Wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2011 r., sygn. II SA/Wa 2025/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej w celu wykonania zadań funkcjonariusza [...] oddala skargę

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 i w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], którą cofnięto L.K. dopuszczenie do posiadania broni palnej wydane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. w celu wykonywania zadań funkcjonariusza Straży Ochrony Kolei. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął L.K. dopuszczenie do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia na obszarze [...], w związku z ustaleniem, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., sygn. akt [...] warunkowo umorzono toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o czyn z art. 292 § 1 kk, tj. nieumyślne paserstwo. Ponieważ jest to przestępstwo przeciwko mieniu, organ I instancji powziął w stosunku do strony, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w związku z czym z mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji cofnął skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni palnej. Od powyższej decyzji L.K. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem używania broni w sytuacji, gdy nie został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, lecz warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne.