Czy gminne obiekty sportowe nadal korzystają z ochrony

W wyniku błędu ustawodawcy ustawa z 25 czerwca 2010 r. o sporcie zawiera obecnie dwa przepisy oznaczone jako art. 38a. Taka wadliwa legislacja rodzi istotne wątpliwości interpretacyjne co do obowiązującego stanu prawnego – zwłaszcza w zakresie dalszej ochrony gminnych obiektów sportowych.

Nowelizacja z 12 września 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1507) wprowadziła art. 38a, który miał fundamentalne znaczenie dla funkcjonowania lokalnej infrastruktury sportowej. Przepis ten w sposób jednoznaczny przesądził, że aktywność sportowa realizowana na ogólnodostępnych obiektach – takich jak boiska, bieżnie czy skateparki – stanowi powszechne korzystanie ze środowiska. W praktyce oznaczało to wyłączenie tej aktywności spod rygorystycznych norm hałasowych właściwych dla działalności gospodarczej, które wcześniej bywały stosowane do tego typu obiektów. Rozwiązanie to odpowiadało na realny problem praktyczny polegający na ograniczaniu, a nawet zamykaniu infrastruktury sportowej w wyniku sporów sąsiedzkich i skarg na hałas. Regulacja pełniła więc funkcję ochronną – stabilizowała funkcjonowanie gminnych obiektów sportowych i wzmacniała ich dostępność, zwłaszcza dla dzieci i młodzieży.