Wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. I FSK 263/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Zirk - Sadowski Sędziowie sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Kolanowski Protokolant Marcin Wacławik po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Op 266/06 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 23 czerwca 2006 r. [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Op 266/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę D. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 23 czerwca 2006r., nr [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług.

2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ustalił, iż zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 27 lutego 2006 r., w której organ uznał, iż udzielenie wnioskowanej ulgi stawiałoby niezasadnie podatnika w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych, rzetelnych podatników, podczas gdy skarżący nie odprowadzał do budżetu państwa należnego podatku, w ten sposób kredytując bieżącą działalność, wskutek niedopełnienia obowiązków w zakresie prowadzenia ewidencji i składania deklaracji. Organ odwoławczy stwierdził, iż obowiązkiem skarżącego było odprowadzenie do budżetu państwa podatku należnego, ewentualnie pomniejszonego o podatek naliczony; wskutek tego, że skarżący tego nie czynił, w istocie zatrzymywał środki należne budżetowi państwa i bezprawnie przeznaczał je na własne cele. Powierzenie prowadzenia spraw związanych z rozliczaniem podatków osobie trzeciej (teściowi) nie może prowadzić do przerzucenia ryzyka z tym związanego na budżet państwa. Nadto przy wykazywanych przez podatnika stratach nawet rozłożenie zaległości na 50 rat, zgodnie z wnioskiem, nie daje gwarancji spłaty zadłużenia.