Wyrok NSA z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. II GSK 577/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 150/22 w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2021 r., nr NS-EP.906.40.2021 w przedmiocie skrócenia okresu kwarantanny oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 150/22 uwzględnił wniesioną przez D. T. skargę uchylając decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2021 r., nr NS-EP.906.40.2021 utrzymującą w mocy poprzedzającą ją w toku instancji decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. z dnia 30 sierpnia 2021 r., nr 496/21 odmawiającą skrócenia okresu kwarantanny D. T., N. T. i B. T.. W wyroku tym, z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji nie podzielił poglądu organu co do podstaw odmowy skrócenia kwarantanny w trybie § 3 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r., poz. 861, zwanego dalej r.s.o.). Zaznaczył, że r.s.o. wydano na podstawie art. 46b pkt 5 w zw. z art. 46a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924, zwanej dalej u.z.z.). Zgodnie z § 3 ust. 7 r.s.o., państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu, w którym ma się odbyć obowiązkowa kwarantanna, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu lub zwolnieniu z obowiązku jej odbycia. W realiach badanej sprawy, na D. T. wraz z rodziną została nałożona 10-dniowa kwarantanna w trybie § 2 ust. 2 r.s.o. z tytułu przekroczenia w dniu [...] sierpnia 2021 r. zewnętrznej granicy Rzeczypospolitej Polskiej, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Orzekające organy Inspekcji Sanitarnej przyjęły, że podaniem z dnia 25 sierpnia 2021 r. zwrócił się o skrócenie okresu kwarantanny własnego i swoich dzieci; wskazał, że żąda cofnięcia kwarantanny jako nałożonej w nieuprawniony sposób; on sam wykonał 25 sierpnia 2021 r. test diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 z tego samego dnia, tj. 25 sierpnia 2021 r. oraz a jego małoletnie dzieci pomimo braku badania nie mają żadnych objawów chorobowych i są odporne w sposób naturalny. Decyzja odmawiająca uwzględnienia tego podania, wydana na podstawie § 3 ust. 7 r.s.o. (wskazująca na wykonanie testu przez D. T. z uchybieniem terminu z § 3 ust. 4 r.s.o. oraz na brak wymaganego przez § 4 ust. 7 r.s.o. "uzasadnionego przypadku" w stosunku do jego dzieci) nie znajdowała w ocenie Sądu I instancji podstaw w obowiązującym porządku prawnym. Organy nieprawidłowo przyjęły, że D. T. domagał się skrócenia okresu kwarantanny, bowiem od początku postępowania kwestionował podstawy nałożenia na niego (z rodziną) obowiązkowej kwarantanny od 22 sierpnia 2021 r. żądając jej "cofnięcia", jako nałożonej w nieuprawniony sposób. W szczególności podnosił, że nie miał styczności z biologicznym czynnikiem chorobotwórczym. Z tych powodów decyzje II i I instancji wydane w sprawie skrócenia okresu kwarantanny podlegały uchyleniu. Sąd I instancji dodał też, że samo stwierdzenie obowiązku odbycia kwarantanny na podstawie § 2 ust. 2 r.s.o. odbyło się z naruszeniem prawa, bowiem w sprawie obejmowania kwarantanną nie wydano wymaganej decyzji (s. 8 i 9 uzasadnienia), jakkolwiek zaaprobował też załatwienie sprawy objęcia kwarantanną w drodze czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (s. 6 uzasadnienia). Skoro § 2 ust. 2 i 3 r.s.o. odsyłały do kwarantanny określonej w art. 34 ust. 2 u.z.z., to należało stosować prawną formę decyzji, zgodnie z art. 33 ust. 1 u.z.z. Brak uprzedniej decyzji był dodatkową przyczyną uniemożliwiającą orzekanie w sprawie skrócenia kwarantanny. Bez względu jednak na formę działania organu nakładającego obowiązek kwarantanny, przepisy stanowiące podstawę wydania § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o., tzn. art. 46a pkt 2 i art. 46b pkt 5 u.z.z. były pozbawione prawidłowych wytycznych wymaganych od upoważnienia ustawowego przez art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Regulacja podustawowa niewypełniająca wymogów konstytucyjnych w nieuprawniony sposób (z naruszeniem art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) ogranicza wolności konstytucyjne: wolności poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 52 ust. 3 Konstytucji RP) i wolność osobistą (art. 41 ust. 1 Konstytucji RP).