Poszukiwanie pracy w UE a zasiłek dla bezrobotnych

Prawo wspólnotowe wprowadza unormowania w zakresie poszukiwania pracy w innym państwie członkowskim będące gwarancją zachowania w tym okresie nabytych świadczeń pieniężnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, któremu pracownik podlegał w ostatnim miejscu pracy. Ewentualna sprzeczność z postanowieniami krajowymi daje pierwszeństwo normom prawa wspólnotowego zgodnie z bezwzględnie obowiązującym charakterem tych norm. Bezrobotny, który spełnił wymagane warunki do uzyskania świadczeń z tytułu bezrobocia i udaje się do jednego lub kilku państw członkowskich UE, ma prawo na podstawie art. 69 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. do transferu przyznanego mu wcześniej zasiłku dla bezrobotnych, tj. ma możliwość pobierania tego zasiłku w kraju, w którym obecnie poszukuje pracy.

Prawo do zachowania przyznanych w kraju zatrudnienia świadczeń z tytułu bezrobocia osobie bezrobotnej może być realizowane jedynie wówczas, kiedy osoba bezrobotna migruje w celu „poszukiwania pracy i podjęcia zatrudnienia”, nie ma natomiast zastosowania, jeżeli osoba bezrobotna wyjeżdża, aby rozpocząć studia lub rozpocząć działalność na własny rachunek.

Aby zachować jednak prawo do ww. świadczeń, bezrobotny poszukujący zatrudnienia w innym państwie członkowskim musi spełnić warunki określone w ust. 1 pkt a, b, i c art. 69 ww. rozporządzenia nr 1408/71:

1. Pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia minimum 4 tygodnie od chwili utraty pracy przed wyjazdem. A zatem musi być zarejestrowany jako osoba bezrobotna poszukująca pracy we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania powiatowym urzędzie pracy przez ten okres.