Wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. III SA/Wa 1499/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Z akt administracyjnych wynika, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję w której uznał, iż Skarżąca zaniżyła kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres 1 stycznia 2003 r. - 31 grudnia 2003 r. o wartość 29.027,00 zł wskutek: zawyżenia kosztów uzyskania przychodu o wydatki na umowy zlecenia zawarte przez Skarżącą w 2003 r., z Z. S. w kwocie 37.076,48 zł; zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki na paliwo, badania techniczne i diagnostyczne, drobne akcesoria samochodowe, mycie samochodu, zakup opon i ich wymiana, poniesionych na rzecz Z. S. w kwocie 9.930,51 zł, zawyżenia kosztów uzyskania przychodu wskutek zaliczenia odpisów amortyzacyjnych dokonanych od zwiększonej wartości środka trwałego (budynków) do kosztów uzyskania przychodów w kwocie 60.498,90 zł.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 210 § 4 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej: "O.p.")", naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 16a ust. 1 w zw. z art. 16g ust. 15 oraz w zw. z art. 16h ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej "u.p.d.o.p.") w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. Nie zgodziła się z nie uznaniem za koszty uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków.