Wyrok SN z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. II NSNC 242/24

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Paweł Czubik
‎Mariusz Grzegorz Wilczyński (ławnik Sądu Najwyższego)

w sprawie z powództwa M.Ś.

przeciwko J.P. i A.P.

o zapłatę

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 22 lipca 2026 r.

skargi nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Bytomiu z 30 września 2010 r.,
‎sygn. I 2 Nc 5319/10,

uchyla w całości zaskarżony nakaz zapłaty i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bytomiu.

Paweł Czubik Janusz Niczyporuk Mariusz Grzegorz Wilczyński

(E.C.)
‎
‎

UZASADNIENIE

W uzasadnieniu pozwu z 8 września 2010 r. o zapłatę odszkodowania w wysokości 840 zł powód M.Ś. podniósł, że pozwani J.P. i A.P. zobowiązali się wobec niego w umowie z 12 grudnia 2009 r. do zwrotu pożyczki w wysokości 400,00 zł do 8 stycznia 2010 r. wraz z kosztami umownymi w wysokości 120,00 zł. Strony umówiły się także, że pożyczkodawca w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki będzie naliczał pozwanym odszkodowanie w wysokości 120,00 zł miesięcznie. Mimo wezwania do zapłaty przez powoda, pozwani nie uregulowali należności.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym 30 września 2010 r., sygn. akt I 2 Nc 5319/10, Sąd Rejonowy w Bytomiu zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 840,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 28 września 2010 r. Nakaz ten uprawomocnił się bez zaskarżenia. Sąd Rejonowy w Bytomiu nadał mu klauzulę wykonalności 17 listopada 2010 r.

Prokurator Generalny na podstawie art. 89 § 1 i § 2 w zw. z art. 115 § 1 i § 1a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 622, dalej: „u.SN”) wniósł 23 listopada 2023 r. od powyższego orzeczenia skargę nadzwyczajną, powołując się na naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej tj. zasady zaufania obywatela do państwa, a w konsekwencji pewności co do prawa, z którą wiąże się bezpośrednio zasada bezpieczeństwa prawnego, które winno być rozumiane nie tylko formalnie, jako przewidywalność działań władzy publicznej, ale także jako skuteczne zabezpieczanie dóbr życiowych człowieka i jego interesów oraz realizację prawa do sądu, w tym szczególnie ochrony konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu, jako strony słabszej strukturalnie w stosunkach prywatnoprawnych z przedsiębiorcą przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi.