Opinia rzecznika generalnego Stix-Hackl przedstawiona w dniu 27 października 2005 r. - C. D. Robinson-Steele przeciwko R. D. Retail Services Ltd (C-131/04), Michael Jason Clarke przeciwko Frank Staddon Ltd i J. C. Caulfield i inni przeciwko Hanson Clay Products Ltd (C-257/04). - sprawy połączone C-131/04 oraz C-257/04., sygn. C-131/04 oraz C-257/04

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

CHRISTINE STIX‑HACKL

przedstawiona w dniu 27 października 2005 r.(1)

Sprawy połączone C‑131/04 i C‑257/04

C. D. Robinson‑Steele

przeciwko

R. D. Retail Services Ltd

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunale Leeds (Zjednoczone Królestwo)]

Michael Jason Clarke

przeciwko

Frank Staddon Ltd

oraz

J. C. Caulfield

C. F. Caulfield

K. V. Barnes

przeciwko

Hanson Clay Products Ltd, dawniej Marshalls Clay Products Ltd

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo)]

Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Artykuł 7 dyrektywy 93/104/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Włączenie wynagrodzenia za coroczny urlop do stawki wynagrodzenia za pracę („rolled up holiday pay”)

I -    Wprowadzenie

1.     W niniejszych sprawach do Trybunału wpłynęły wnioski o dokonanie wykładni art. 7 dyrektywy 93/104/WE(2). Sądy krajowe dążą zasadniczo do ustalenia, w jakim zakresie przepis krajowy, który:

-       zezwala na włączenie do wynagrodzenia pracownika za pracę jego wynagrodzenia za coroczny urlop oraz wypłacanie go jako części wynagrodzenia za przepracowany czas pracy i

-       zezwala tym samym na niewypłacanie tego wynagrodzenia w odniesieniu do okresu urlopu, który pracownik faktycznie wykorzystał („rolled up holiday pay”),

jest zgodny z art. 7 dyrektywy 93/104/WE.

II - Ramy prawne

A -    Uregulowania wspólnotowe

2.     Artykuł 7 dyrektywy 93/104 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stanowi:

„Urlop coroczny

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdemu pracownikowi został przyznany coroczny płatny urlop w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, które zostały przewidziane w ustawodawstwie krajowym lub w praktyce krajowej.