Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. II SA/Ol 290/22

Dnia 21 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją z (...) wydaną z upoważnienia Burmistrza J. przez Starszego Referenta w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w J. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 17 ust. 1 pkt. 4, ust. 1 a, ust. 1 b, ust. 5 pkt 1 lit. a, art. 20 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity na dzień wydania decyzji Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej jako: u.ś.r.) odmówiono przyznania B. Z. (dalej jako: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu podano, że wnioskodawczyni wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Ustalono, że osoba wymagająca opieki została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym na podstawie orzeczenia z 8 listopada 2016 r. wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 19 października 2016 r. tj. od 79-go roku życia osoby niepełnosprawnej. Podano, że na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 7 czerwca 2021 r., wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do 30 czerwca 2023 r. i utrzymuje się z renty chorobowej. Wskazano, że w ocenie organu została spełniona przesłanka z art. 17 ust 1 pkt 4 u.ś.r., gdyż strona jest spokrewniona w linii prostej z osobą niepełnosprawną, a ponadto organ nie kwestionuje opieki sprawowanej nad niepełnosprawną. Jednakże w ocenie organu zaistniały dwie negatywne przesłanki, a mianowicie osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a ponadto powstanie trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji u osoby wymagającej opieki nastąpiło w wieku powyżej 25 roku życia. Przyznanie świadczenia osobie, która nie spełnia wymogów prawnych byłoby działaniem niezgodnym z prawem, a zgodnie z zasadą legalizmu, wyrażoną m.in. w art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa.