Wyrok NSA z dnia 3 października 2005 r., sygn. II GSK 195/05

Artykuł 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych /Dz.U. nr 49 poz. 509 ze zm./, stanowiący, że rzecznik patentowy występuje w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, sądami i organami orzekającymi w sprawach własności przemysłowej, obejmuje wszystkie formy wykonywania zawodu rzecznika /w kancelarii patentowej, na rzecz pracodawcy i na podstawie umów cywilnoprawnych/ i wszystkie sprawy własności przemysłowej w rozumieniu art. 2 tej ustawy, rozpoznawane w każdym z wymienionych postępowań.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "I.-V." SA w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2005 r. VI SA/Wa 547/04 w sprawie ze skargi K.-K. Spółka Jawna w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego - uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania; (...).

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego z dnia 9 grudnia 2003 r. (...) umarzającą, wszczęte na wniosek K.-K. Spółki jawnej, zwanej dalej Spółką, postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego FLESZ R-(...) udzielonego na rzecz "I.-V." S.A. w W. W uzasadnieniu wyroku WSA przypomniał, że Urząd Patentowy umorzył postępowanie na podstawie art. 105 par. 1 Kpa w związku z art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej /Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117 ze zm./, ponieważ ta Spółka nie mogła być stroną postępowania dotyczącego wygaśnięcia prawa z rejestracji wymienionego znaku z braku istnienia jej interesu prawnego. Stosownie bowiem do art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych /Dz.U. nr 49 poz. 509 ze zm./ kancelaria patentowa może świadczyć usługi w sprawach własności przemysłowej wyłącznie na rzecz reprezentowanego podmiotu, bo sama nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 87 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./. Biorąc dodatkowo pod uwagę art. 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 Prawa własności przemysłowej w razie uzyskania przez tę Spółkę prawa ochronnego na znak towarowy miałoby ono charakter fikcyjny, dotknięty wadą nieważności i podważałoby jej wiarygodność przy świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej.

Nie odnosząc się do argumentacji nawiązującej w motywach decyzji do tych unormowań, WSA podzielił pogląd Spółki, że wywodzi ona swój interes prawny z faktu zgłoszenia dnia 4 czerwca 2002 r. do rejestracji na jej rzecz znaku towarowego FLESZ Z-(...) dla towaru w klasie trzeciej /m.in. środków myjących, czyszczących i piorących/, w sytuacji gdy znak FLESZ zarejestrowany na rzecz "I.-V." S.A. stanowi przeszkodę do uzyskania przez Spółkę ochrony na zgłoszony znak ze względu na podobieństwo oznaczeń i towarów, dla których jest on przeznaczony /art. 132 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej/. W świetle art. 133 Prawa własności przemysłowej Spółka ma interes prawny w żądaniu wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa z rejestracji znaku towarowego R-88737 ze względu na jego nieużywanie, gdyż uzyskanie takiego rozstrzygnięcia w obecnym stanie faktycznym warunkuje zarejestrowanie na jej rzecz znaku towarowego FLESZ Z-(...).

W skardze kasacyjnej "I.-V." S.A. zaskarżyła w całości ten wyrok, zarzucając m.in.:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, tj.:

- art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że Sąd nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i uwzględnił skargę na decyzję Urzędu Patentowego, dostrzegając interes prawny Spółki,

- art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że Sąd bezzasadnie zarzucił Urzędowi Patentowemu naruszenie art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej i nie wyjaśnił w uzasadnieniu podniesionych zarzutów oraz istotnych okoliczności;

- prawa procesowego poprzez stwierdzenie, że ta Spółka jest stroną postępowania i ma interes prawny w żądaniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy FLESZ R-(...);

2. naruszenie przepisów prawa materialnego /art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ przez:

- błędne zastosowanie art. 133 w związku z art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej oraz wskazanie art. 133 jako podstawy prawnej istnienia interesu prawnego wnioskodawcy,

- niezastosowanie art. 4, art. 5, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych /Dz.U. nr 49 poz. 509 ze zm./,

- błędną wykładnię art. 87 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./ wskutek przyjęcia, że przedmiotem działalności gospodarczej kancelarii patentowej może być prowadzenie działalności w zakresie innym niż świadczenie pomocy w sprawach własności przemysłowej.

Wskazując na powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podkreśliła, że samo zgłoszenie znaku do rejestracji nie rodzi jeszcze interesu prawnego, który trzeba wykazać przy usiłowaniu wygaszenia czyichś praw, ponieważ pojęcie strony w postępowaniu musi wywodzić się z konkretnej normy prawnej, stanowiącej podstawę do sformułowania interesu prawnego. Interes faktyczny o podłożu handlowym nie może być interesem prawnym, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego. Ustawa o rzecznikach patentowych w art. 4 i art. 5 wyklucza inną możliwość niż prowadzenie kancelarii patentowej wyłącznie w celu wykonywania zawodu rzecznika patentowego, który polega na świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej. Wnioskodawca stworzył przesłankę formalną, nie prowadząc faktycznie działalności w branży chemicznej, dla której zgłosił przedmiotowy znak. Prowadzenie innej działalności niż usługi w zakresie własności przemysłowej, jest niedopuszczalne w świetle wyżej wymienionej ustawy, jak również jest sprzeczne z kodeksem etyki zawodu rzecznika patentowego. Tym samym zgłoszenie przedmiotowego znaku towarowego przez Spółkę zostało dokonane w złej wierze.

Sąd niesłusznie wywiódł jej interes prawny z art. 133 Prawa własności przemysłowej, co jest sprzeczne z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie. Interes prawny jest interesem opartym na przepisie prawa materialnego /Prawa własności przemysłowej/ i jest interesem indywidualnym, co oznacza, że z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku może wystąpić tylko taki podmiot, który wskaże, że rejestracja znaku narusza jego prawa przyznane przepisami ustawowymi /wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1999 r. III RN 5/99 - OSNAPU 2000 nr 9 poz. 337/.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie, bo sformułowane w niej zarzuty są wadliwe ze względów formalnych i merytorycznych. Nie wiadomo, na czym polegało zarzucane Sądowi naruszenie przepisów postępowania i czy miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego wymaga art. 145 par. 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podobnie oceniła zarzuty naruszenia prawa materialnego wskutek niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 133 w związku z art. 169 ust. 2 oraz błędną wykładnię art. 133 Prawa własności przemysłowej, w dodatku bez dostrzegania różnic pomiędzy błędną wykładnią prawa a jego niewłaściwym zastosowaniem. Spółka podkreśliła, że jej interes prawny w żądaniu wygaszenia prawa z rejestracji znaku towarowego FLESZ R-(...) wynika z tego, że jest ona stroną toczącego się w trybie rejestrowym postępowania przed Urzędem Patentowym, dotyczącego zarejestrowania na jej rzecz znaku FLESZ Z-(...), a nie z faktu prowadzenia kancelarii o statusie spółki jawnej. W świetle art. 132 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej /w brzmieniu z dnia wydania decyzji/ przeszkodą w uzyskaniu prawa do jej znaku jest figurujący w rejestrze znaków towarowych, nieużywany przez "I.-V." S.A. znak FLESZ R-(...). Nie jest merytorycznie uzasadnione twierdzenie "I.-V." S.A., jakoby art. 133 Prawa własności przemysłowej nie stanowi źródła interesu prawnego Spółki.

Rozstrzygnięcie tej sprawy niewątpliwie ma wpływ na jej sytuację prawną, ponieważ uwzględnienie wniosku o wygaszenie prawa z rejestracji znaku FLESZ R-(...), w świetle art. 133 Prawa własności przemysłowej stanowi jeden z warunków, od których zależy pozytywne zakończenie będącego w toku postępowania rejestrowego, dotyczącego zgłoszonego do rejestracji znaku towarowego Z-251150.

Brak jest też w skardze kasacyjnej merytorycznej argumentacji dotyczącej zarzutu niezastosowania przez Sąd przepisów art. 4, art. 5 i art. 9 ust. 1 ustawy o rzecznikach patentowych. Z art. 4 wynika wyraźnie, że zawód rzecznika patentowego polega na świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej. Formy świadczenia pomocy mogą być różne i zależą od bezpośrednich ustaleń dokonywanych między rzecznikiem patentowym a osobami, dla których ta pomoc jest świadczona. Przepisy ustawy nie przewidują jakichkolwiek ograniczeń w tym zakresie. Ograniczeń takich nie zawiera także art. 2 pkt 1 ustawy. Nie stanowi on, że uzyskiwanie praw może odbywać się tylko w imieniu i na rzecz osób trzecich. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena, czy zachodzą przesłanki wygaszenia prawa z rejestracji znaku towarowego R-(...) z powodu jego nieużywania, a nie czy Spółka spełnia warunki, by uzyskać prawa z rejestracji znaku towarowego Z-(...). Te kwestie stanowić będą przedmiot rozważań i rozstrzygnięcia w toku postępowania administracyjnego, toczącego się w trybie rejestrowym. Obowiązujące przepisy nie dają organowi administracyjnemu podstaw do rozstrzygnięcia w toku postępowania spornego, czy wnioskodawca spełnia przesłanki zezwalające na przyznanie mu prawa wyłącznego do innego znaku towarowego. Zarówno prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i przepisy rozporządzenia wykonawczego czy ustawy o rzecznikach patentowych, nie zawierają regulacji, które ograniczałyby lub wykluczyły możliwość uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego. Zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego może dokonać każdy podmiot. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają także normy, która byłaby odpowiednikiem art. 6 uchylonej ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17 ze zm./, dopuszczającej możliwość rejestracji znaków towarowych jedynie dla towarów objętych przedmiotem działalności gospodarczej.

W skardze kasacyjnej brak jest też argumentacji dotyczącej rzekomego naruszenia art. 87 ustawy Prawo działalności gospodarczej, którego Sąd nie stosował i nie dokonywał jego wykładni.

W ustnym wystąpieniu i załączniku do protokołu rozprawy sądowej w dniu 3 października 2005 r. pełnomocnik "I.-V." nawiązał do wcześniej sformułowanych zarzutów, dodatkowo podkreślając, że nierozpoznanie przez WSA wszystkich okoliczności ujętych w uzasadnieniu decyzji Urzędu Patentowego i niewskazanie przepisów Prawa własności przemysłowej obowiązujących w dniu wydania tej decyzji, pozbawiły reprezentowaną przez niego stronę możliwości obrony jej praw, wyczerpując określoną w art. 183 par. 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. przesłankę nieważności postępowania. Jego zdaniem nie ma również zależności pomiędzy wnioskiem Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego R-(...) a jej wnioskiem o zarejestrowanie znaku Z-(...), ponieważ według art. 133 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej zdolność ochronną znaku ocenia się na dzień dokonania zgłoszenia. Z kolei pełnomocnik Spółki, także podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę kasacyjna, eksponował brak unormowania w art. 2 pkt 1 ustawy o rzecznikach patentowych, prawnych form reprezentowania przez rzeczników patentowych interesów ich mocodawców. W rezultacie - jak w tej sprawie - choć formalnie w postępowaniu przed Urzędem Patentowym rzecznik wykazuje istnienie swojego interesu prawnego jako strony postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego, w rzeczywistości działa on na rzecz utajnionego mocodawcy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest uzasadniona. Mimo nieporadnego przytoczenia w niej argumentacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania, oparcie jej na obu podstawach z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było dopuszczalne. Ta uwaga odnosi się do zarzutu naruszenia przez WSA art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Chodzi o to, że WSA nie dokonał oceny argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji Urzędu Patentowego i pismach procesowych "I.-V." składanych w postępowaniu administracyjnym i sądowym, a także nie ustosunkował się do poglądu sformułowanego przez Spółkę w skardze na tę decyzję, według którego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy pochodzący od podmiotu niemającego statusu strony powinien być oddalony, bo nie ma bezprzedmiotowości postępowania skutkującej jego umorzenie. W rezultacie zaistniałe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Nie można ich jednak uznać za przesłankę nieważności postępowania określoną w art. 183 par. 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ zaistniały one na etapie orzekania przez WSA po zamknięciu rozprawy, w której uczestniczył również pełnomocnik "I.-V." i nie doszło do pozbawienia tej strony możliwości obrony jej praw.

Na uwzględnienie zasługują przede wszystkim zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego.

Według art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Jedną z takich przesłanek, o którą chodzi w rozpoznawanej sprawie, jest nieużywanie zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania /art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej/. Na te unormowania powołał się WSA, łącząc je z art. 133 Prawa własności przemysłowej wskutek przyjęcia, że z samego faktu zarejestrowania na rzecz Spółki znaku towarowego FLESZ Z-(...) wywodzi ona swój interes prawny jako strony postępowania o wygaśnięcie prawa ochronnego "I.-V." na znak FLESZ R-(...). Zostały one w pierwszej kolejności wskazane jako podstawa skargi kasacyjnej z powodu błędnego ich zastosowania przez WSA, w powiązaniu z innymi przepisami prawa materialnego.

Ocenę tego zarzutu należy rozpocząć od przypomnienia, że według art. 120 ust. 1 Prawa własności przemysłowej znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Istota znaku towarowego sprowadza się głównie do odróżniania w obrocie towarów jednorodnych, a prawo ochronne na znak towarowy jest bezwzględnym prawem podmiotowym o określonej czasowo i terytorialnie skuteczności mającej charakter pewnej sfery monopolu prawnego. Stosownie bowiem do art. 153 ust. 1 Prawa własności przemysłowej przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym treść tego prawa została w sposób przykładowy określona w art. 154 Prawa własności przemysłowej. Chodzi o używanie znaku towarowego przez jego umieszczenie na objętych nim towarach, dokumentach związanych z obrotem towarami i posługiwanie się nim w celu reklamy, co odnosi się także do oferowania i świadczenia usług objętych tym znakiem.

Pojęciami uzyskania prawa ochronnego i nabycia prawa wyłącznego używania znaku towarowego łatwiej było operować i wskazywać na zależności między nimi w sprawach, do których odnosiły się przepisy ustawy o znakach towarowych. W świetle jej art. 6 ust. 1 rejestracja znaku towarowego mogła być dokonywana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej. Takie unormowanie ułatwiało ocenę, czy podmiot występujący na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o znakach towarowych z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe, ma w tym interes prawny. Brak odpowiednika art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych w przepisach Prawa własności przemysłowej nie oznacza jednak, że przewidziana w jej art. 169 ust. 2 możliwość złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy przez każdą osobę, która ma w tym interes prawny, jest regulacją oderwaną od treści omawianego prawa podmiotowego.

W skardze kasacyjnej prawidłowo wskazano, że źródłem interesu prawnego strony postępowania jest norma prawa materialnego, na podstawie której może ona domagać się w sprawie konkretyzacji swoich uprawnień i obowiązków. Zresztą w doktrynie i orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią normatywną kształtowaną przepisami prawa materialnego. W konkretnych sprawach wątpliwości nie pojawiają się więc na tle teoretycznego pojęcia interesu prawnego, lecz składających się na niego uprawnień i obowiązków podmiotu dających mu w rezultacie status strony postępowania. W rozpoznawanej natomiast sprawie żądanie Spółki dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia przez Urząd Patentowy prawa ochronnego "I.-V." na znak towarowy FLESZ R-(...) mogło być tylko wówczas powiązane z istnieniem jej interesu prawnego, jeżeli po uwzględnieniu tego żądania byłaby ona w stanie korzystać z prawa do znaku FLESZ Z-(...) w sposób określony przypomnianymi art. 153 ust. 1 i art. 154 Prawa własności przemysłowej, który zgłosiła do zarejestrowania na swoją rzecz, a ściślej - prowadzić działalność gospodarczą w zakresie artykułów chemicznych objętych tym znakiem. Przed odniesieniem się do tej kwestii nieodzowne jest przypomnienie podstawowych unormowań ustawy o rzecznikach patentowych, dotyczących określenia zasad i warunków wykonywania tego zawodu.

Zawód rzecznika patentowego polega na świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej osobom fizycznym, osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej /art. 4 ust. 1/. Wykonywanie tego zawodu dopuszczone jest: w kancelarii patentowej, na rzecz pracodawcy lub na podstawie umów cywilnoprawnych - ale w każdym wypadku na warunkach określonych w tej ustawie /art. 4 ust. 2 i 3/, co oznacza, że od wprowadzonych nią rygorów nie ma wyjątków. Potwierdzeniem tego jest również zasada tworzenia i prowadzenia kancelarii patentowej wyłącznie w celu wykonywania zawodu rzecznika patentowego, będącego zawodem zaufania publicznego, także gdy jest ona prowadzona jako spółka cywilna lub jawna /art. 1 ust. 2 i art. 5/. Przypomniane unormowania dotyczą wszystkich znanych tej ustawie przedmiotów własności przemysłowej, łącznie ze zwalczaniem nieuczciwej konkurencji /art. 2/. Co więcej - na podstawie jej art. 72 i art. 80 od dnia 22 sierpnia 2001 r. świadczący pomoc w zakresie własności przemysłowej nie mogli już być uznawani za przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./, a całą ich działalność określały przepisy ustawy o rzecznikach patentowych. Dopełnieniem tych unormowań jest art. 9 ust. 1 ustawy stanowiący, że rzecznik patentowy występuje w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, sądami i organami orzekającymi w sprawach własności przemysłowej. Obejmuje on wszystkie formy wykonywania zawodu rzecznika /w kancelarii patentowej, na rzecz pracodawcy i na podstawie umów cywilnoprawnych/ i wszystkie sprawy własności przemysłowej w rozumieniu art. 2, rozpoznawane w każdym z wymienionych postępowań.

Z powyższych względów z braku istnienia własnego interesu prawnego kancelaria patentowa, prowadzona także w formie spółki jawnej, nie może być stroną postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia przez Urząd Patentowy prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej. W razie zawarcia umowy o świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej pomiędzy kancelarią patentową a podmiotem, na rzecz którego ma być ona świadczona, stroną postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy zawsze będzie ta osoba, w imieniu której kancelaria patentowa działa w charakterze jej pełnomocnika. W przeciwieństwie do każdego innego podmiotu /osoby fizycznej, osoby prawnej i jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej/, nawet gdy nie prowadzi on aktualnie działalności gospodarczej, lecz może ją podjąć bez zmiany swojego statusu i być stroną postępowania legitymującą się własnym interesem prawnym w sprawach przewidzianych w art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej, kancelaria patentowa takiej możliwości nie ma ze względu na zawężenie jej działalności wyłącznie do wykonywania zawodu rzecznika patentowego.

W takiej również sytuacji znajduje się Spółka będąca formą organizacyjną kancelarii patentowej. Przez cały okres swojego istnienia nie jest dopuszczalne zajęcie się przez nią działalnością gospodarczą w zakresie artykułów chemicznych objętych znakiem towarowym zarejestrowanym na rzecz "I.-V.", co wyklucza istnienie jej interesu prawnego i legitymację strony w omawianym postępowaniu. Nie może też ona występować w imieniu podmiotu, jaki ewentualnie powstanie po jej likwidacji, ani działać formalnie w swoim imieniu jako kancelarii patentowej, ale faktycznie na rzecz nieujawnionego w tym postępowaniu swojego mocodawcy. Odmienne poglądy sformułowane przez pełnomocnika Spółki nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i dodatkowo kolidują z istotą zawodu rzecznika patentowego jako zawodu zaufania publicznego, od którego wymaga się przejrzystości działań we wszystkich postępowaniach znanych omawianym aktom prawnym.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. orzekł jak w sentencji.