Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. I SA/Wr 158/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od gier za poszczególne okresy od stycznia do października 2000 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi Z. R. (zwanego dalej: stroną lub skarżącym) jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od gier za poszczególne dekady od stycznia do października 2000 roku.

Skarżone rozstrzygnięcie zapadło w wyniku następujących ustaleń faktycznych:

Decyzją z dnia z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (UKS) we W. określił Z. R. zobowiązanie w podatku od gier za poszczególne dekady od stycznia do października 2000 r. Decyzja ta, z uwagi na spóźnione wniesienie odwołania i odmowę przywrócenia uchybionego terminu - stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2010 r. (uzupełnionym pismem z dnia 15 marca 2010 r. "w zakresie w jakim jest on zbieżny z wnioskiem pierwotnym w treści merytorycznej i formalnej") - strona zastępowana przez pełnomocnika (radcę prawnego E. K. a następnie adwokata J. S.) wystąpiła do Dyrektora UKS we W. o stwierdzenie nieważności ww. ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] Zgodnie z właściwością, przekazano wniosek do załatwienia Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej (zwanego dalej: GIKS). Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oparty został na przesłankach z art. 247 § 1 pkt 3, pkt 5 i pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - zwanej dalej: OP). Uzasadniając żądanie, pełnomocnik wywodził, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy określonych przepisów prawa. W związku z powyższym zarzucił: