Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. I SA/Po 437/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Uzasadnienie

Pismem z 23 stycznia 2024 r. R. P. (dalej: strona, skarżąca, spółka) złożyła skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej z tytułu kosztów sądowych w kwocie [...]zł, zasądzonych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2023 r. sygn. akt I FSK 947/23 w Izbie Administracji Skarbowej w [...] dokonane zawiadomieniem z 22 grudnia 2023 r., w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W skardze zarzuciła dokonanie czynności z naruszeniem ustawy poprzez błędne wskazanie w ww. zawiadomieniu jako dłużnika zajętej wierzytelności, "Izby Administracji Skarbowej w [...]" zamiast Dyrektor Izby Skarbowej.

Postanowieniem z 1 lutego 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] oddalił skargę. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia, organ egzekucyjny wyjaśnił, że czynność egzekucyjna została dokonana w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jego zdaniem bezpodstawne jest traktowanie Dyrektora jako podmiotu odrębnego od kierowanej przez niego jednostki jaką jest Izba Administracji Skarbowej, a wskazanie w zawiadomieniu o zajęciu Izby Administracji Skarbowej zamiast Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w miejscu przeznaczonym na wskazanie dłużnika zajętej wierzytelności, nie skutkuje koniecznością uchylenia czynności.

Pismem z 26 lutego 2024 r. strona złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia zarzuciła brak prawnie skutecznego doręczenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ dokument, aby mógł zostać uznany za wydruk pisma podlegający doręczeniu, musi posiadać obligatoryjny element w postaci identyfikatora tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. W jej ocenie zaskarżone postanowienie nie posiada przedmiotowego elementu, co wyklucza, aby dokument ten mógł stanowić wydruk podlegający doręczeniu w myśl art. 393 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a."). Ponadto wskazała, że nie jest w stanie jednoznacznie wskazać w jakim reżimie prawnym nastąpiły przedmiotowe czynności, jak i w którym reżimie procesowym spór na tle tych czynności ma być rozpatrywany. Wątpliwości strony budzi w jakiej sprawie faktycznie zostało wydane zaskarżone postanowienie – gdyż jego treść pomimo wymogu z art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. (w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm. - dalej: "u.p.e.a.") nie pozwala zdaniem strony na taką jednoznaczną identyfikację. W uzasadnieniu zażalenia strona ponownie podniosła także błędne wskazanie, jako dłużnika zajętej wierzytelności "Izby Administracji Skarbowej w [...]" zamiast "Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]".