Wyrok SN z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. II USKP 9/26

Istota problemu

Sprawa dotyczyła dopuszczalności odrzucenia odwołania w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych w sytuacji, gdy odwołanie zostało podpisane przez osobę niemogącą być pełnomocnikiem procesowym w rozumieniu art. 87 § 1 k.p.c., a następnie ubezpieczona osobiście potwierdziła wolę podtrzymania odwołania i złożyła je własnoręcznie podpisane. Problem prawny sprowadzał się do pytania, czy w takiej sytuacji zastosowanie w drodze analogii art. 199 § 1 k.p.c. jako podstawy odrzucenia odwołania jest dopuszczalne oraz czy uchybienie w postaci braku należytego umocowania pełnomocnika może zostać usunięte przez stronę.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że przesłanki odrzucenia odwołania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie podlegają wykładni rozszerzającej przez stosowanie art. 199 § 1 k.p.c. per analogiam. Sąd wskazał, że właściwym narzędziem procesowym jest wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania, a skoro ubezpieczona brak ten usunęła w zakreślonym terminie, sąd pierwszej instancji był zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy przyjął ponadto, że w sprawie istnieje tylko jedno odwołanie - pierwotnie dotknięte wadą umocowania, a następnie skutecznie sanowane przez ubezpieczoną - co wyklucza traktowanie kolejno złożonych pism jako dwóch odrębnych środków zaskarżenia.