Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 października 2025 r., sygn. VIII GC 345/24
Biuro rachunkowe odpowiada za szkodę z tytułu nieprawidłowego rozliczenia podatku i składek zdrowotnych, gdy błąd wynikał z braku weryfikacji formy opodatkowania wskazanej we wniosku CEIDG, mimo posiadania tego dokumentu. Należyta staranność profesjonalisty (art. 355 § 2 k.c.) obejmuje obowiązek weryfikacji podstawowych parametrów rozliczeń przekazanych przez klienta-laika, zwłaszcza gdy klient sygnalizuje brak wiedzy, a świadczeniodawca ma dokumenty umożliwiające weryfikację. Klauzula ograniczająca odpowiedzialność odszkodowawczą do wysokości wynagrodzenia z 12 miesięcy jest niedozwolonym postanowieniem umownym (art. 385¹ § 1 k.c. w zw. z art. 385⁵ k.c.) wobec przedsiębiorcy z branży niezwiązanej zawodowo z rachunkowością, gdy istotnie ogranicza odpowiedzialność bez symetrycznego rozwiązania dla klienta.
Teza AI
Istota problemu
Przedsiębiorca prowadzący działalność w branży offshore zlecił biuru rachunkowemu obsługę księgową. We wniosku CEIDG nie zaznaczył formy opodatkowania. Biuro rozliczało go według ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, mimo że na podstawie wniosku CEIDG powinien być rozliczany według skali podatkowej. Skutkowało to koniecznością dopłaty około 27.000 zł podatku i składek zdrowotnych.
Problem prawny dotyczył trzech kwestii: (1) czy biuro naruszyło umowę rozliczając klienta według niewłaściwej formy opodatkowania, (2) czy jako profesjonalista miało obowiązek zweryfikować dane przekazane przez klienta-laika, zwłaszcza posiadając dokumenty umożliwiające weryfikację, (3) czy klauzula umowna ograniczająca odszkodowanie do wynagrodzenia z 12 miesięcy jest niedozwoloną klauzulą umowną wobec przedsiębiorcy, dla którego umowa nie ma charakteru zawodowego.
Rozstrzygnięcie
Sąd zasądził 18.568,02 zł odszkodowania, uznając, że biuro naruszyło obowiązki umowne. Kluczowe argumenty:
Nienależyte wykonanie umowy: Biuro miało obowiązek prawidłowo rozliczyć klienta. Należyta staranność profesjonalisty (art. 355 § 2 k.c.) wymagała weryfikacji "danych wyjściowych", zwłaszcza że: klient sygnalizował brak wiedzy, biuro posiadało wniosek CEIDG pokazujący brak wyboru formy opodatkowania, klienci biur rachunkowych to zazwyczaj laicy.
