Wyrok NSA z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1242/14

Sprawy o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego są sprawami, w których stosunek publicznoprawny obywatelstwa jest pochodną stanu cywilnego i stanu rodzinnego danej osoby, zatem podstawowe dane personalne wnioskodawcy, której dotyczy wniosek muszą zostać w tym wniosku podane, aby organ mógł nadać mu dalszy bieg.

Teza od Redakcji

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2667/13 w sprawie ze skargi R. D. działającej w imieniu małoletniego I. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz I. D. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2667/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. D. działającej w imieniu małoletniego I. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylająca decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez małoletniego I. D. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Minister Spraw Wewnętrznych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 16 kwietnia 2013 r. o potwierdzenie obywatelstwa polskiego zawierał braki formalne, tj. wnioskodawca nie podał wszystkich danych i informacji określonych w art. 56 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim. Organ pierwszej instancji, przed rozpatrzeniem i rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, powinien wezwać stronę do usunięcia powyższych braków, w trybie i pod rygorem określonym w art. 64 § 2 k.p.a.

Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja wydana w powyższym trybie stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.), a jej wydanie dopuszczalne jest wyjątkowo.

Z kolei zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Do innych wymagań, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a. należy zaliczyć określenie żądania (art. 63 § 2 k.p.a.), podpis strony (art. 63 § 3 k.p.a.), dołączenie pełnomocnictwa, jeżeli strona działa przez pełnomocnika (art. 33 § 3 k.p.a.), a także wymagania przewidziane w przepisach szczególnych.

Stosownie zaś do treści art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego zawiera dane osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim dane cudzoziemca, małoletniego, wnioskodawcy, osoby lub wstępnych wymagane na podstawie art. 56 ust. 1 obejmują: imię (imiona) i nazwisko, nazwisko rodowe, datę i miejsce urodzenia, imię i nazwisko ojca, imię i nazwisko rodowe matki, płeć, obywatelstwo, stan cywilny, numer PESEL, jeżeli został nadany. Zgodnie natomiast z treścią art. 56 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim, osoba i podmiot występujący z wnioskiem o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego są obowiązani dołączyć dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, chyba że uzyskanie tych dokumentów napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody.

W ocenie Sądu dokonana przez Ministra Spraw Wewnętrznych wykładnia powołanych przepisów, prowadząca do wniosku, że przepis art. 56 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim określa wymogi formalne wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, jest nieprawidłowa.

Kwestią poza sporem jest forma jaką strona ubiegająca się o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego powinna dochować. Może to być zarówno forma zwykła, bądź poprzez wypełnienie urzędowego formularza, którego wzór określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie wzoru formularza wniosku o potwierdzenie obywatelstwa polskiego (Dz.U. z 2012 r. poz. 925). Podkreślić należy, że korzystanie z ustalonego wzoru ma charakter fakultatywny i nie zachowanie takiej formy nie ma wpływu na jego skuteczność. Nie mniej jednak formularz ten dostarcza stronie wiedzy jakie informacji powinna udzielić oraz jakie dokumenty powinna przedłożyć, aby otrzymać pozytywną decyzję w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Przedstawiciel ustawowy I. D., reprezentowany przez adwokata, nie skorzystał z urzędowego formularza.

Zasadniczą kwestią w sprawie jest treść wniosku i ustalenie czy brak w jego treści niektórych danych i informacji wskazanych w art. 56 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, stanowi brak formalny uniemożliwiający sprawie nadanie prawidłowego biegu, czy też nie podanie takich danych i informacji powinno podlegać merytorycznej ocenie organu administracji.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że instytucja wezwania do usunięcia braków podania przewidziana w art. 64 k.p.a. służy wyłącznie uzupełnieniu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Wezwanie do usunięcia braków formalnych kierowane przez organ administracji do wnioskodawcy nie służy ingerencji organu w treść wniosku, a jedynie ma na celu sprecyzowanie przez wnioskodawcę żądań w nim określonych.

W sprawie o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, o ile ustawa o obywatelstwie polskim nie stanowi inaczej (art. 10 ust. 3 ustawy o obywatelstwie polskim). W ocenie Sądu wymogi formalne wniosku składanego w trybie rozdziału 7 ustawy o obywatelstwie polskim, których wypełnienie podlega ocenie na wstępnym etapie badania takiego wniosku przez organ administracji, wynikają wyłącznie z właściwych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z kolei spełnienie wymogów stawianych wnioskowi o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego w art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, a także wymogu udokumentowania danych zawartych we wniosku (art. 56 ust. 2) może być oceniane przez organ administracji dopiero na etapie prowadzenia postępowania co do istoty sprawy, a nie na etapie wstępnej kontroli wniosku, w momencie, gdy organ administracji weryfikuje spełnienie wymogów formalnych podania. Za takim rozumieniem powyższego przepisu przemawia także analiza drugiego członu art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, który zobowiązuje do zawarcia we wniosku "informacji o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego".

Powyższą argumentację potwierdza również pouczenie do urzędowego wzoru formularza wniosku o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego. Zgodnie z punktem 5 tego pouczenia, w razie braku wiedzy co do określonych faktów należy wpisać "NIEZNANE". Tym samym przyjąć należy, że strona może wyraźnie wskazać we wniosku, których informacji i danych nie posiada. W sprawie skarżący, mimo że nie skorzystał z urzędowego formularza wnioskując o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, to zachowała się zgodnie ze wskazówkami tam zawartymi.

W świetle powyższego Sąd uznał, że art. 56 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, określa treść wniosku niezbędną do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy o potwierdzenie nabycia lub utraty obywatelstwa polskiego i koniecznego do wydania prawidłowej decyzji co do istoty sprawy.

Z kolei żądanie przez organ uzupełnienia wniosku, w którym strona domaga się potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego o dane, których nie wymaga ustawa o obywatelstwie polskim, mająca zastosowanie w sytuacji konkretnego wnioskodawcy, a więc nie są niezbędne do rozpatrzenia i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, Sąd ocenił jako stosowanie nadmiernego formalizmu. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

Sąd wskazał, że możliwa jest sytuacja gdy w określonych okolicznościach faktycznych sprawy, niektóre z danych wymaganych przez art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 (np. dane dotyczące dziadków wnioskodawcy) nie będą konieczne do potwierdzenia posiadania, bądź utraty obywatelstwa. W sytuacji natomiast, gdy wydanie prawidłowej decyzji w przedmiocie potwierdzenia posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego możliwe jest bez podania przez wnioskodawcę wszystkich danych wynikających z treści art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie, nie sposób przyjąć, że niezamieszczenie zbędnych danych we wniosku stanowi brak uniemożliwiający nadanie podaniu prawidłowego biegu, a w konsekwencji, że istnieje prawna podstawa do wezwania do uzupełniania braków (do uzupełniania tych danych) w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

W konsekwencji Sąd uznał za zasadny zarzut skarżącego, że w sprawie nie zachodziła konieczność zastosowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych art. 138 § 2 k.p.a. Ocena spełnienia wymogów wniosku o stwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa wynikających z art. 56 ust. 1 podlega ocenie nie w stadium wstępnej, formalnej oceny podania, ale podczas rozpatrywania sprawy co do meritum. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a.

Po zwrocie akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia, Minister Spraw Wewnętrznych ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji uwzględniając powyższe wywody Sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/; ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję.

Minister Spraw Wewnętrznych wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Na podstawie art. 172 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ i c/ oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 63 § 2 oraz 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej również: "k.p.a.") w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012 r. poz. 161, zwana dalej: "ustawa o obywatelstwie") poprzez przyjęcie przez WSA, że wniosek o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego nie zawiera braków formalnych, a przepisy art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie nie stanowią wymogów przewidzianych w przepisach szczególnych, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.a. a w konsekwencji uznanie braku podstaw do wezwania wnoszącego wniosek zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych, podczas gdy wniesione podanie nie zawiera wymaganych w art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie informacji i danych i w konsekwencji organ był zobowiązany do wezwania skarżącego do usunięcia braków; a tym samym skarga powinna podlegać oddaleniu;

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy o obywatelstwie w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że art. 64 § 2 k.p.a. i wynikający z niego obowiązek wezwania do usunięcia braków jest wyłączony w niniejszej sprawie;

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ powinien orzec merytorycznie w sprawie podczas gdy złożony został wniosek zawierający braki formalne (tj. niezgodny z wymogami art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie, nie zawierający danych i informacji istotnych dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego, które były niezbędne do wszczęcia postępowania i rozstrzygnięcia) sprawy), a tym samym nie zostało skutecznie wszczęte postępowanie i organ I instancji nie posiadał wszystkich informacji wymaganych ustawą koniecznych do wyjaśnienia zakresu sprawy i mających wpływ na jej rozstrzygnięcie.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie poprzez przyjęcie, iż przepisy te nie stanowią o wymogach formalnych wniosku o potwierdzenie lub utratę obywatelstwa polskiego, podczas gdy ich interpretacja nie pozostawia w tym zakresie wątpliwości a zwrot zawarty w art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie "wniosek zawiera" wprost wskazuje, że są to wymogi formalne podania (wniosku), a także poprzez uznanie, iż wystarczające do uznania kompletności wniosku nie spełniającego wymogów z ww. przepisów, jest oświadczenie strony o braku możliwości uzyskania danych i dokumentów bez potrzeby udowodnienia ewentualnie uprawdopodobnienia tych faktów.

Wskazując na powyższe, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie od skarżącego na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

R. D. działająca w imieniu małoletniego I. D. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 i 2 ustawy z 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012 r. poz. 161 ze zm.) postawiony jako zarzut naruszenia przez błędną wykładnię przepisu prawa materialnego oraz jako zarzut naruszenia przepisów postępowania w powiązaniu z naruszeniem art. 64 § 2 i art. 63 § 2 k.p.a. nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził w pełni prawidłową wykładnię art. 56 ust. 1 i 2 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim oraz w powiązaniu z art. 63 § 2 i art. 64 § 2 k.p.a. Powołane przepisy należy interpretować w ten sposób, że wniosek o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego musi spełniać warunki formalne podania wynikające z przepisów ogólnych k.p.a., bez których postępowanie administracyjne na żądanie nie może zostać wszczęte, a sprawie nadany dalszy bieg. Podaniu nie można nadać biegu jeżeli nie zawiera imienia i nazwiska wnioskodawcy, nie zawiera wskazania imienia i nazwiska osoby, której dotyczy wniosek, jeżeli jest to inna osoba niż wnioskodawca, określenia żądania (art. 63 § 2 k.p.a.), podpisu (art. 63 § 3 k.p.a.), pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). W razie gdy podanie nie zawiera tych elementów podmiotowych oraz elementów przedmiotowych, organ obowiązany jest, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnoszącego do ich uzupełnienia w ustawowym terminie.

Dodatkowe wymagania formalne wniosku w odniesieniu do wnioskodawcy i ewentualnie innej osoby, której wniosek dotyczy wynikają z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, który jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 63 § 2 k.p.a. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że sprawy o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego są sprawami, w których stosunek publicznoprawny obywatelstwa jest pochodną stanu cywilnego i stanu rodzinnego danej osoby, zatem podstawowe dane personalne wnioskodawcy (osoby, której dotyczy wniosek) muszą zostać w tym wniosku podane, aby organ mógł nadać mu dalszy bieg. Wnioskodawca, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, powinien oprócz swojego imienia i nazwiska podać: nazwisko rodowe, datę i miejsce urodzenia, imię i nazwisko ojca, imię i nazwisko rodowe matki, płeć, obywatelstwo, stan cywilny, numer PESEL, jeżeli został nadany.

Pozostałe elementy wniosku o potwierdzenie obywatelstwa polskiego wskazane w art. 56 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, nie stanowią formalnych warunków wniosku w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a., lecz są to niezbędne informacje do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego i wydania decyzji merytorycznej. Regulacja w art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim i regulacja w art. 63 § 2 k.p.a. daje podstawy do wyróżnienia elementów materialnoprawnych wniosku, które są unormowane w art. 56 ust. 1 ustawy o obywatelstwie i elementów formalnoprawnych wniosku, które są unormowane w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Elementy materialnoprawne stanowią potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonana podczas merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w przeciwnym razie rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy nastąpiłoby w stadium wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia sprawy zastąpiłoby jej merytoryczne rozstrzygniecie w formie decyzji.

Należy w pełni podzielić stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2015 r. II OSK 454/14 (https:cbois.nsa.gov.pl) "Podkreślenia wymaga, iż przepisy art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim wskazują na obowiązek wnioskodawcy zebrania wymienionych w nich danych i informacji z należytą starannością i przedstawienia ich organowi we wniosku celem potwierdzenia swojego żądania. Z przepisów tych wynika, że wnioskodawca powinien podać we wniosku wszystkie znane mu dane i informacje, niezależnie od tego czy - w jego ocenie - są one istotne dla rozpoznania sprawy czy nie. To organ w oparciu o dane i informacje podane we wniosku ustala stan faktyczny sprawy i ocenia czy przedstawione dane personalne i informacje wraz z dokumentami potwierdzającymi je są wystarczające do wydania decyzji o potwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego. Przepisy art. 56 ust. 1 i 2 ustawy o obywatelstwie polskim nakładają na wnioskodawcę obowiązek wskazania określonych danych i informacji oraz przedstawienia dokumentów potwierdzających te dane i informacje. Przepisy te nie znoszą jednak nałożonego na organ obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Zarówno wnioskodawca, jak i organ powinni więc współdziałać w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W przypadku, gdy wnioskodawca nie poda we wniosku wszystkich wymaganych przez art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim danych i informacji, organ ma prawo wezwać go do uzupełnienia materiału dowodowego, chyba, że wnioskodawca podał, że nie zna i - pomimo podjętych starań - nie jest w stanie ustalić tych danych (np. wszystkich danych dalszych wstępnych). W takim wypadku organ powinien rozpatrzyć merytorycznie wniosek po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie i wydać decyzję. W przypadku, gdy wnioskodawca podał, że nie zna i - pomimo podjętych starań - nie jest w stanie ustalić wszystkich danych dotyczących jego wstępnych, organ nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a."

W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo dokonał oceny zastosowania art. 138 § 2 w związku z art. 64 § 2 k.p.a., wskazując na obowiązek rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym.

W związku z tym nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ i art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z art. 56 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1, 2, 3 i art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie oraz art. 63 § 2, art. 64 § 2 i art. 138 § 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/