Opinia rzecznika generalnego Pikamae przedstawiona w dniu 16 maja 2019 r., sygn. C-314/18

Wydanie tymczasowe

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

PRIITA PIKAMÄEGO

przedstawiona w dniu 16 maja 2019 r.(1)

Sprawa C314/18

Openbaar Ministerie

przeciwko

SF

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Amsterdam (sąd pierwszej instancji w Amsterdamie, Niderlandy)]

Odesłanie prejudycjalne Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych Decyzje ramowe 2002/584/WSiSW i 2008/909/WSiSW Przekazanie wydającemu nakaz państwu członkowskiemu osoby, której dotyczy nakaz, po udzieleniu gwarancji ponownego przekazania do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności Moment przekazania Kara dodatkowa lub środek dodatkowy

I.      Wprowadzenie

1.        Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 3 oraz art. 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi(2), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r.(3), a także art. 1 lit. a) i b), art. 3 ust. 3 i 4 oraz art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej(4).

2.        Wniosek ten został złożony w ramach wykonania w Niderlandach europejskiego nakazu aresztowania, wydanego w dniu 3 marca 2017 r. w celu prowadzenia postępowania karnego przeciwko SF przez sędziego Canterbury Crown Court (Zjednoczone Królestwo).

        Artykuł 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 przewiduje możliwość uzależnienia wykonania europejskiego nakazu aresztowania przez wykonujące nakaz państwo członkowskie od przedstawienia przez wydające nakaz państwo członkowskie gwarancji ponownego przekazania do pierwszego państwa członkowskiego osoby, która została skazana na karę pozbawienia wolności lub środek polegający na pozbawieniu wolności w drugim państwie członkowskim, w celu odbycia tej kary. Niniejsza sprawa daje Trybunałowi możliwość określenia zakresu wspomnianej gwarancji ponownego przekazania oraz potwierdzenia wymogów wynikających z zasady wzajemnego uznawania, na której opiera się współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii.