Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2026 r. HC przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej., sygn. T-13/25

Wydanie tymczasowe

WYROK SĄDU (czwarta izba)

z dnia 10 czerwca 2026 r.(*)

Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas nieokreślony – Artykuł 2 lit. c) WZIP – Rozwiązanie umowy – Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) WZIP – Utrata zaufania – Naruszenie prawa – Odpowiedzialność – Krzywda

W sprawie T-13/25

HC, którą reprezentowała L. Levi, avocate,

strona skarżąca,

przeciwko

Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który reprezentowali Á. Almendros Manzano i G. Bittoni, działający w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

SĄD (czwarta izba),

w składzie: G. De Baere, prezes, R. Meyer (sprawozdawca) i D. Jočienė, sędziowie,

sekretarz: H. Eriksson, administratorka,

uwzględniając pisemny etap postępowania,

po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 14 stycznia 2026 r.,

wydaje następujący

Wyrok

1 W skardze opartej na art. 270 TFUE skarżąca, HC, wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 2 lipca 2024 r., na mocy której jej umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony została rozwiązana (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) na podstawie art. 47 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”), a po drugie, o zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej miała doznać w wyniku tej decyzji.

 Okoliczności powstania sporu

2 Skarżąca została zatrudniona przez stronę pozwaną w dniu 4 września 2001 r. Od czerwca 2016 r. była zatrudniona w charakterze członka personelu tymczasowego, w rozumieniu art. 2 lit. c) WZIP, na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w gabinecie sędziego Sądu Unii Europejskiej (zwanego dalej „członkiem”).

3 W dniu 6 września 2022 r. między członkiem a skarżącą powstał spór dotyczący dni urlopu wykorzystanego przez skarżącą i ich zatwierdzenia.

4 Od dnia 9 września 2022 r. skarżąca przebywała na zwolnieniu chorobowym.

W wiadomości e-mail z dnia 15 września 2022 r. skierowanej do sekretariatu Dyrekcji Zasobów Ludzkich strony pozwanej (zwanej dalej „Dyrekcją Zasobów Ludzkich”) skarżąca poinformowała o sytuacji w pracy, która stała się „niemożliwa do zniesienia”, oraz wyraziła chęć spotkania w celu przedstawienia faktów dotyczących nękania psychicznego, jakiego miał dopuścić się wobec niej członek. Wskazała, że zamierza złożyć wniosek o udzielenie wsparcia. W tym samym dniu Dyrekcja Zasobów Ludzkich udzieliła skarżącej odpowiedzi, informując ją o przepisach wewnętrznych instytucji w dziedzinie nękania psychicznego, i poprosiła ją o ponowne skontaktowanie się na początku października 2022 r. w celu odbycia rozmowy.