Wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. III SA/Wa 4241/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]października 2006 r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia spółki P. z siedzibą w W. przy ul. [...] (powoływanej dalej jako "Spółka" lub "Skarżąca") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydane w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] listopada 2004 r. wystawionych przez Burmistrza Miasta K..

Wierzyciel (tj. Burmistrz Miasta K.) w tytułach wykonawczych wskazał, iż obejmują one należności z tytułu podatku od nieruchomości za określone okresy lat 2002 i 2003, a zobowiązanym jest powyższa Spółka. Tytuły zostały skierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. Naczelnik odpis tych tytułów wraz z nadanymi im klauzulami o skierowaniu do egzekucji doręczył Spółce w dniu 23 czerwca 2005 r.

Spółka, powołując się na art. 33 pkt 9 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a", w piśmie z dnia 30 czerwca 2005 r. podniosła zarzuty prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niepodania w tytułach wykonawczych podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 5 ww. ustawy. Wskazała, iż P. są podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106 poz. 489 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.u.i.s.", czyli tzw. dużym podatnikiem. W oparciu o analizę przepisów art. 22 § 2 i § 3 u.p.e.a. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 19 listopada 2003 r.", Spółka wywiodła, iż zmiana właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych wpływa także na zmianę właściwości organów egzekucyjnych. W jej ocenie postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte i prowadzone jedynie przez naczelnika urzędu skarbowego właściwego miejscowo dla "dużego podatnika", a to oznaczało, że w tym zakresie dla Spółki nie był właściwy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.. Spółka stwierdziła również, że egzekwowane należności korzystały z pierwszeństwa zaspokojenia wskazanego w art. 115 § 1 pkt 4 u.p.e.a., wyprzedzając należności określone w punktach 5 i 6 tego artykułu. Nie wskazanie przez wierzyciela tej podstawy pierwszeństwa naruszało zatem art. 27 § 1 pkt 5 ww. ustawy i czyniło zasadnym postawienie zarzutu w oparciu o jej art. 33 pkt 10.