Wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r., sygn. III SA/Wa 3303/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz Z. L. kwotę 219 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania Z. L. - Skarżącego w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2006 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.

We wniosku o stwierdzenie nadpłaty i zwrot podatku akcyzowego podatnik wskazał, iż w październiku 2005 r. nabył na terenie Niemiec samochód osobowy, płacąc następnie podatek akcyzowy związany z tym nabyciem. Jego zdaniem od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej polskie organy administracyjne i prawodawstwo są związane postanowieniami Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Powołując się na zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego i zasadę bezpośredniego skutku wywiódł, iż w sprawie nie mogły być zastosowane polskie regulacje prawne dotyczące podatku akcyzowego zawarte w ustawie z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.p.a."), gdyż stoją one w sprzeczności z przepisami TWE, w szczególności z jego art. 23 w związku z art. 25 i art. 90. Przepisy te gwarantują bowiem realizację zasady swobodnego przepływu towarów oraz zakazują w tej mierze stosowania przez państwa członkowskie jakichkolwiek środków dyskryminujących wewnątrzwspólnotowy obrót towarami. Argumentację w tym zakresie strona wsparła odwołaniem się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS).