Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II SA/Gl 393/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o odmowie wymeldowaniu S. G. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w R [...]. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia [...] r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm. - dalej ustawa o ewidencji ludności). Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w wniosku Z. G., który w piśmie z dnia [...] roku podał, że jego żona S. G. opuściła dobrowolnie wspólne mieszkanie stron i nie zamieszkuje w nim od [...] roku. Uzasadniając odmowę wymeldowania S. G. z dotychczasowego miejsca stałego pobytu organ I instancji wskazał, że zgodnie z poczynionymi ustaleniami nie opuściła ona wspólnego mieszkania dobrowolnie lecz ze względu na przemoc w rodzinie. W ocenie organu świadczą o tym przedłożone przez S. G. dokumenty, a to potwierdzenie jej pobytu w Powiatowym Specjalistycznym Ośrodku Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie w W. w okresie od [...] roku do [...] roku oraz zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że od wielu lat jest ona w przewlekłym stanie wyczerpania psychicznego, a od [...] roku poddawana jest leczeniu przeciwdepresyjnemu. W toku oględzin mieszkania stron organ stwierdził, że przebywa w nim Z. G. wraz z synem M. Ustalono także, że S. G. w dalszym ciągu posiada klucze do tego mieszkania lecz w nim nie przebywa, bowiem aktualnie mieszka w K., przy ul. [...], gdzie od dnia [...] roku została zameldowana na pobyt czasowy. Zdaniem organu I instancji w sprawie nie została tym samym spełniona przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, bowiem znane jest miejsce pobytu S. G. Nie można także kwestionować czasowego charakteru jej pobytu w K. i przyjmować, że miejsce zameldowania na pobyt czasowy stanowi nowe miejsce pobytu stałego. Przepisy meldunkowe nie mogą być bowiem traktowane instrumentalnie dla rozstrzygania sporów rodzinnych i majątkowych.