Wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. VI SA/Wa 2499/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek (spr.), Protokolant ref. Katarzyna Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz C. z siedzibą w W. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Urząd Patentowy RP wydał w dniu 23 lutego 2022 r. decyzję nr [...], którą orzekł w punkcie 1) o unieważnieniu prawa ochronnego udzielonego na rzecz C. z siedzibą w W. na znak towarowy "graficzny" o numerze [...] w punkcie 2) przyznał K. z siedzibą w W. od C. w W. kwotę w wysokości 2697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Decyzja została wydana na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 23 lutego 2022 r. organ stwierdził, że w dniu 6 września 2021 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek K. w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "graficzny" o numerze [...], udzielonego na rzecz C. w W., przeznaczonego do oznaczania usług z klasy 41, tj.: usługi w zakresie szkolenia i nauczania dotyczące zagadnień optycznych oraz zagadnień związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, organizowanie i prowadzenie konferencji, kongresów, sympozjów, zjazdów, pracowni specjalistycznych, publikowanie książek.

Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 164 w związku z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca podniósł, iż sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze, gdyż uprawniony wiedział o rzeczywistym używaniu oznaczenia przez K., a także przez zrzeszone w Izbie cechy. Używanie to bowiem wynikało z ustaleń poczynionych w 1995 r. Jednym z kluczowych założeń funkcjonowania K. i zrzeszonych w niej cechów było używanie przez te podmioty tego samego znaku, jednolitego oznaczenia. Twórcom K. przyświecała wspólna idea, aby znak używany przez K. i zrzeszone w niej cechy utrwalił się w świadomości klientów i utożsamiany był ze świadczeniem usług optycznych najwyższej jakości. Natomiast wzór "logo" K., odzwierciedlony w spornym znaku towarowym, powstał w 1995 r. na zlecenie Tymczasowej Rady K., która w tamtym czasie nie posiadała jeszcze osobowości prawnej. Z uwagi na brak osobowości prawnej K., kwestiami formalnymi zajmował się istniejący już wówczas C. w W.. C. w W. działał wówczas w imieniu i na rzecz Tymczasowej Rady K. i zajmował się sprawami przyszłej K.. Wnioskodawca wskazał, iż dnia 25 stycznia 1995 r. odbyło się zebranie przedstawicieli regionalnych cechów optycznych, gdzie jednomyślnie podjęto decyzję o utworzeniu ogólnokrajowej izby optycznej. Następnie odbyło się kilka zebrań Tymczasowej Rady K., z których przebiegu wnioskodawca przedłożył kopie protokołów. Wnioskodawca wskazał, iż z protokołów tych wynika, że już w kwietniu 1995 r. przedstawiciele cechów regionalnych, założyciele K. byli zgodni co do tego, że K. i zrzeszone w niej cechy, powinny posługiwać się tożsamym oznaczeniem.