Najbardziej kontrowersyjne aspekty przejścia zakładu na innego pracodawcę

Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę w trybie art. 23¹ § 1 k.p. ma ten skutek, iż staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy i innych umów uzupełniających treść stosunku pracy oraz w zakresie określonym przepisami szczególnymi unormowań zakładowych będących źródłem prawa pracy - kształtujących prawa pracownicze, a także uregulowań dotyczących stron stosunku pracy zawartych w ustawach innych niż kodeks pracy.

Jak dalece może rozciągać się ta odpowiedzialność, obrazują orzeczenia Sądu Najwyższego. Przykładowo, w wyroku z 17 lutego 1999 r., sygn. akt I PKN 569/98, sąd orzekł, że nieprzejęcie pracownika w trybie art. 23 § 1 k.p. na skutek rozwiązania stosunku pracy przed przejęciem zakładu pracy nie wyklucza następstwa prawnego podmiotu przejmującego w zakresie roszczeń wynikających z bezprawnego rozwiązania umowy o pracę przez dotychczasowego pracodawcę; w innym wyroku, z 10 grudnia 1997 r., sygn. akt II UKN 395/97, czytamy, iż zobowiązanie pracodawcy do wypłaty renty uzupełniającej pracownikowi poszkodowanemu w wypadku przy pracy jest zobowiązaniem wynikającym ze stosunku pracy w rozumieniu art. 23 § 2 k.p. Dlatego za zobowiązanie tego rodzaju powstałe przed przejęciem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie.