Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13, art.40 ust.1, art.41 i 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 446, z późń. zm.)

Rada Miasta Rzeszowa uchwala, co następuje:

§ 1. Nadaje się nazwę "Rondo im. Danuty Siedzikówny ps. "Inka"" rondu położonemu u zbiegu ul. W. Zbyszewskiego, ul. Ofiar Katynia i ul. F. Kotuli oznaczonego na załączniku do niniejszej uchwały.

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Rzeszowa.

§ 4. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego.

Załącznik do Uchwały Nr XXXIV/731/2016
Rady Miasta Rzeszowa
z dnia 22 listopada 2016 r.
Zalacznik1.pdf

Uzasadnienie

Z wnioskiem w sprawie nadania nazwy ronda im. Danuty Siedzikówny ps. "Inka" zwróciła się Rada Osiedla Krakowska Południe.

Działki zajęte pod proponowana nazwę ronda stanowią własność Gminy Miasto Rzeszów.

BIOGRAFIA

DANUTA SIEDZIKÓWNA ps. "Inka" (1928-1946) - sanitariuszka 4 szwadronu odtworzonej na https://pl.wikipedia.org/wiki/Bia%C5%82ystokhttps://pl.wikipedia.org/wiki/5_Wile%C5%84ska_Brygada_AK, w 1946 w 1 szwadronie Brygady działającym na https://pl.wikipedia.org/wiki/Pomorze, pośmiertnie mianowana https://pl.wikipedia.org/wiki/Podporucznikhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Wojsko_Polskie. W grudniu 1943 razem z siostrą Wiesławą wstąpiły do AK, gdzie odbyła szkolenie medyczne. Od października 1944 pracowała jako kancelistka w nadleśnictwie https://pl.wikipedia.org/wiki/Hajn%C3%B3wka, w czerwcu 1945 została aresztowana za współpracę z antykomunistycznym podziemiem przez grupę https://pl.wikipedia.org/wiki/NKWD- https://pl.wikipedia.org/wiki/Ministerstwo_Bezpiecze%C5%84stwa_Publicznego. Została uwolniona z konwoju przez operujący na tym terenie patrol wileńskiej AK Stanisława Wołoncieja "Konusa", następnie jako sanitariuszka podjęła służbę w oddziale "Konusa", a potem w szwadronach por. Jana Mazura "Piasta" i por. Mariana Plucińskiego "Mścisława". Przez krótki czas jej przełożonym był także por. https://pl.wikipedia.org/wiki/Pawe%C5%82_Jasienica"Nowina", zastępca "Łupaszki", znany później jako https://pl.wikipedia.org/wiki/Pawe%C5%82_Jasienica. Danuta Siedzikówna przybrała wówczas pseudonim "Inka". Na przełomie 1945/1946, jako Danuta Obuchowicz, podjęła pracę w nadleśnictwie https://pl.wikipedia.org/wiki/Mi%C5%82om%C5%82yn. Wiosną 1946 nawiązała kontakt z ppor. https://pl.wikipedia.org/wiki/Zdzis%C5%82aw_Badocha"Żelaznym", dowódcą jednego ze szwadronów "Łupaszki". Po śmierci "Żelaznego" 28 czerwca 1946, została wysłana przez jego następcę, ppor. Olgierda Christę "Leszka", po zaopatrzenie medyczne do https://pl.wikipedia.org/wiki/Gda%C5%84sk. Rankiem 20 lipca 1946, w mieszkaniu przy ul. Wróblewskiego 7 we Wrzeszczu, w jednym z lokali kontaktowych V Brygady Wileńskiej, "Inka" została aresztowana. Została umieszczona w pawilonie V więzienia w Gdańsku jako więzień specjalny. Podczas śledztwa była bita i poniżana mimo to odmówiła składania zeznań obciążających członków brygad wileńskich AK. Danuta Siedzikówna została skazana na śmierć 3 sierpnia 1946 przez Wojskowy Sąd Rejonowy. Wyrok został wykonany 28 sierpnia 1946. Danuta Siedzikówna została zastrzelona o godz.6:15 strzałem w głowę w więzieniu przy ul. https://pl.wikipedia.org/wiki/Areszt_%C5%9Aledczy_Gda%C5%84skw Gdańsku. Według relacji przymusowego świadka egzekucji, ks. Mariana Prusaka, ostatnimi słowami "Inki" było: Niech żyje Polska! Niech żyje "Łupaszko"!. Postanowieniem z 10 czerwca 1991 Sąd Wojewódzki w Gdańsku, na mocy przepisów ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, uznał wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego skazujący Danutę Siedzikównę za nieważny. Miejsce pochówku Danuty Siedzikówny do 2014 było nieznane. We wrześniu 2014 roku w ramach prac zespołu ds. poszukiwań nieznanych miejsc pochówku ofiar terroru komunistycznego https://pl.wikipedia.org/wiki/Instytut_Pami%C4%99ci_Narodowejna Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku odnaleziono nieoznaczony grób, w którym, jak przypuszczano, spoczywały szczątki Danuty Siedzikówny oraz rozstrzelanego z nią Feliksa Selmanowicza. W odniesieniu do Danuty Siedzikówny informacja ta została ostatecznie potwierdzona 1 marca 2015 roku.