Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału w świetle orzecznictwa ETS (cz. II)
Fakt zastąpienia dyrektywy z 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (69/335/EWG - zwanej dalej „Dyrektywą 69/335/EWG”)1 - Dyrektywą Rady 2008/7/WE z 12 lutego 2008 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału2 nie oznacza, że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich3 (zwanego dalej „ETS”) wypracowane w tej dziedzinie straciło na swojej aktualności. Poniżej zamieszczamy dokończenie artykułu z nr 9 „PiPUE”, przybliżającego wybrane wyroki ETS, które zapadły na tle powołanej Dyrektywy nr 69/335/EWG.
Dagmara Dominik
Dyrektywa 69/335/EWG
Artykuł 10
Artykuł 10 Dyrektywy 69/335/EWG wylicza podatki o takich samych cechach jak podatek kapitałowy, których pobieranie jest skutkiem tego zabronione, z zastrzeżeniem treści art. 12 dyrektywy. Zatem przyznaje on prawa, na które jednostki mogą powoływać się w postępowaniu przed sądami krajowymi. Zakaz ustanowiony w tym przepisie jest wyrażony w sposób wystarczająco precyzyjny i bezwarunkowy, aby jednostki mogły powoływać się na niego w sądach krajowych w celu zakwestionowania przepisu prawa krajowego sprzecznego z dyrektywą. Stąd też, w przypadku gdy ww. opłaty stanowią podatek w rozumieniu Dyrektywy 69/355/EWG, to są one zasadniczo zakazane przez art. 10 lit. c tej dyrektywy, jeżeli np. wpis każdego podwyższenia kapitału akcyjnego spółki kapitałowej do rejestru handlowego jest obowiązkowy, wpisanie tego podwyższenia stanowi podstawowy wymóg formalny związany z formą prawną spółki i jest konieczny do prowadzenia działalności przez spółkę. Także w myśl powołanego przepisu zabrania się pobierania opłaty rocznej od rejestracji spółek kapitałowych, nawet jeżeli dochód z tej opłaty przyczynia się do finansowania wydziału odpowiedzialnego za prowadzenie rejestru spółek. Również opłata pobrana z tytułu sprostowania w księdze wieczystej stanowi formę opodatkowania za poprzedzającą wykonywanie działalności formalność, której osoba prawna działająca w celu osiągnięcia zysku może zostać poddana z uwagi na swą formę prawną. Zatem opłata pobierana za sprostowanie w księdze wieczystej wchodzi zasadniczo w zakres zakazu, o którym mowa w art. 10 lit. c dyrektywy.
