Wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 maja 2024 r., sygn. I SA/Lu 104/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Asesor sądowy Jakub Polanowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 listopada 2023 r. nr 0601-IOV-2.603.13.2023.8 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ", działając jako organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania M. P., dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", od decyzji wydanej w pierwszej instancji z dnia 20 lipca 2023 r., odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. oraz określenia za ten miesiąc kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że podatnik wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego wskazaną wyżej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako podstawę wznowienia wskazał przepisy art. 241 § 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p.", i powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej: "TSUE", z dnia 25 maja 2023 r., sygn. C-114/22, który zdaniem podatnika ma wpływ na treść decyzji ostatecznej.

Uzasadniając wniosek podatnik zaznaczył, że w powołanym wyroku TSUE stwierdził, że art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług, który był postawą rozstrzygnięcia organów obu instancji, jest niezgodny z dyrektywą Rady nr 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 powołanej dyrektywy, w świetle zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności, należy bowiem interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których podatnik jest pozbawiony prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tego tylko powodu, że podlegająca opodatkowaniu transakcja gospodarcza jest uważana za pozorną i dotknięta nieważnością na podstawie przepisów krajowego prawa cywilnego, bez konieczności wykazania, iż zostały spełnione przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie, w świetle prawa Unii tej transakcji jako pozornej lub w przypadku gdy rzeczona transakcja została faktycznie dokonana, że jest ona wynikiem oszustwa w zakresie podatku od wartości dodanej lub nadużycia prawa.