KOMENTARZ

Działalnością normalizacyjną jest działalność zarówno krajowa, jak i w ramach współpracy międzynarodowej i regionalnej, obejmująca:

a) określanie stanu i kierunków rozwoju normalizacji,

b) prace badawczo-rozwojowe dotyczące podstaw i metod działalności normalizacyjnej,

c) prace związane z programowaniem, planowaniem oraz opracowywaniem, opiniowaniem, uzgadnianiem norm i ich zmian (prace normalizacyjne).

Zasadniczym elementem działalności normalizacyjnej jest umożliwienie wszystkim zainteresowanym udziału w pracach nad projektem normy na każdym etapie jej powstawania. Służy temu odpowiednia struktura organizacji krajowej. Organem opracowującym projekty norm są Normalizacyjne Komisje Problemowe powołane dla ściśle określonych zakresów tematycznych. Ważne jest, aby normy spełniały wymagania obowiązujących przepisów, a ponadto aby były identyczne ze swoimi odpowiednikami regionalnymi (normami europejskimi) czy też międzynarodowymi (normy ISO lub IEC).

Ustawa z 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 55, poz. 251 z późn.zm.) określa zasady prowadzenia i organizacji działalności normalizacyjnej oraz zasady opracowywania i stosowania Polskich Norm. Nie reguluje ona natomiast spraw związanych z opracowywaniem innych niż Polskie Normy dokumentów normalizacyjnych przez przedsiębiorców, stowarzyszenia i jednostki organizacyjne oraz nie stosuje się jej do normatywów – wskaźników pracy, płac, zaspokajania potrzeb, zużycia surowców, materiałów, paliw i energii, ubytków naturalnych, zaopatrzenia i obrotu oraz kosztorysowych i urbanistycznych.