Wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. III SA/Kr 217/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skargę oddala

Uzasadnienie

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...] odmówił M. H. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką A. P. Na uzasadnienie organ podał, że A. P. jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji i wymaga opieki osoby drugiej. Opiekę tę faktycznie sprawuje córka M. H. Zdaniem tego organu, w świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne M. H. nie przysługuje, albowiem A. P. pozostaje w związku małżeńskim z W. P., który nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wobec okoliczności, że wymieniony wyżej przepis jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, to okoliczność, że A. P. nie mieszka z mężem, a także to, że W. P. cierpi na chorobę psychiczną, nie wpływają na możliwość odstąpienia od stosowania tego przepisu.

Od decyzji tej M. H. złożyła odwołanie, w którym podkreśliła, że Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że co prawda nie budzi wątpliwości prymat wykładni językowej nad funkcjonalną i celowościową, to jednak granice wykładni językowej nie są bezwzględne, a ich przekroczenie jest dopuszczalne i uzasadnione w sytuacji odwołania się do wartości konstytucyjnych. Zdaniem odwołującej się, nieuprawniona jest zatem taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl której osoba sprawująca opiekę traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego tylko z uwagi na fakt pozostawania osoby, nad którą sprawuje opiekę w związku małżeńskim. Odwołująca się podkreśliła, że w niniejszej sprawie małżonek nie jest w stanie sprawować opieki nad żoną z uwagi na wiek i stan zdrowia, a nawet sam wymaga opieki, którą sprawuje druga córka. Ponadto małżonkowie są w faktycznej separacji od ponad 10 lat.