Wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2004 r., sygn. I SA 527/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jan Paweł Tarno /spr./ Sędziowie NSA - Janina Antosiewicz NSA - Anna Lech Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę

Uzasadnienie

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z [...] lutego 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] stycznia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J. W. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz U nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Nie podzielił on zarzutów odwołującego się co do niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Stwierdził, że strona została poddana badaniom w jednostkach organizacyjnych właściwych do rozpatrywania chorób zawodowych ([...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Poradnia Chorób Zawodowych w W., Instytut Medycyny Pracy w L.), w wyniku których stwierdzono, że całość obrazu klinicznego przemawia za pozazawodowym uszkodzeniem narządu słuchu. Jednocześnie podkreślono, że wobec postanowień zawartych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez upoważnioną jednostkę organizacyjną powołaną do orzekania w tych sprawach oraz stwierdzenie związku przyczynowego między wystąpieniem choroby a wykonywaną pracą zawodową. Przy tym orzeczenia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organu inspekcji sanitarnej prowadzącego postępowanie w sprawie. W konsekwencji opinia lekarska przedstawiona przez odwołującego się nie może być dowodem w jego sprawie.