Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. I SA/Wr 671/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędziowie: SWSA Daria Gawlak-Nowakowska AWSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi R. L. (dalej: Strona/ Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 r. za nieruchomość położoną w J. przy ul. [...] w kwocie 42.631 zł.

1.2. Z uwagi na zaskarżenie ww. decyzji jedynie w części stan faktyczny będzie obejmował jedynie sporne kwestie.

1.3. W uzasadnieniu decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wskazano, że na podstawie umowy darowizny z dnia [...] grudnia 2018 r. podatnik jest właścicielem nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] (dz. Nr [...], [...],[...]; dalej: przedmiotowa nieruchomość). Ustalono, że ww. nieruchomość wykorzystywana jest na cele działalności gospodarczej F. sp. z o.o. (dalej: Sp. z o.o./ najemca), z wyłączeniem budynku mieszkalnego o pow. zabudowy [...] m2, a powierzchni użytkowej [...] m2. Wskazano, że kwestią sporną w sprawie jest opodatkowanie budowli stanowiących środki trwałe Sp. z o.o. u właściciela działek gruntu, na których posadowione są te budowle. Odwołano się do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Podkreślono, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli czy gruntu daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odwołano się do treści art. 191 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145; dalej: k.c.), art. 46 § 1, art. 47 § 1-3 k.c. oraz 49 § 1 k.c. i wskazano, że typowe budowle, tj. plac parkingowy, bramy wjazdowe – oprócz więzi funkcjonalnej, posiadają z gruntem ścisłe połączenie w sensie fizycznym oraz trwałe połączenie czasowe, czyli są połączone z rzeczą nadrzędną nie dla przemijającego użytku. Stopień związania tych obiektów jest na tyle silny, że można je zakwalifikować jako część składowa gruntu. Obiekty takie są standardowo wznoszone jedynie dla użytkowania na tych gruntach. W ocenie ww. organu zasadne było uznanie, że podatkiem podatku od nieruchomości jest osoba fizyczna właściciel gruntu, na którym zlokalizowane zostały budowle. Natomiast ewentualne rozliczenia pomiędzy osobą fizyczną a spółką z o.o. z tytułu posadowienia przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą budowli na gruncie osoby fizycznej nie mają wpływu na określenie podatnika podatku od nieruchomości. Wskazano na zapis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który odwołuje się do przepisów o podatkach dochodowych celem ustalenia podstawy opodatkowania dla budowli. Przyjęta do opodatkowania wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z wykazów środków trwałych F. sp. z o.o. i wynosi 159.173,95 zł. Do opodatkowania przyjęto budowle posadowione na działkach będących własnością osoby fizycznej, tj. plac parkingowy inw. w obcym środku trwałym o wartości 119.534,90 zł; bramę wjazdową o wartości 6.790 zł, zaporę drogową o wartości 9.850 zł; maszt alu o wartości 6.828,60 zł, pylon [...] o wartości 16.170, 45 zł.