, że duża ich część pochodzi z ChRL. Skarżący przedstawili informacje, o których Komisja wspomniała już w pierwszej nocie, m.in. że w OD udział Chin w łącznym przywozie toluenu wynosił 27?% w Indonezji i 59 % w Malezji, zaś udział Chin w łącznym przywozie węglanu sodu wynosił 24,8?% w Indonezji i 24,9?% w Malezji.

(154)

Skarżący podkreślili również, że w OD Turcja dokonała przywozu 58 288 ton toluenu, a Brazylia tylko 7 438 ton. Skarżący zauważyli, że tak znaczna wielkość przywozu do Turcji stanowi bardziej reprezentatywną i wiarygodną podstawę do ustalenia niezniekształconych cen toluenu, które stanowią największą część kosztów produktu objętego postępowaniem.

(155)

W odpowiedzi na uwagi skarżących Hubei Greenhome powołało się na fakt, że Indonezji nie należy odrzucać jako reprezentatywnego kraju tylko dlatego, że 27?% całego przywozu toluenu i 24,8?% całego przywozu węglanu sodu pochodzi z Chin. Hubei Greenhome przypomniało, że w przypadkach gdy reprezentatywny kraj przywoził mniej niż 50?% danego surowca z Chin, Komisja zazwyczaj opierała się na cenach importowych.

(156)

Ponadto Hubei Greenhome nie zgodziło się z argumentem skarżących dotyczącym wyboru Turcji zamiast Brazylii, który opiera się wyłącznie na różnicy w wielkości przywozu między Turcją a Brazylią w okresie objętym dochodzeniem. Hubei Greenhome wskazało, że duża wielkość przywozu do Turcji była następstwem słabej produkcji krajowej toluenu. Zdaniem Hubei Greenhome niska wielkość przywozu (jak odnotowana w przypadku Brazylii) nie oznacza automatycznie, że ceny są niereprezentatywne lub że nie są cenami rynkowymi.

(157)

Jeżeli chodzi o różnice w zmienności i poziomie cen importowych toluenu w Turcji z jednej strony i w czterech innych proponowanych krajach z drugiej strony, jak twierdzą Qianjiang Xinyihong i Hubei Greenhome (zob. motywy 151 i 152), Komisja zauważyła, że w rzeczywistości odpowiednie ceny importowe za kilogram toluenu w pięciu proponowanych krajach mieściły się w wąskim przedziale 5,64–7,00 CNY w okresie objętym dochodzeniem. W tym względzie Komisja nie zgadza się z przedsiębiorstwem Hubei Greenhome co do zarzutu, że ceny importowe toluenu w Turcji były wyjątkowo wysokie w porównaniu z innymi rynkami. Ponadto wydaje się, że różnica cen między Turcją a Brazylią (7,00 w porównaniu z 6,57 CNY/kg, co stanowi zaledwie około 6?%) nie potwierdza założenia Hubei Greenhome, że mający zastosowanie system pozwoleń na przywóz lub domniemany duży udział pochodzenia z UE w przywozie toluenu z Turcji spowodowały zawyżenie cen. Komisja zauważa również, że w Brazylii również obowiązuje system zezwoleń na przywóz i wywóz toluenu. W związku z tym argument Hubei Greenhome został odrzucony.

(158)

Ponadto Komisja zauważa, że 99,5?% przywozu toluenu do Brazylii pochodzi tylko z jednego państwa – Argentyny, w przeciwieństwie do przywozu do Turcji. Ponadto Argentyna nałożyła podatek w wysokości 4,5?% na wywóz toluenu do innych państw, w tym do Brazylii.

(159)

Jeżeli chodzi o udział wielkości przywozu z Chin (zob. argument Hubei Greenhome przedstawiony w motywie 156), Komisja wyjaśnia, że nawet jeśli w niektórych przypadkach udział takiego przywozu w wysokości około 25?% mógł nie stać na przeszkodzie uznaniu danego reprezentatywnego kraju, to zasadniczo pierwszeństwo należy przyznać reprezentatywnym krajom, w przypadku których stwierdzono, że przywóz surowców nie jest zakłócony przez przywóz z Chin. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na to, że Turcja nie zgłosiła przywozu toluenu z Chin, Turcja powinna mieć pierwszeństwo przed państwami zgłaszającymi przywóz z Chin.

(160)

W pierwszej nocie Komisja wyjaśniła, iż wygląda na to, że produkt objęty dochodzeniem wytwarza się wyłącznie w USA i w Indiach, które nie są krajami o poziomie rozwoju gospodarczego podobnym do ChRL zgodnie z kryteriami wymienionymi w motywie 149. Komisja oparła swoje dalsze badania na państwach produkujących organiczne produkty chemiczne (klasyfikowane według NACE 2014). Na tej podstawie wskazała Brazylię, Indonezję, Malezję, Meksyk i Turcję jako państwa o podobnym poziomie rozwoju gospodarczego do ChRL według Banku Światowego, ponieważ kraje te są sklasyfikowane przez Bank Światowy jako kraje „o wyższym średnim dochodzie” na podstawie dochodu narodowego brutto, a zgodnie z dostępnymi danymi odbywa się w nich produkcja organicznych produktów chemicznych.

(161)

Hubei Greenhome zgodziło się z Komisją, że jako reprezentatywny kraj należy wybrać kraj o wyższym średnim dochodzie, do którego odbywa się przywóz toluenu i węglanu sodu, a pięć proponowanych krajów spełniło te kryteria. Obaj objęci próbą producenci eksportujący opowiedzieli się jednak za wyborem Brazylii jako reprezentatywnego kraju, głównie ze względu na lepszy ranking Brazylii pod względem poziomu ochrony socjalnej i ochrony środowiska w porównaniu na przykład z Turcją.

(162)

W pierwszej nocie Komisja wyjaśniła, iż wygląda na to, że produkt objęty dochodzeniem wytwarza się wyłącznie w takich państwach, których poziom rozwoju gospodarczego nie jest podobny do ChRL zgodnie z kryteriami wymienionymi w motywie 149.

(163)

Komisja wskazała zatem, że wykorzysta produkty chemiczne objęte kodem NACE 2014 obejmującym producentów prowadzących działalność w sektorze produkcji organicznych produktów chemicznych, na potrzeby ustalenia odpowiedniego reprezentatywnego kraju do celów stosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(164)

Jak wskazano w pierwszej nocie, Komisja nie znalazła danych finansowych dotyczących 2024 r. jakiegokolwiek meksykańskiego producenta prowadzącego działalność w sektorze chemikaliów organicznych i wytwarzającego produkty chemiczne objęte kodem NACE 2014. Komisja znalazła natomiast takie dane dotyczące dwóch producentów w Indonezji, jednego producenta w Malezji, sześciu producentów w Brazylii i siedmiu producentów w Turcji.

(165)

W świetle powyższych ustaleń w połączeniu z faktem, że Turcja zgłosiła zdecydowanie największą wielkość przywozu toluenu, w przypadku którego nie stwierdzono ponadto zakłócenia przywozem z Chin, Komisja poinformowała zainteresowane strony w treści drugiej noty, że zamierzała wykorzystać Turcję jako odpowiedni reprezentatywny kraj zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego w celu uzyskania niezniekształconych cen lub wartości odniesienia na potrzeby obliczenia wartości normalnej.

(166)

W szczególności Komisja znalazła dane finansowe dotyczące 38 producentów w ramach tej samej kategorii produkcji co alkohol benzylowy, tj. kodu NACE C2014 („Produkcja pozostałych podstawowych chemikaliów organicznych”) (103) w Turcji.

(167)

Komisja przeanalizowała łatwo dostępne dane finansowe tych 38 tureckich przedsiębiorstw i stwierdziła, że w odniesieniu do 26 z nich dane były niekompletne, a jedno było w sytuacji przynoszącej straty. W związku z tym Komisja wzięła pod uwagę tylko 11 przedsiębiorstw z dodatnią marżą zysku. Dane finansowe dotyczące tych 11 producentów wymieniono w załączniku III do drugiej noty (104).

(168)

Na podstawie danych finansowych wyżej wymienionych 11 przedsiębiorstw Komisja ustaliła średnią ważoną stawkę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na poziomie 25,56?% oraz marżę zysku na poziomie 11,22?%.

(169)

Zainteresowane strony zaproszono do przedstawienia uwag na temat stosowności wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju oraz 11 przedsiębiorstw wymienionych w załączniku III do drugiej noty jako producentów w reprezentatywnym kraju, a także innych elementów noty.

(170)

W nawiązaniu do drugiej noty przedsiębiorstwo Hubei Greenhome twierdziło, że Komisja powinna oprzeć się na sprawozdaniach finansowych Aksa Akrilik Kimya Sanayii A.ű. (Aksa Akrilik), tureckiego producenta włókna akrylowego, albo Türkiye Petrol Rafinerileri A.ű. (TüpraХ,) tureckiego producenta produktów petrochemicznych, a nie na danych Orbis przedstawionych w załączniku III do drugiej noty. Dane Orbis dotyczące jedenastu tureckich przedsiębiorstw nie zawierały żadnych szczegółowych informacji na temat przedsiębiorstw wybranych przez Komisję. Ponadto Hubei Greenhome odniosło się do postępowania antydumpingowego we wcześniejszej sprawie, w którym Komisja wybrała przedsiębiorstwo nieobjęte kodem NACE mającym zastosowanie do producenta eksportującego, bo uznała ów wybór za bardziej odpowiedni (105).

(171)

Komisja odrzuciła ten argument. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sprawy przytoczonej przez Hubei Greenhome różniły się od okoliczności przedmiotowej sprawy., a przyjęte podejście jest zgodne z wymogami rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z ogólną praktyką Komisja wybrała odpowiednie przedsiębiorstwa w celu określenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków na potrzeby skonstruowania wartości normalnych na podstawie danego kodu NACE. Nie istnieje żaden oczywisty powód, dla którego Komisja nie miałaby zastosować tej ogólnej praktyki w przedmiotowej sprawie, opierając się na odpowiednich 11 przedsiębiorstwach zidentyfikowanych w Turcji w ramach kodu NACE 2014.

(172)

Ponadto przedsiębiorstwo Hubei Greenhome twierdziło, że Komisja powinna usunąć przedsiębiorstwa z grupy wybranych w ramach kodu NACE 2014, w przypadku których w pozycji kosztów operacyjnych, tj. kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, uwzględniono nieodpowiednie koszty. W tym względzie Hubei Greenhome odniosło się do pierwszej noty, w której Komisja pominęła przedsiębiorstwa o rażąco wysokich kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych. W drugiej nocie TARIMSAL Kimya Teknolojileri Sanayi ve Ticaret Anonim Sirketi („Tarkim”) został ponownie dodany do wykazu reprezentatywnych producentów po tym, jak Komisja stwierdziła, że „wszystkie zgłoszone koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz stopy zysku uznano za rozsądne”. Biorąc pod uwagę, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne przedsiębiorstwa Tarkim stanowią ponad połowę jego kosztów sprzedanych towarów, czyli prawie dwukrotnie więcej niż w przypadku każdego innego producenta uwzględnionego w danych Orbis z wyjątkiem jednego, Komisja powinna wykluczyć przedsiębiorstwo Tarkim z wykazu producentów wykorzystanego do oceny kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Komisja powinna uczynić to samo w odniesieniu do Hurkimsa Kimya Sanayi ve Ticaret Anonim Sirketi, drugiego przedsiębiorstwa ponownie dodanego do grupy reprezentatywnych producentów. Hubei Greenhome sprecyzowało, że Tarkim utrzymuje własną flotę transportową i prawdopodobnie świadczy specjalistyczne usługi transportowe na rzecz klientów w ramach swoich kosztów operacyjnych. Wydatki te nie powinny być ujęte w kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych, ponieważ skonstruowana wartość normalna powinna odzwierciedlać koszty na poziomie ex-works, tj. bez kosztów transportu.

(173)

W odpowiedzi na twierdzenie zawarte w motywie 172 Komisja wskazała, że charakter postępowań antydumpingowych polega na tym, że w miarę postępowania sprawy ustalenia i wynikające z nich wnioski mogą zmieniać się. Po ponownym przeanalizowaniu wyboru przedsiębiorstw w wybranym reprezentatywnym kraju Komisja stwierdziła, że nie ma obiektywnych podstaw do odrzucenia dwóch ponownie dodanych przedsiębiorstw ze względu na poziom ich kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Ponadto wśród 11 przedsiębiorstw wymienionych w przypisie do motywu 32 znajdują się przedsiębiorstwa o stosunkowo niskich kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych oraz stopach zysku, co świadczy o tym, że Komisja obliczyła średnią ważoną kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak klasyfikacja w ramach NACE 2014. Ponadto podczas ponownej analizy wyboru przedsiębiorstw w wybranym reprezentatywnym kraju Komisja stwierdziła, że złożone stawki kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku każdego z 11 przedsiębiorstw mieściły się w normalnych przedziałach. Wreszcie podnosząc ów argument Hubei Greenhome oparła się w szczególności na założeniu, że specjalistyczne usługi transportowe na rzecz klientów stanowią część kosztów operacyjnych Tarkim. Ta część argumentacji nie została zatem poparta dowodami. Argument ten został zatem odrzucony.

(174)

W nawiązaniu do drugiej noty Hubei Greenhome ponownie wyraziło sprzeciw wobec wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju, a zamiast tego zaproponowało Brazylię jako reprezentatywny kraj. Hubei Greenhome przyznało, że Turcja zgłosiła większą wielkość przywozu toluenu niż Brazylia, ale było zdania, że inne czynniki, w szczególności lepsze wyniki Brazylii w zakresie ochrony socjalnej i ochrony środowiska, przemawiają za Brazylią. W tym względzie Hubei Greenhome powołało się na art. 2 ust. 6a lit. a) akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że w przypadku gdy jest więcej potencjalnych reprezentatywnych krajów, pierwszeństwo zostanie przyznane, w stosownych przypadkach, krajom z odpowiednim poziomem ochrony socjalnej i ochrony środowiska.

(175)

Komisja uznała tok rozumowania Hubei Greenhome za błędny. Ze wszystkich powodów przedstawionych powyżej, począwszy od motywu 149, a także biorąc pod uwagę, że toluen jest głównym surowcem potrzebnym do produkcji produktu objętego postępowaniem, Komisja uważa wielkość przywozu do każdego reprezentatywnego kraju za dodatkowy czynnik umożliwiający podjęcie decyzji o wyborze reprezentatywnego kraju. Odnośny przywóz toluenu do Turcji niepochodzący z Chin, Rosji ani państw niebędących członkami WTO, był ponad siedmiokrotnie większy niż przywóz z Brazylii. Na tej podstawie Komisja potwierdziła wybór Turcji zamiast Brazylii.

(176)

Jak wyjaśniono powyżej, Komisja początkowo wzięła pod uwagę pięć potencjalnych reprezentatywnych krajów: Brazylię, Indonezję, Malezję, Meksyk, Tajlandię i Turcję. Jak wspomniano w motywie 153, uznano, że Indonezja i Malezja nie są odpowiednimi reprezentatywnymi krajami w tym przypadku, ponieważ oba kraje przywoziły znaczne ilości toluenu i węglanu sodu z Chin. Stwierdzono zatem, że łączny przywóz tych dwóch głównych surowców jest zniekształcony, o czym świadczy fakt, że średnie ceny importowe są zbliżone do odpowiadającej im ceny importowej z Chin. Jak wyjaśniono w motywie 164, uznano, że Meksyk nie jest odpowiednim reprezentatywnym krajem w tym przypadku, ponieważ nie stwierdzono, aby którykolwiek meksykański producent wytwarzający produkty chemiczne objęte kodem NACE 2014 miał odpowiednie łatwo dostępne dane. Jak wyjaśniono w motywie 175, Brazylii nie uznano za odpowiedni reprezentatywny kraj ze względu na stosunkowo niską wielkość przywozu toluenu. Wynika stąd, że Turcja była jedynym odpowiednim reprezentatywnym krajem.

(177)

Po ustaleniu na podstawie wszystkich powyższych elementów, że Turcja jest jedynym odpowiednim reprezentatywnym krajem, nie było potrzeby przeprowadzenia oceny poziomu ochrony socjalnej i ochrony środowiska zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego.

(178)

Biorąc pod uwagę wyniki powyższej analizy, należy uznać, że jedynie Turcja spełniała kryteria przewidziane w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego pozwalające uznać ją za odpowiedni reprezentatywny kraj.

(179)

W pierwszej nocie Komisja podała wykaz czynników produkcji, takich jak materiały, energia i nakłady pracy, wykorzystywanych przez producentów eksportujących do produkcji produktu objętego dochodzeniem i wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag i przedstawienia łatwo dostępnych informacji na temat niezniekształconych wartości każdego z czynników produkcji wymienionych w tej nocie.

(180)

Następnie w drugiej nocie Komisja stwierdziła, że na potrzeby skonstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego skorzysta z bazy danych GTA w celu ustalenia poziomu niezniekształconych kosztów większości czynników produkcji, w szczególności surowców. Ponadto Komisja oświadczyła, że do ustalenia niezniekształconych kosztów pracy i energii wykorzysta dane opublikowane przez Turecki Instytut Statystyczny i Turecki Urząd Regulacji Rynku Energii.

(181)

Biorąc pod uwagę wszystkie informacje przedstawione przez zainteresowane strony i zebrane podczas wizyt weryfikacyjnych, w celu określenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego zidentyfikowano następujące czynniki produkcji i ich źródła:

Tabela 1

Czynniki produkcji produktu objętego dochodzeniem

(182)

W następstwie uwag skarżących do drugiej noty przedsiębiorstwo Hubei Greenhome zwróciło się do Komisji o zastosowanie niezniekształconej wartości odniesienia dla węgla niekoksowego (węgla energetycznego) wykorzystywanego przez Hubei Greenhome w procesie produkcji, a nie dla węgla bitumicznego, który obejmuje węgiel koksowy wykorzystywany do produkcji stali (a zatem jest droższy). Komisja przyjęła argument Hubei Greenhome, ponieważ stwierdzono, że ten rodzaj węgla jest powszechnie wykorzystywany do procesów grzewczych w produkcji produktów chemicznych.

(183)

Komisja wzięła pod uwagę wartość pośrednich kosztów produkcji, aby uwzględnić koszty, które nie zostały uwzględnione we wspomnianych powyżej czynnikach produkcji. Aby ustalić tę kwotę, Komisja wykorzystała zweryfikowane dane zgłoszone przez objętych próbą producentów eksportujących i dodała koszty badań i rozwoju w OD poniesione i rozliczone przez producentów eksportujących.

(184)

W nawiązaniu do drugiej noty Hubei Greenhome stwierdziło, że koszty badań i rozwoju należy przegrupować do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, ponieważ zgodnie z tureckim prawem o rachunkowości są one zasadniczo klasyfikowane do takich kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Gdyby Komisja oparła się na kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych 11 tureckich producentów chemikaliów w celu skonstruowania wartości normalnej wykorzystanej do obliczeń dumpingu współpracujących chińskich producentów eksportujących, koszty badań i rozwoju mogły potencjalnie zostać podwójnie policzone po przegrupowaniu w pośrednie koszty produkcji.

(185)

Komisja odrzuca powyższe twierdzenie z następujących względów. Po pierwsze, tureckie przepisy prawa o rachunkowości przedstawione przez Hubei Greenhome nie przewidują wyraźnie księgowania kosztów badań i rozwoju wyłącznie w ramach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Po drugie, dane dotyczące jedenastu wziętych pod uwagę przedsiębiorstw nie zawierają podziału kosztów badań i rozwoju w ramach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w dostępnych sprawozdaniach finansowych. Innymi słowy, Hubei Greenhome nie wykazało, że koszty badań i rozwoju uwzględniono w kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych wykorzystanych przez Komisję do ustalenia stawek kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w celu uzyskania rozsądnych kwot w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(186)

Aby ustalić niezniekształconą cenę surowców dostarczanych do zakładu producenta reprezentatywnego kraju, Komisja jako podstawę wykorzystała średnią ważoną cenę importową stosowaną przy przywozie do reprezentatywnego kraju podaną w GTA, do której dodano należności celne przywozowe i koszty transportu.

(187)

Cenę importową w reprezentatywnym kraju obliczono jako średnią ważoną cenę jednostkowych produktów przywożonych ze wszystkich państw trzecich z wyjątkiem ChRL i państw, które nie są członkami WTO, wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/755 (112).

(188)

Komisja postanowiła wykluczyć przywóz z ChRL do reprezentatywnego kraju, ponieważ w sekcji 3.2.4 uznała, że oparcie się na cenach i kosztach krajowych w ChRL nie jest odpowiednim rozwiązaniem z uwagi na występowanie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(189)

Biorąc pod uwagę, że nie ma dowodów wskazujących na to, że te same zakłócenia nie mają w równym stopniu wpływu na produkty przeznaczone na wywóz, Komisja uznała, że te same zakłócenia miały wpływ na ceny eksportowe.

(190)

Komisja ujęła koszt transportu poniesiony przez objętych próbą współpracujących producentów eksportujących z tytułu dostaw surowców jako odsetek rzeczywistego kosztu tych surowców, a następnie zastosowała taki sam odsetek wobec niezniekształconego kosztu tych samych surowców, aby uzyskać niezniekształcony koszt transportu. Komisja uznała, że w kontekście przedmiotowego dochodzenia istnieją podstawy, aby wykorzystać iloraz kosztów surowców zakupionych przez producenta eksportującego i zgłoszonych kosztów transportu jako przesłankę do oszacowania niezniekształconych kosztów transportu surowców w momencie dostarczenia do fabryki przedsiębiorstwa.

(191)

Siła robocza jest czynnikiem produkcji stanowiącym około 1–2 % całkowitych kosztów produkcji. Do określenia wynagrodzeń w Turcji Komisja zamierza wykorzystać dane statystyczne opublikowane przez TurkStat, tj. tureckie dane statystyczne dotyczące kosztów pracy, (113) wykorzystując szczegółowe informacje na temat wynagrodzeń w sektorze produkcyjnym za 2022 r., w odniesieniu do działalności gospodarczej objętej kodem NACE 2014 – produkcja podstawowych chemikaliów organicznych, do której zalicza się produkcja alkoholu benzylowego, zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 2.

(192)

Średnia miesięczna wartość została należycie skorygowana o inflację przy użyciu krajowego wskaźnika cen producenta publikowanego przez Turecki Instytut Statystyczny w (114) celu dostosowania do okresu objętego dochodzeniem, który trwał od 1 października 2024 r. do 30 września 2025 r. Stawka godzinowa w okresie objętym dochodzeniem, uzyskana po indeksacji, wynosi 89,64 CNY/godzinę.

(193)

Komisja wykorzystała statystyki dotyczące cen energii elektrycznej publikowane przez EMRA, turecki Urząd Regulacji Rynku Energii (115) w regularnych komunikatach prasowych. Komisja wykorzystała dane dotyczące średnich przemysłowych cen energii elektrycznej w odpowiednim zakresie zużycia wyrażonych w kWh i odnoszących się do okresu objętego dochodzeniem. Komisja ustaliła, że koszt energii elektrycznej w okresie objętym dochodzeniem wyniósł 0,66 CNY/kWh.

(194)

Komisja wykorzystała średnie ceny gazu ziemnego w m 3 z tureckiego urzędu statystycznego. Ceny te zostały należycie skorygowane o inflację przy użyciu wskaźnika cen producentów publikowanego przez Turecki Instytut Statystyczny (116), w celu dostosowania ich do okresu objętego dochodzeniem. Cena została skorygowana o VAT w wysokości 18?%, ponieważ podana cena zawiera podatek VAT. Komisja ustaliła cenę gazu ziemnego w okresie objętym dochodzeniem na 4,63 CNY/m3.

(195)

Komisja ustaliła wartość odniesienia dla pary wodnej na podstawie wartości odniesienia obliczonej dla gazu ziemnego, biorąc pod uwagę, że jednostką miary pary wodnej jest gigadżul (GJ). 1 GJ przelicza się na m3 gazu na podstawie powszechnie przyjętej wartości mmbtu (milionów metrycznych brytyjskich jednostek cieplnych) w 1 GJ (117) oraz powszechnie przyjętej zawartości gazu ziemnego w 1 mmbtu (118). Zużycie pary wodnej przez producenta eksportującego jest wyrażone w tonach, w związku z czym Komisja przeliczyła ekwiwalent 1 GJ na tony (119). Komisja zauważyła również błąd pisarski we wzorze przeliczeniowym z GJ na tony, który spowodował podanie nieprawidłowej ceny odniesienia pary wodnej w drugiej nocie dotyczącej czynników produkcji, w związku z czym w okresie wcześniejszego informowania dołączyła do akt poprawioną wersję załącznika V do drugiej noty dotyczącej czynników produkcji, korygującą ten błąd. Stosując wartość odniesienia dla gazu ziemnego, Komisja ustaliła wartość odniesienia dla pary wodnej na poziomie 501,61 CNY/tonę, jak przedstawiono w tabeli 1 powyżej.

(196)

Skarżący znaleźli błąd pisarski w obliczeniach dotyczących pary wodnej i zwrócili się do Komisji o zmianę wartości odniesienia dla pary wodnej w Turcji zgodnie z jej ustaloną praktyką w dochodzeniach antydumpingowych, np. w oparciu o metodykę nakreśloną przez Departament Energii Stanów Zjednoczonych.

(197)

W nawiązaniu do uwag skarżących Hubei Greenhome odpowiedziało, że jeżeli Komisja postanowi zmienić swoje obliczenia dotyczące wartości odniesienia dla pary wodnej w Turcji, powinna obliczyć wartość odniesienia dla pary wodnej produkowanej z węgla, twierdząc, że jego dostawca pary wodnej wykorzystuje węgiel zamiast gazu ziemnego do produkcji pary wodnej. Na poparcie tego argumentu Hubei Greenhome przedstawiło umowę na zakup węgla przez swojego dostawcę pary wodnej, który jest wykorzystywany do wytwarzania pary wodnej. Komisja uznała, że przedstawiona umowa sprzedaży nie dowodzi końcowego wykorzystania węgla zakupionego w ramach tej umowy ani że dostawca pary wodnej wykorzystuje wyłącznie węgiel do produkcji sprzedanej pary. Na tym etapie dochodzenia Komisja odrzuciła zatem ten argument.

(198)

W pierwszej nocie Komisja ustaliła wartość odniesienia dla węgla na poziomie 1,01 CNY/kg, sklasyfikowaną w ramach kodu towaru 2701 12 .

(199)

W nawiązaniu do drugiej noty Hubei Greenhome stwierdziło, że Komisja powinna zastosować kod najbardziej specyficzny dla węgla, który jest faktycznie nabywany i wykorzystywany przez Hubei Greenhome, w celu wyceny czynnika produkcji węgla, który w tym przypadku jest węglem niekoksowym. Węgiel koksowy (lub „węgiel metalurgiczny”) wiąże się z wyższymi kosztami niż węgiel niekoksowy i jest wykorzystywany prawie wyłącznie do produkcji stali. Węgiel zakupiony przez Hubei Greenhome jest przeznaczony do produkcji energii, a nie do produkcji stali, w związku z czym oczywiste jest, że powinien mieć zastosowanie kod HS 2701 12 90 obejmujący węgiel niekoksowy. Komisja zgodziła się z rozumowaniem Hubei Greenhome i uznała ten argument.

(200)

Komisja postanowiła wykluczyć przywóz węgla z Rosji do reprezentatywnego kraju z powodu znaczących zakłóceń. Przywóz węgla pochodzącego z Rosji podlega szeregowi zakłóceń, takich jak polityka stosowania podwójnych cen, ograniczenia dotyczące surowców krytycznych i obniżone ceny sprzedaży eksportowej w wyniku międzynarodowych sankcji wymierzonych przeciwko rosyjskiemu wywozowi węgla (120). Świadczy o tym również fakt, że 80?% całkowitego przywozu węgla do Turcji pochodzi z Rosji po niskich cenach, co daje przywozowi z Rosji dominującą pozycję w stosunku do innych dostawców w Turcji i powoduje spadek cen.

(201)

W odniesieniu do szeregu czynników produkcji rzeczywiste koszty ponoszone przez współpracujących producentów eksportujących stanowiły znikomy udział w całkowitych kosztach surowców w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Ponieważ wartość zastosowana w odniesieniu do nich nie miała znaczącego wpływu na obliczanie marginesu dumpingu niezależnie od wykorzystanego źródła, Komisja postanowiła uwzględnić te koszty w materiałach zużywalnych.

(202)

Komisja obliczyła procentowy udział materiałów zużywalnych w całkowitym koszcie produkcji i zastosowała ten procentowy udział do ponownie obliczonego kosztu produkcji, stosując wartości odniesienia.

(203)

W pierwszej nocie Komisja zidentyfikowała pięć produktów ubocznych, tj. sól przemysłową, surową epichlorohydrynę, podchloryn sodu, kwas chlorowodorowy i eter dibenzylowy. Na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez dwóch producentów eksportujących objętych próbą oraz biorąc pod uwagę niski udział niektórych zidentyfikowanych produktów ubocznych, takich jak sól przemysłowa, surowa epichlorohydryna, podchloryn sodu i kwas chlorowodorowy, w całkowitych kosztach produkcji, Komisja obliczyła odsetek tych produktów ubocznych w całkowitych kosztach produkcji i stosuje ten odsetek do ponownie obliczonego kosztu produkcji na podstawie wartości odniesienia.

(204)

Komisja uznała eter dibenzylowy za produkt uboczny powstający w trakcie wytwarzania produktu objętego dochodzeniem, który może być sprzedawany bez dalszego przetwarzania. Komisja wykorzystała dane statystyczne dotyczące przywozu z bazy danych GTA jako wartość odniesienia dla eteru dibenzylowego. Komisja ustaliła niezniekształconą cenę importową eteru dibenzylowego na poziomie 12,62 CNY/kg.

Pośrednie koszty produkcji, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski

(205)

Zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego „[s]konstruowana wartość normalna obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych oraz zyski”. Ponadto należy ustalić wartość pośrednich kosztów produkcji w celu pokrycia kosztów niewliczonych do czynników produkcji, o których mowa powyżej.

(206)

Pośrednie koszty produkcji poniesione przez objętych próbą współpracujących producentów eksportujących wyrażono jako udział w kosztach produkcji rzeczywiście poniesionych przez tych producentów. Jak wspomniano w motywie 182, Komisja uwzględniła w pośrednich kosztach produkcji koszty badań i rozwoju przypisane przez objętych próbą producentów eksportujących do okresu objętego dochodzeniem. Odsetek ten zastosowano do niezniekształconych kosztów produkcji.

(207)

W celu ustalenia niezniekształconej i odpowiedniej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku Komisja oparła się na danych finansowych za 2024 r. dotyczących jedenastu tureckich przedsiębiorstw prowadzących działalność objętą kodem NACE 2014 i wymienionych w przypisie w motywie 32, pochodzących z bazy danych Orbis.

(208)

Na podstawie powyższego Komisja skonstruowała wartość normalną na podstawie ceny ex-works zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(209)

Po pierwsze, Komisja ustaliła wartość niezniekształconych kosztów produkcji. Komisja zastosowała niezniekształcone koszty jednostkowe do rzeczywistego zużycia poszczególnych czynników produkcji współpracującego producenta eksportującego. Powyższe wielkości konsumpcji sprawdzono podczas weryfikacji na miejscu. Komisja pomnożyła wskaźniki zużycia przez niezniekształcone koszty jednostkowe odnotowane w reprezentatywnym kraju, jak wymieniono w tabeli 1 powyżej.

(210)

Po ustaleniu niezniekształconych kosztów produkcji Komisja oceniła wysokość pośrednich kosztów produkcji, kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i zysków, jak odnotowano w motywach 206–207. Ustalono je na podstawie sprawozdań finansowych jedenastu przedsiębiorstw wymienionych w pkt 203 powyżej.

(211)

Następnie, aby uzyskać niezniekształcone koszty produkcji, Komisja dodała pośrednie koszty produkcji, wyjaśnione w motywie 210, do niezniekształconych kosztów produkcji.

(212)

Do kosztów produkcji określonych w sposób opisany w poprzednim motywie Komisja dodała średnią ważoną kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku jedenastu przedsiębiorstw wymienionych w motywie 203. Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne wyrażone jako odsetek kosztów sprzedanych towarów i zastosowane do niezniekształconych kosztów produkcji wyniosły 25,56?%. Zysk wyrażony jako odsetek kosztów sprzedanych towarów i zastosowany do niezniekształconych kosztów produkcji wyniósł 11,22?%.

Na tej podstawie Komisja skonstruowała wartość normalną na podstawie ceny ex-works zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(213)

Ponieważ wszyscy producenci eksportujący wywozili do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, za cenę eksportową uważało się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt objęty postępowaniem sprzedany na wywóz do Unii, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(214)

W art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nałożono na Komisję obowiązek dokonania obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową na tym samym poziomie handlu oraz uwzględnienia różnic w czynnikach wpływających na ceny i ich porównywalność.

(215)

W omawianym przypadku Komisja postanowiła porównać wartość normalną i cenę eksportową objętych próbą producentów eksportujących na poziomie handlu ex-works. Jak wyjaśniono dokładniej poniżej, w stosownych przypadkach wartość normalną i cenę eksportową dostosowano w celu: (i) wyrównania ich z powrotem do poziomu ex-works; oraz (ii) uwzględnienia różnic w czynnikach, co do których stwierdzono i wykazano, że mają wpływ na ceny i porównywalność cen.

(216)

Jak wyjaśniono w sekcji 3.2 powyżej, wartość normalną ustalono na poziomie handlu ex-works poprzez wykorzystanie kosztów produkcji wraz z kwotami kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, które uznano za odpowiednie w odniesieniu do tego poziomu handlu. W związku z tym nie były konieczne dostosowania w celu wyrównania wartości normalnej z powrotem do poziomu ex-works.

(217)

Komisja nie znalazła podstaw do dokonania jakichkolwiek korekt wartości normalnej ani żaden z objętych próbą producentów eksportujących nie wystąpił o takie korekty.

(218)

W celu wyrównania ceny eksportowej z powrotem do poziomu handlu ex-works dokonano dostosowań z tytułu: frachtu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i nieprzewidzianych wydatków.

(219)

Uwzględniono następujące czynniki wpływające na ceny i porównywalność cen: koszty kredytu, opłaty bankowe i prowizje.

(220)

W przypadku objętych próbą współpracujących producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartości normalnej produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(221)

Na tej podstawie wyliczono następujące tymczasowe średnie ważone marginesów dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem:

(222)

W odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą Komisja dokonała obliczenia średniej ważonej marginesu dumpingu, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym margines ten określono na podstawie marginesów ustalonych dla objętych próbą producentów eksportujących.

(223)

Na tej podstawie tymczasowy margines dumpingu nieobjętych próbą współpracujących producentów eksportujących ustalono na 66,8?%.

(224)

W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących w ChRL Komisja określiła margines dumpingu na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(225)

W tym celu Komisja określiła poziom współpracy producentów eksportujących. Poziom współpracy to wielkość wywozu do Unii współpracujących producentów eksportujących wyrażona jako odsetek łącznego przywozu z ChRL do Unii w okresie objętym dochodzeniem, ustalonego na podstawie danych statystycznych dotyczących przywozu dostarczonych przez Eurostat odnoszących się do kodu CN wymienionego w motywie 23.

(226)

Poziom współpracy w przedmiotowej sprawie jest wysoki, ponieważ wywóz dokonywany przez współpracujących producentów eksportujących stanowił około 90?% łącznego przywozu w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja postanowiła ustanowić margines dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie poddanego indywidualnemu badaniu i objętego próbą współpracującego przedsiębiorstwa z najwyższym marginesem dumpingu.

(227)

Tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

(228)

W okresie objętym dochodzeniem produkt podobny był wytwarzany przez trzech producentów należących do dwóch różnych grup w Unii. Producenci ci reprezentują przemysł Unii w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(229)

Ponieważ przemysł Unii składa się z dwóch grup przedsiębiorstw, dane liczbowe w niniejszej i następnej sekcji podano w przedziałach ze względu na poufność.

(230)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem wyniosła około [31 000 – 33 000] ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez dwóch producentów unijnych objętych próbą oraz odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym wskaźników makroekonomicznych. Jak wskazano w motywie 7, dwaj objęci próbą producenci unijni reprezentowali ponad 95?% całkowitej unijnej produkcji produktu podobnego.

(231)

W celu ustalenia, czy przemysł Unii doznał szkody, oraz w celu określenia konsumpcji i różnych wskaźników ekonomicznych dotyczących sytuacji przemysłu Unii Komisja zbadała, czy i w jakim stopniu późniejsze wykorzystanie produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł Unii powinno było być uwzględnione w analizie.

(232)

Komisja stwierdziła, że niewielka część produkcji objętych próbą producentów unijnych była przeznaczona na użytek własny. Dotyczyło to około [1–2,5] % produkcji unijnej i tylko jednego producenta. Produkt był po prostu przekazywany (bez faktury) lub dostarczany po cenach transferowych w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub grup przedsiębiorstw w celu dalszego przetwarzania niższego szczebla.

(233)

Podział na użytek własny i wolnorynkowy jest istotny przy analizie szkody, ponieważ produkty przeznaczone na użytek własny nie są narażone na bezpośrednią konkurencję ze strony przywozu. Natomiast produkcja przeznaczona na sprzedaż na wolnym rynku pozostaje w bezpośredniej konkurencji z przywozem produktu objętego postępowaniem.

(234)

Aby przedstawić możliwie najbardziej kompletny obraz przemysłu Unii, Komisja uzyskała dane dotyczące całej działalności związanej z produktem i ustaliła, czy produkcja była przeznaczona na użytek własny czy do sprzedaży na wolnym rynku.

(235)

Komisja zbadała niektóre wskaźniki gospodarcze odnoszące się do przemysłu Unii na podstawie danych dotyczących wolnego rynku. Wskaźniki te obejmują: wielkość sprzedaży i ceny sprzedaży na rynku unijnym; udział w rynku; wzrost; wielkość i ceny wywozu; rentowność; zwrot z inwestycji; oraz przepływy środków pieniężnych. Tam, gdzie było to możliwe i zasadne, ustalenia te zostały następnie porównane z danymi dotyczącymi rynku sprzedaży wewnętrznej, tak aby uzyskać pełny obraz sytuacji przemysłu Unii.

(236)

Inne wskaźniki ekonomiczne można było jednak wymiernie zbadać jedynie poprzez odniesienie się do całkowitej działalności, w tym użytku własnego przemysłu Unii. Należą do nich produkcja; moce produkcyjne i ich wykorzystanie; inwestycje; zapasy; zatrudnienie; wydajność; wynagrodzenie; oraz zdolność do pozyskania kapitału. Są one zależne od całej działalności, niezależnie od tego, czy produkcja jest przeznaczona na rynek sprzedaży wewnętrznej, czy też do sprzedaży na wolnym rynku.

(237)

Komisja ustaliła konsumpcję w Unii jako sumę sprzedaży na wolnym rynku i rynku sprzedaży wewnętrznej. Wolny rynek ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu Unii niepowiązanym stronom na rynku unijnym powiększonej o przywóz ze wszystkich państw trzecich, zgodnie z danymi Eurostatu. Rynek sprzedaży wewnętrznej odzwierciedla transakcje sprzedaży wewnętrznej zgłoszone przez przemysł Unii.

(238)

Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 2

Konsumpcja w Unii (w tonach)

(239)

Ogólnie rzecz biorąc, konsumpcja w Unii utrzymywała się na stabilnym poziomie. Po spadku w 2023 r. sytuacja poprawiła się. Pod koniec okresu badanego była ona o 2 % wyższa niż w 2022 r.

(240)

Rynek sprzedaży wewnętrznej dotyczył użytku własnego do produkcji mieszanek do pielęgnacji ciała. Reprezentował on niewielki udział w produkcji unijnej i utrzymywał się na stałym poziomie w całym okresie badanym.

(241)

Jeżeli chodzi o wolny rynek, w 2023 r. odnotowano wyjątkowo niższe wartości ze względu na problemy z dostawami spowodowane działaniem siły wyższej, których doświadczył jeden producent unijny, a także tymczasowo słabszy popyt w Unii ze względu na ogólne zmniejszanie zapasów przez klientów, które miało miejsce w tym roku (121). Poza tym konsumpcja na wolnym rynku w Unii była stosunkowo stabilna. W drugiej połowie okresu badanego odnotowano niewielki wzrost do [30 500–32 500] ton w okresie objętym dochodzeniem.

(242)

Komisja ustaliła wielkość przywozu na podstawie danych Eurostatu. Udział przywozu w rynku ustalono na podstawie wielkości przywozu w porównaniu z konsumpcją w Unii na wolnym rynku zgodnie z tabelą 2.

(243)

Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 3

Wielkość przywozu (w tonach) i udział w rynku (%)

(244)

W okresie badanym wielkość przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, znacznie wzrosła, z 5 059 ton w 2022 r. do 13 067 ton w okresie objętym dochodzeniem. Stanowi to wzrost o 158 %.

(245)

Podobnie udział przywozu z Chin w rynku wzrósł ponad dwukrotnie, z około [15–20] % w 2022 r. do [39–53] % w okresie objętym dochodzeniem.

(246)

Komisja ustaliła ceny przywozu na podstawie danych Eurostatu. Podcięcie cenowe przywozu ustalono na podstawie danych dostarczonych przez objętych próbą producentów eksportujących i objętych próbą producentów unijnych.

(247)

Średnia ważona cena przywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtowała się następująco:

Tabela 4

Ceny importowe (w EUR/t)

(248)

Ceny importowe z państwa, którego dotyczy postępowanie, spadły w okresie badanym z 2 737 EUR/t w 2022 r. do 1 444 EUR/t w okresie objętym dochodzeniem. Spadek o prawie 900 EUR/t w latach 2022–2023 można częściowo przypisać spadkowi rekordowo wysokich cen transportu w 2022 r. do bardziej znormalizowanych poziomów w 2023 r. Chińskie ceny importowe nadal wykazywały jednak tendencję spadkową w 2024 r. (niezależnie od wzrostu globalnych kosztów transportu w tym roku (122)) i w okresie objętym dochodzeniem.

(249)

Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przez porównanie:

(250)

Porównania dokonano po odjęciu rabatów i obniżek. Wynik porównania wyrażono jako odsetek teoretycznych obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem. Pokazywał on średni ważony margines podcięcia cenowego wynoszący ponad 18?% w przywozie z państwa, którego dotyczy postępowanie, na rynek unijny. W odniesieniu do 100 % wielkości przywozu stwierdzono podcięcie cenowe.

(251)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł Unii obejmuje ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(252)

Jak wspomniano w motywie 7, w celu określenia potencjalnej szkody poniesionej przez przemysł Unii zastosowano kontrolę wyrywkową.

(253)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja oceniła wskaźniki makroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym danych makroekonomicznych. Dane dotyczyły wszystkich producentów unijnych. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Dane dotyczyły producentów unijnych objętych próbą. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu Unii.

(254)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu oraz poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.

(255)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału.

(256)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(257)

W latach 2022–2023 produkcja unijna spadła o [20–30] %, z [37 500–39 500] ton do [31 000–33 000] ton. W trakcie okresu badanego produkcja osiągnęła najniższy poziom w 2023 r. Było to w dużej mierze spowodowane działaniem siły wyższej w tym roku w odniesieniu do dostaw chloru do jednego producenta unijnego, co zmusiło przedsiębiorstwo do zmniejszenia produkcji.

(258)

Moce produkcyjne pozostawały na względnie stabilnym poziomie przez cały okres. Liczba dni postoju na załadunek/rozładunek spowodowała pewne wahania efektywnych mocy produkcyjnych. Nominalne moce produkcyjne nie zmieniły się jednak w tym okresie.

(259)

Wykorzystanie mocy produkcyjnych jest ważnym wskaźnikiem szkody dla producenta towarów. Wykorzystanie mocy produkcyjnych ogólnie spadło w okresie badanym z [75–85] % w 2022 r. do [65–75] % na koniec okresu objętego dochodzeniem. Chociaż wydaje się, że wykorzystanie mocy produkcyjnych poprawiło się w latach 2023–2024, w rzeczywistości było to odzwierciedleniem zakończenia incydentu spowodowanego działaniem siły wyższej w 2023 r., o którym mowa w motywie 257 powyżej.

(260)

Ilość sprzedaży i udział przemysłu Unii w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Ilość sprzedaży i udział w rynku

(261)

Sprzedaż przemysłu Unii spadła o około 20?%, z [20 000–25 000] ton w 2022 r. do [17 000–22 000] ton w okresie objętym dochodzeniem, pomimo nieznacznego wzrostu konsumpcji w Unii. Niższa sprzedaż w 2023 r. była częściowo spowodowana działaniem siły wyższej w tym roku w odniesieniu do dostaw chloru do głównego producenta unijnego, co zmusiło przedsiębiorstwo do zmniejszenia produkcji.

(262)

W związku z tym udział przemysłu Unii w rynku spadł w okresie objętym dochodzeniem o około 17 punktów procentowych.

(263)

W okresie badanym przemysł Unii nie wykazywał wzrostu. W okresie objętym dochodzeniem, pomimo nieznacznego wzrostu konsumpcji w Unii, przemysł Unii odnotował spadek wielkości sprzedaży i udziału w rynku, zmniejszył produkcję i wykorzystanie mocy produkcyjnych oraz utracił siłę przetargową, a zatem miał gorszą pozycję niż w 2022 r.

(264)

Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

(265)

Poziom zatrudnienia utrzymywał się na stosunkowo stabilnym poziomie, przy czym do końca okresu objętego dochodzeniem odnotowano niewielką liczbę utraconych miejsc pracy (-8?%).

(266)

Biorąc pod uwagę spadek wielkości produkcji wyższy niż spadek poziomu zatrudnienia, wydajność spadła z [300–400] ton na pracownika w 2022 r. do [250–350] ton na pracownika w okresie objętym dochodzeniem.

(267)

Wszystkie marginesy dumpingu znacznie przekraczały poziom de minimis. Wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł Unii był znaczny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(268)

Jest to pierwsze dochodzenie antydumpingowe dotyczące produktu objętego postępowaniem. W związku z tym brak było dostępnych danych umożliwiających ocenę skutków ewentualnego wcześniejszego dumpingu.

(269)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych wobec klientów niepowiązanych w Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży w Unii i jednostkowy koszt produkcji

(270)

Unijne ceny sprzedaży na wolnym rynku unijnym spadły o ponad 30?%, z [2 500–3 000] EUR/t w 2022 r. do [1 600–2 000] ton w okresie objętym dochodzeniem, co miało zapobiec utracie klientów w kontekście rosnącego przywozu z Chin po malejących cenach. Jednostkowe ceny sprzedaży były niższe od jednostkowych kosztów produkcji w całym okresie badanym. Od 2023 r. różnica między średnimi cenami producentów unijnych a chińskimi cenami importowymi była znaczna, przy czym największa różnica wystąpiła w okresie objętym dochodzeniem.

(271)

Jednostkowy koszt produkcji spadł o 16 %, z [2 400–2 900] EUR/t w 2022 r. do [2 100–2 600] EUR/t w okresie objętym dochodzeniem. Było to wynikiem normalizacji cen energii (w 2022 r. były one rekordowo wysokie) i programów redukcji kosztów, w szczególności u jednego producenta unijnego borykającego się z trudnościami finansowymi.

(272)

Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Średnie koszty pracy na pracownika

(273)

Średni koszt pracy na pracownika producentów unijnych objętych próbą różnił się w okresie badanym, częściowo ze względu na zmiany w bazie pracy wynikające z rekrutacji nowych pracowników i wypełnienia zobowiązań w zakresie indeksacji wynagrodzeń. Koszty pracy na pracownika były w 2022 r. stosunkowo wysokie ze względu na premię wypłaconą pracownikom przez jednego z producentów objętych próbą w tym roku.

(274)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Zapasy

(275)

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego spadł o 39 % w okresie badanym. Jeżeli chodzi o zapasy wyrażone jako odsetek produkcji, wahały się one od 7 % w 2023 r., kiedy to różnica między cenami unijnymi a chińskimi zaczęła się zwiększać, do 4 % w okresie objętym dochodzeniem. Pogarszająca się sytuacja producentów unijnych doprowadziła do podjęcia działań mających na celu zmniejszenie kapitału obrotowego w okresie objętym dochodzeniem.

(276)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

(277)

Komisja określiła rentowność objętych próbą producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. Rok 2022 był wyjątkowy i charakteryzował się wysokimi cenami surowców i energii oraz zakłóceniami w następstwie rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie. 2022 r. był jednak jedynym rokiem w okresie badanym, w którym producenci unijni osiągali zyski w wyniku zakontraktowanych wielkości i cen oraz mniejszego przywozu z Chin po bardziej sprawiedliwych cenach. Rentowność zmieniła się z dodatniej w 2022 r. na ujemną w następnym roku i od tego czasu notowano poważne straty, co było wynikiem zmian średnich cen sprzedaży i kosztów produkcji przemysłu Unii opisanych w motywach 270–271, niższego wykorzystania mocy produkcyjnych i niższej produkcji w celu absorpcji kosztów stałych.

(278)

Przepływy środków pieniężnych netto określają zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Tendencja w przepływach środków pieniężnych netto kształtowała się negatywnie w całym okresie badanym i była ściśle zgodna z tendencją rentowności i wahaniami poziomu zapasów. Od 2023 r. dostępne przepływy środków pieniężnych netto stały się zbyt niskie nawet na konserwację i wymianę maszyn w zakładach.

(279)

Poza jeszcze jedną znaczącą inwestycją wynikającą z decyzji, która została podjęta w 2018 r., inwestycje przemysłu Unii w okresie badanym były ograniczone, mimo że ciągłe inwestycje w zakład chemiczny mają kluczowe znaczenie dla długoterminowego przetrwania i przestrzegania wymogów regulacyjnych. Te nieliczne inwestycje koncentrowały się na ograniczeniu zużycia energii, racjonalizacji i wzroście efektywności.

(280)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. W okresie badanym wykazał on tendencję spadkową, co odzwierciedla opisane wcześniej tendencje dotyczące rentowności i przepływów środków pieniężnych.

(281)

Zdolność objętych próbą producentów unijnych do pozyskania kapitału była ograniczona przez spadek rentowności i przepływów środków pieniężnych. Jeden z nich borykał się z poważnymi trudnościami finansowymi (123).

(282)

W okresie badanym przemysł Unii odnotował spadek cen sprzedaży (-34?%), co wraz z wysokim kosztem produkcji doprowadziło do przekształcenia się niskiego zysku w 2022 r. w straty w 2023 r., w 2024 r. i w okresie objętym dochodzeniem. Tendencje te doprowadziły do dużych spadków przepływów środków pieniężnych, zwrotu z inwestycji i poziomów inwestycji. Pomimo zdrowej i stabilnej konsumpcji w Unii zaobserwowano również wyraźne negatywne tendencje we wskaźnikach wielkości, takich jak produkcja, która spadła o 18 %, wielkość sprzedaży, która spadła o 21 %, oraz udział w rynku, który spadł z [65–75] % w 2022 r. do [50–60] % w okresie objętym dochodzeniem. Ponadto poziomy wykorzystania mocy produkcyjnych spadły do niezrównoważonych wartości, ponieważ były zbyt niskie, aby producent chemikaliów podstawowych mógł odzyskać odpowiednie koszty. Zmiany te sprawiły, że przemysł Unii znajdował się w szkodliwej sytuacji. Doszło do redukcji miejsc pracy w Unii. Żaden ze zbadanych wskaźników nie wykazał pozytywnej zmiany.

(283)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła na tym etapie, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(284)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także, czy inne znane czynniki mogły w tym samym czasie również spowodować szkodę dla przemysłu Unii. Komisja dopilnowała, aby ewentualne szkody spowodowane przez inne czynniki niż przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie były łączone z tym przywozem. Te czynniki to: wpływ przywozu z innych państw trzecich, wyniki wywozu przemysłu Unii oraz wahania cen istotnych czynników produkcji.

(285)

W okresie badanym chiński import wyraźnie i stale wyprzedzał rosnący rynek UE, jak przedstawiono w tabeli 3. W rezultacie przemysł Unii stracił znaczną wielkość sprzedaży i udział w rynku, a inne źródła dostaw (tj. przywóz spoza Chin) zniknęły.

(286)

W 2022 r. ceny przywozu z Chin były zbliżone do cen przemysłu Unii. Od 2023 r. chińscy eksporterzy stale sprzedawali po cenach niższych od cen przemysłu Unii. W całym okresie badanym chińskie ceny importowe były niższe od kosztów produkcji przemysłu Unii.

(287)

Przywóz z Chin do Unii wywierał znaczną presję cenową i ilościową na rynek UE, co wyjaśnia spadek cen przemysłu Unii (poniżej kosztów produkcji). W istocie, jako rynek towarowy, rynek alkoholu benzylowego charakteryzuje się wyjątkową wrażliwością na ceny, a klienci prawdopodobnie przestawią się na alternatywnych dostawców w reakcji na niewielkie zmiany cen.

(288)

Podcięcie cenowe jest znaczne, biorąc pod uwagę wrażliwy na ceny rynek wymiennego, jednorodnego towaru takiego jak alkohol benzylowy. Doprowadziło to do mocnego tłumienia cen na rynku unijnym.

(289)

Ograniczenie możliwości sprzedaży osłabiło zdolność producentów unijnych do efektywnego działania. Wykorzystanie mocy produkcyjnych przez producentów unijnych okazało się dalekie od optymalnego. Niepełne wykorzystanie mocy produkcyjnych w 2023 r. i 2024 r. oraz w okresie objętym dochodzeniem zwiększyło straty finansowe przemysłu Unii. Przy znacznych kosztach produkcji rozłożonych na mniejszą wielkość produkcji koszty jednostkowe znacznie wzrosły, co zwiększyło szkodę spowodowaną przywozem towarów po cenach dumpingowych.

(290)

Ilość przywozu z pozostałych państw trzecich kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Przywóz z państw trzecich

(291)

Zdecydowana większość przywozu do Unii pochodziła z Chin. W okresie objętym dochodzeniem jego udział w przywozie wzrósł do 91 % całego przywozu. Wielkość przywozu z innych państw trzecich była ograniczona i przywóz taki pochodził głównie z Indii, Zjednoczonego Królestwa i Stanów Zjednoczonych. W tym względzie w toku dochodzenia ustalono, że przywóz z niektórych miejsc pochodzenia był odsprzedażą w zakresie, w jakim przywóz ten pochodził z państw, w których nie prowadzono komercyjnej produkcji alkoholu benzylowego (np. ze Zjednoczonego Królestwa lub Norwegii).

(292)

Udział w rynku całego przywozu z pozostałych państw trzecich (z wyłączeniem Chin) wyniósł 12,3?% w 2022 r. i zaledwie 4?% w okresie objętym dochodzeniem.

(293)

Ogólnie rzecz ujmując, przywóz ze wszystkich pozostałych państw trzecich był droższy niż przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie. Indie, państwo trzecie będące największym po Chinach importerem do Unii, miały w okresie badanym wyższe ceny importowe do Unii w porównaniu z Chinami (z wyjątkiem 2022 r.). Chociaż indyjskie ceny importowe były niższe od kosztów produkcji przemysłu Unii w okresie objętym dochodzeniem, ich wielkość i udział w rynku były niskie.

(294)

Komisja stwierdziła zatem, że ogólnie rzecz ujmując przywóz z innych państw trzecich nie przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii.

(295)

Wielkość wywozu producentów unijnych kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 13

Wyniki wywozu objętych próbą producentów unijnych

(296)

Producenci unijni i wielu ich klientów prowadzi działalność na całym świecie, a zatem wywóz stanowi znaczną część produkcji przemysłu Unii w okresie badanym.

(297)

W okresie badanym średnia cena sprzedaży eksportowej spadła. Ceny wywozowe przemysłu Unii wahały się w świetle podaży i popytu oraz warunków rynkowych panujących w miejscu przeznaczenia i asortymencie produktów, przy jednoczesnej ostrej konkurencji ze strony chińskich produktów.

(298)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że wyniki wywozu producentów unijnych przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł Unii, ale nie osłabiły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Chin a wynikającą z niego istotną szkodą poniesioną przez producentów unijnych na rynku unijnym, stwierdzonego w sekcji 5.1.

(299)

Koszty produkcji alkoholu benzylowego zależą przede wszystkim od ceny głównego surowca, toluenu. Koszty energii, choć stanowią mniejszy udział niż toluen, nadal stanowią znaczną część ogólnych kosztów produkcji. Po rozpoczęciu rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie ceny energii znacznie wzrosły, co spowodowało wzrost kosztów produkcji w pierwszej połowie okresu badanego.

(300)

Zmiany cen oraz kosztów gazu i energii oraz czynników produkcji w okresie badanym nie mogły stanowić wyjaśnienia zmniejszających się w tym przypadku zysków, ponieważ w 2022 r., kiedy ceny oraz koszty gazu/energii i czynników produkcji osiągnęły najwyższy poziom, przemysł Unii był rentowny. Przemysł Unii zaczął przynosić straty w czasie, gdy ceny gazu/energii znormalizowały się i wdrożono inicjatywy w celu oszczędności kosztów.

(301)

Komisja stwierdziła zatem, że wahania cen głównych surowców i cen energii nie osłabiły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez producentów unijnych na rynku unijnym. W równych warunkach działania producenci unijni powinni byli zdołać podnieść swoje ceny sprzedaży do zrównoważonego/rentownego poziomu, co nie miało miejsca.

(302)

Uwzględniając powyższe, Komisja stwierdziła na tym etapie, że przywóz towarów z państwa, którego dotyczy postępowanie, wyrządził istotną szkodę przemysłowi Unii. Chociaż wyniki wywozu producentów unijnych mogły się do tego przyczynić, ów czynnik nie osłabia związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą. Inne czynniki, rozważane osobno lub łącznie, także nie osłabiły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą.

(303)

W celu określenia poziomu środków Komisja zbadała, czy cło niższe od marginesu dumpingu będzie wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

(304)

Szkoda zostałaby usunięta, gdyby przemysł Unii był w stanie osiągnąć zysk docelowy dzięki sprzedaży po cenie docelowej w rozumieniu art. 7 ust. 2c i 2d rozporządzenia podstawowego.

(305)

Zgodnie z art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu zysku docelowego Komisja wzięła pod uwagę następujące czynniki: poziom rentowności przed wzrostem przywozu z państwa objętego dochodzeniem, poziom rentowności potrzebny do pokrycia pełnych kosztów i inwestycji, działalności badawczo-rozwojowej i innowacji oraz poziom rentowności spodziewany w normalnych warunkach konkurencji. Taka marża zysku nie powinna być niższa niż 6?%.

(306)

W pierwszej kolejności Komisja ustaliła zysk podstawowy pokrywający pełne koszty w normalnych warunkach konkurencji na podstawie rentowności osiągniętej przez producenta unijnego, w przypadku którego dostępne były dane. Marżę zysku ustalono na poziomie 15,8?%. Był to poziom rentowności, który producent unijny uzyskał w 2018 r., ostatnim roku, w którym na rentowność przemysłu Unii nie miał wpływu przywóz po niskich cenach z państwa objętego dochodzeniem.

(307)

Jeden producent unijny dostarczył dowody, że jego poziom inwestycji, badań i rozwoju oraz innowacji w okresie badanym byłby wyższy w normalnych warunkach konkurencji. Komisja zweryfikowała powody, dla których rozpoczęto inwestycje wyższego szczebla, a następnie z nich zrezygnowano. Wnioski te uznano za uzasadnione. Aby odzwierciedlić to w zysku docelowym, Komisja obliczyła różnicę między wydatkami na inwestycje, badania i rozwój oraz innowacje w normalnych warunkach konkurencji, przedstawionymi przez przemysł Unii i zweryfikowanymi przez Komisję, a faktycznymi wydatkami na te cele w okresie badanym. Różnica ta, wyrażona jako odsetek obrotów, wyniosła mniej niż 1?%.

(308)

W przypadku danej strony tę wartość procentową dodano do podstawowego zysku w wysokości 15,8?%, o którym mowa w motywie 306, co dało zysk docelowy na poziomie [15,9–16,5] %.

(309)

Na tej podstawie cena niewyrządzająca szkody wynosi [2 350–2 950] EUR/t i wynika z zastosowania wyżej wymienionej marży zysku wynoszącej [15,9–16,5] % do kosztu produkcji ponoszonego przez objętego próbą producenta unijnego w okresie objętym dochodzeniem.

(310)

Na koniec, zgodnie z art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego, Komisja oceniła przyszłe koszty wynikające z wielostronnych umów środowiskowych i protokołów do tych umów, których Unia jest stroną, oraz konwencji MOP wymienionych w załączniku Ia, które to koszty przemysł Unii poniesie w okresie stosowania środka zgodnie z art. 11 ust. 2. Na podstawie dowodów przedstawionych wraz z odpowiedziami na pytania zawarte w kwestionariuszu, w przypadku jednego przedsiębiorstwa Komisja ustaliła dodatkowy koszt związany z pośrednimi kosztami emisji CO2, w wysokości [25–80 EUR] za tonę. Różnicę tę dodano do ceny niewyrządzającej szkody, o której mowa w motywie 309.

(311)

Na tej podstawie Komisja obliczyła niewyrządzającą szkody cenę produktu podobnego przemysłu Unii w wysokości [2 375–2 995] EUR/tonę, dodając podstawowy zysk w wysokości 15,8?% oraz wyżej wspomnianą docelową marżę zysku (zob. motyw 308) do kosztów produkcji drugiego producenta unijnego objętego próbą w okresie objętym dochodzeniem. Dostosowania na podstawie art. 7 ust. 2d, o których mowa w poprzednim motywie, dotyczą wyłącznie drugiego objętego próbą producenta unijnego.

(312)

Komisja ustaliła następnie margines szkody poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej objętych próbą współpracujących producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, ze średnią ważoną niewyrządzającej szkody ceny produktu podobnego sprzedawanego przez objętych próbą producentów unijnych na rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone jako odsetek średniej ważonej wartości importowej CIF.

(313)

Poziom usuwający szkodę dla „pozostałych przedsiębiorstw współpracujących” oraz dla „całego pozostałego przywozu pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie” obliczono w ten sam sposób co margines dumpingu dla tych przedsiębiorstw i tego przywozu (zob. motywy 222–227).

(314)

W niniejszej sprawie skarżący stwierdził istnienie zakłóceń handlu surowcami w rozumieniu art. 7 ust. 2a rozporządzenia podstawowego. W związku z tym w celu przeprowadzenia oceny dotyczącej odpowiedniego poziomu środków w pierwszej kolejności Komisja ustaliła kwotę cła niezbędną do usunięcia szkody poniesionej przez przemysł Unii w przypadku braku zakłóceń w rozumieniu w art. 7 ust. 2a rozporządzenia podstawowego. Następnie Komisja zbadała, czy margines dumpingu objętych próbą producentów eksportujących jest wyższy niż ich margines szkody.

(315)

Jak wyjaśniono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, skarżący przedstawił Komisji wystarczające dowody na występowanie zakłóceń handlu surowcami w państwie, którego dotyczy postępowanie, w odniesieniu do produktu objętego dochodzeniem. W związku z powyższym, zgodnie z art. 7 ust. 2a rozporządzenia podstawowego, w toku dochodzenia zbadano zarzut dotyczący zakłóceń w celu sprawdzenia, czy – w stosownych przypadkach – do usunięcia szkody wystarczy cło niższe od marginesu dumpingu.

(316)

Ponieważ jednak marginesy odpowiednie do usunięcia szkody są wyższe niż marginesy dumpingu, Komisja uznała, że na tym etapie zajęcie się tym aspektem nie było konieczne.

(317)

W następstwie powyższej oceny Komisja stwierdziła, że właściwe jest określenie kwoty ceł tymczasowych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(318)

Po podjęciu decyzji o zastosowaniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy może jasno stwierdzić, że wprowadzenie środków w tym przypadku nie leży w interesie Unii, mimo iż stwierdzono wystąpienie dumpingu wyrządzającego szkodę, zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu Unii, importerów, użytkowników i dostawców.

(319)

W Unii istnieją trzy przedsiębiorstwa należące do dwóch grup, które produkują alkohol benzylowy i zatrudniają bezpośrednio [100–120] osób. Zakłady te znajdują się w Niemczech i Niderlandach. Wszyscy producenci unijni współpracowali w ramach dochodzenia i poparli wprowadzenie środków.

(320)

Biorąc pod uwagę ustalenie istotnej szkody dla przemysłu Unii opisane w sekcji 4.6 niniejszego rozporządzenia, wprowadzenie środków pozwoliłoby przemysłowi Unii podnieść rentowność do zrównoważonych poziomów, zwiększyć inwestycje, a tym samym odzyskać pozycję konkurencyjną na rynku Unii. Przemysł Unii byłby również w stanie odzyskać utracony udział w rynku poprzez zwiększenie wielkości produkcji i sprzedaży na rynku unijnym. Sytuacja producentów unijnych dotkniętych szkodą zagraża ich zdolności do dalszej produkcji alkoholu benzylowego w Unii zarówno do użytku własnego (ograniczone ilości), jak i do użytku na wolnym rynku.

(321)

Niewprowadzenie środków prawdopodobnie będzie miało dalsze negatywne i znaczące skutki dla przemysłu Unii. Stopień zależności od produktu różni się zależnie od miejsca, ale biorąc pod uwagę poziom integracji i wzajemnych powiązań między etapami produkcji, problemy na jednym etapie produkcji mogą utrudniać rentowność całego zakładu. Byt jednego z producentów unijnych objętych próbą jest już poważnie (124) zagrożony, a dalsza produkcja alkoholu benzylowego w Unii stanie pod znakiem zapytania, jeżeli środki nie zostaną wprowadzone, a spadek rentowności przemysłu nie zostanie zatrzymany. Oznaczałoby to nieodwracalną utratę zdolności przemysłowych, wiedzy i miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji.

(322)

Wprowadzenie środków na alkohol benzylowy z państwa, którego dotyczy postępowanie, leży zatem wyraźnie w interesie przemysłu Unii.

(323)

Produkt objęty postępowaniem jest przywożony do Unii głównie przez użytkowników, ale również przez niektórych dystrybutorów. Zgłosiło się kilku dystrybutorów, ale żaden z nich nie udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Przedsiębiorstwo Gadot Belgium B.V. oferujące chemiczne rozwiązania w zakresie zarządzania łańcuchem wartości, wyraziło zadowolenie z powodu wszczęcia dochodzenia.

(324)

Importer niepowiązany (Fenchem Biochemie GmbH) przekazał niepełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a następnie zaprzestał współpracy. Braki w odpowiedziach nie pozwoliły na wyciągnięcie wniosków na temat (ewentualnego) wpływu środków na jego działalność.

(325)

W toku dochodzenia nie stwierdzono żadnych negatywnych skutków dla importerów niepowiązanych w Unii, które mogłyby przeważyć nad pozytywnym wpływem wprowadzenia środków na przemysł Unii. Komisja stwierdziła, że importerzy w Unii powinni nadal mieć możliwość przywozu alkoholu benzylowego z Chin, ponieważ celem dochodzenia nie było zablokowanie przywozu z Chin, lecz podniesienie cen do poziomu niedumpingowego.

(326)

Jeden użytkownik udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i sprzeciwił się środkom. Oznajmił, że jego austriacki podmiot powiązany wykorzystuje alkohol benzylowy jako podstawowy surowiec do produkcji różnych żywic. Spodziewa się znacznego wzrostu kosztów alkoholu benzylowego ze względu na środki antydumpingowe oraz wzrostu cen alkoholu benzylowego dla unijnych dostawców, którzy następnie dostosują swoje ceny w górę w miarę zmniejszania się presji konkurencyjnej ze strony przywozu. Jego zdaniem doprowadzi to do przejścia na importowane żywice produkowane z tańszego alkoholu benzylowego poza Unią. Producenci żywicy w Unii odczuliby zatem dwojakie skutki: wyższe koszty materiałów do produkcji i zwiększoną konkurencję ze strony przywozu bardziej korzystnego pod względem kosztów, tj. z przeniesienia nierównowagi konkurencyjnej na kolejny etap łańcucha wartości. Podmiot ten stwierdził, że jakikolwiek dalszy wzrost kosztów surowców osłabi jego konkurencyjność i zagrozi rentowności – a w niektórych przypadkach rentowności – jej produktów rynku niższego szczebla.

(327)

Z odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez tego małego użytkownika, który odpowiada za mniej niż 1?% przywozu z Chin, nie wynika, że wzrost ceny zakupu alkoholu benzylowego miałby istotny wpływ na jego działalność. W przypadku części swoich produktów koszty alkoholu benzylowego stanowią zmienną część kosztów produktów końcowych (tj. 1–20 %, w zależności od produktów). Uznano, że (potencjalny) wpływ na koszty konkretnych produktów współpracującego użytkownika nie uzasadnia odstąpienia od ceł, które będą chronić unijnych producentów alkoholu benzylowego, którzy w sposób oczywisty cierpią z powodu nieuczciwej konkurencji. Komisja zauważyła ponadto, że środki antydumpingowe nie mają na celu przyznania korzyści producentom unijnym. Środki antydumpingowe mają na celu powstrzymanie niektórych nielegalnych nieuczciwych praktyk handlowych, które zniekształciły warunki rynkowe i spowodowały szkodę dla przemysłu Unii.

(328)

Ogólnie rzecz biorąc, w toku dochodzenia nie stwierdzono negatywnych skutków dla użytkowników w Unii, które mogłyby przeważyć nad pozytywnym wpływem wprowadzenia środków na przemysł Unii. Wręcz przeciwnie, środki zapewniłyby lokalne dostawy i pozwoliłyby uniknąć zależności od przywozu z Chin. Taka zależność może mieć druzgocące skutki na przykład w przypadku zmian w środkach strategicznych lub problemów logistycznych mających wpływ na przywóz z Chin.

(329)

Nie otrzymano odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od żadnych dostawców (stowarzyszeń reprezentujących interesy dostawców).

(330)

Komisja uznała jednak, że środki byłyby korzystne dla dostawców w Unii, ponieważ zostanie zaspokojony lokalny popyt na surowce, takie jak toluen i chlor. Kontynuacja działalności zakładów produkujących alkohol benzylowy w Unii przysłuży się lokalnym przedsiębiorstwom świadczącym usługi (na rzecz producentów unijnych), takie jak konserwacja, części zamienne i maszyny.

(331)

Na podstawie powyższego Komisja doszła do wniosku, że na obecnym etapie dochodzenia nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, iż wprowadzenie środków w odniesieniu do przywozu alkoholu benzylowego pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie leży w interesie Unii.

(332)

Biorąc pod uwagę wnioski Komisji dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego, poziomu środków i interesu Unii, należy wprowadzić środki tymczasowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Unii przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

(333)

W odniesieniu do przywozu alkoholu benzylowego pochodzącego z ChRL należy wprowadzić tymczasowe środki antydumpingowe zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(334)

W związku z powyższym stawki tymczasowego cła antydumpingowego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, powinny być następujące:

(335)

Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Te stawki celne mają zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienione podmioty prawne. Przywóz produktu objętego postępowaniem produkowanego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nie wymieniono w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami w niej wymienionymi, powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”. Nie powinny one być objęte żadną z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.

(336)

Do zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z różnicą w stawkach celnych potrzebne są środki szczególne gwarantujące stosowanie indywidualnych ceł antydumpingowych. Indywidualne cła antydumpingowe stosuje się wyłącznie po przedstawieniu organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej. Faktura musi spełniać wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Do czasu przedstawienia takiej faktury przywóz powinien podlegać cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(337)

Mimo że przedstawienie tej faktury jest konieczne, aby organy celne państw członkowskich zastosowały indywidualne stawki cła antydumpingowego wobec przywozu, nie jest ona jedynym elementem branym pod uwagę przez organy celne. Organy celne państw członkowskich muszą bowiem przeprowadzić zwykłą kontrolę, nawet jeśli otrzymają fakturę spełniającą wszystkie wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, i podobnie jak we wszystkich innych przypadkach, mogą żądać dodatkowych dokumentów (dokumentów przewozowych itp.) do celów weryfikacji poprawności danych zawartych w oświadczeniu oraz zapewnienia zasadności późniejszego zastosowania stawki celnej zgodnie z prawem celnym.

(338)

Jeżeli wywóz dokonywany przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po wprowadzeniu przedmiotowych środków, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę struktury handlu ze względu na wprowadzenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach, o ile spełnione są odpowiednie warunki, można wszcząć dochodzenie w sprawie obejścia środków. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych i nałożenia ogólnokrajowego cła.

(339)

Jak wspomniano w motywie 3, Komisja objęła przywóz produktu objętego postępowaniem obowiązkiem rejestracji. Rejestracja miała miejsce w celu ewentualnego pobrania ceł z mocą wsteczną zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(340)

W świetle ustaleń dokonanych na etapie tymczasowym należy zaprzestać rejestracji przywozu.

(341)

Na obecnym etapie postępowania nie podjęto decyzji o ewentualnym stosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną.

(342)

Zgodnie z art. 19a rozporządzenia podstawowego Komisja poinformowała zainteresowane strony o planowanym nałożeniu ceł tymczasowych. Informacje te zostały również udostępnione ogółowi społeczeństwa za pośrednictwem strony internetowej DG ds. Handlu i Bezpieczeństwa Gospodarczego. Zainteresowane strony miały trzy dni robocze na przedstawienie uwag dotyczących prawidłowości obliczeń, które zostały im ujawnione.

(343)

Przedsiębiorstwo Qianjiang Xinyihong stwierdziło, że obliczenie wartości odniesienia dla produktów ubocznych błędnie zwiększało koszty produkcji, co skutkowało wyższą wartością normalną. Komisja przyjęła ten argument i odpowiednio zmieniła obliczenia.

(344)

Przedsiębiorstwo Hubei Greenhome odnotowało jeden błąd pisarski związany z kosztami przeładunku i kosztami pomocniczymi, zgłoszony w wykazie transakcji leżących u podstaw sprzedaży eksportowej. Komisja przyjęła ten argument i odpowiednio zmieniła obliczenia.

(345)

W celu zapewnienia skutecznego monitorowania przywozu bezpośredniego produktu wyższego szczebla powiązanego z alkoholem benzylowym, tj. chlorku benzylu, objętego obecnie – wraz z innymi produktami – kodem CN 2903 99 80 , Komisja uznaje za stosowne wprowadzenie specjalnego kodu TARIC do celów monitorowania. Środek ten pozwoli Komisji na gromadzenie dokładnych i szczegółowych danych statystycznych dotyczących przepływów handlowych, ocenę tendencji rynkowych oraz wykrywanie ewentualnych przypadków obchodzenia środków ochrony handlu. Wprowadzenie tego kodu TARIC ma na celu wyłącznie monitorowanie i nie nakłada na tym etapie żadnych dodatkowych ceł ani ograniczeń dotyczących przywozu.

(346)

Specjalny kod TARIC powinien być tak skonstruowany, aby odróżniać chlorek benzylu od innych produktów objętych tą samą pozycją CN, co zapewni precyzyjne gromadzenie danych. Komisja powinna regularnie analizować dane gromadzone w ramach tego kodu w celu ustalenia, czy uzasadnione jest podjęcie dalszych działań, takich jak wszczęcie dochodzenia antydumpingowego lub antysubsydyjnego.

(347)

W interesie dobrej administracji Komisja zwróci się do zainteresowanych stron z prośbą o przedłożenie pisemnych uwag lub o złożenie wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu w określonym terminie.

(348)

Ustalenia dotyczące nałożenia ceł tymczasowych obowiązują tymczasowo i mogą ulec zmianie na ostatecznym etapie dochodzenia,