Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów

Jedną z największych nowości nowej ustawy o VAT jest wyodrębnienie wśród czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług transakcji wewnątrzwspólnotowych (wewnątrzwspólnotowego nabycia i wewnątrzwspólnotowej dostawy).

W myśl przepisów Szóstej Dyrektywy za nabycie wewnątrzwspólnotowe uznaje się uzyskanie prawa dysponowania jak właściciel rzeczą materialną, ruchomą, która jest wysyłana lub transportowana do nabywcy przez sprzedawcę lub przez nabywcę (albo na jego rachunek), na terytorium państwa członkowskiego, które jest różne od państwa, na którego terytorium znajduje się punkt początkowy wysyłki lub transportu towarów. Jednocześnie państwa członkowskie zobowiązane są do zapewnienia i stworzenia takich regulacji prawnych, by kwalifikowane na terenie jednego z krajów członkowskich transakcje jako wewnątrzwspólnotowe nabycie na terytorium drugiego były traktowane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa.

Należy zauważyć, iż konstrukcja polegająca na opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w kraju ich przeznaczenia zawiera dwie podstawowe cechy harmonizacji podatków pośrednich w kraju ich przeznaczenia. Pierwsza z nich to opodatkowanie towarów w miejscu ich konsumpcji. Zgodnie z przepisami Szóstej Dyrektywy miejscem powstania obowiązku podatkowego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia jest, co do zasady, miejsce, gdzie kończy się transport towarów. To na nabywcę został nałożony obowiązek podatkowy (samoobliczenie należnego podatku), co w istocie przypomina obowiązujące obecnie zasady importu towarów. Drugim warunkiem jest konieczność zapewnienia podmiotom równej konkurencji.