Postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2000 r., sygn. I SAB/Gd 5/99

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. Oczekiwane przez skarżących działanie organu odwoławczego polegające na zdyscyplinowaniu organu pierwszej instancji poprzez ukaranie go karą porządkową nie mieści się w formach działalności organów administracji określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 cyt. ustawy.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 listopada 1998 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. uwzględniło skargę Danuty i Zbigniewa F. na niezałatwienie we właściwym terminie przez Wójta Gminy K. sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz opłaty z tytułu wieczystego użytkowania.

SKO. w G. wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy jednego miesiąca od daty otrzymania postanowienia, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienie sprawy w terminie.

Pismem z dnia 11 stycznia 1999 r. skarżący zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., aby zobligowało Wójta Gminy K. do wykonania postanowienia z 18 listopada 1998 r. W odpowiedzi organ odwoławczy poinformował skarżących o możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu gminy do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Strona skarżąca wniosła skargę do NSA zarzucając brak działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G.

Skarżący wskazali, że zostali pouczeni o możliwości zaskarżenia bezczynności organu gminy, podczas gdy w pierwszej kolejności powinna być zaskarżona bezczynność organu odwoławczego, który z niewiadomych powodów zaniechał egzekwowania swego postanowienia pomimo, iż art. 262 i art. 263 Ordynacji podatkowej stwarzają możliwości działania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie, bowiem przywołane przez skarżących przepisy Ordynacji podatkowej dotyczą strony, świadka lub biegłego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z powołanymi w skardze przepisami art. 262 i art. 263 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/ organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie może ukarać karą porządkową do 2.500 zł stronę, pełnomocnika strony, świadka lub biegłego, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się, odmówili złożenia wyjaśnień, wydanie opinii, okazanie przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, czy też bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności.

Celem powyższej regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego, przez organ podatkowy. Nie stwarzają one zaś żadnej możliwości zdyscyplinowania organu podatkowego. Zwrócić przy tym należy uwagę na ułomność kompetencji organu wyższego stopnia, który przy pomocy art. 141 Ordynacji podatkowej nie ma rzeczywistych możliwości zdyscyplinowania organu pierwszej instancji.

Powyższe wyjaśnienia niezbędne są również dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu odwoławczego w zakresie zdyscyplinowania organu pierwszej instancji.

W ocenie Sądu skarga taka stronie nie przysługiwała. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4.

Przypadki powyższe to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Nie ulega wątpliwości, że oczekiwane przez skarżących działanie organu odwoławczego polegające na zdyscyplinowaniu organu pierwszej instancji poprzez ukaranie go karą porządkową nie mieści się w formach działalności organów administracji określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 cyt. wyżej ustawy.

Mając powyższe na względzie należało skargę odrzucić w oparciu o art. 53 ust. 3 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.