Wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. III SA/Wa 640/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier z tytułu urządzenia gier na automatach o niskich wygranych w miesiącu lipcu 2010 r. oddala skargę

Uzasadnienie

W dniu 18 sierpnia 2010 r. J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (zwana dalej "Skarżącą") złożyła do właściwego naczelnika urzędu celnego deklarację POG-4 za okres rozliczeniowy lipiec 2010 r., wykazując w polu 29 podatek od gier w kwocie 418.000 zł. Następnie w dniu 2 września 2010 r. do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. wpłynął wniosek Skarżącej o stwierdzenie na podstawie art. 75 § 2 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 77 b § 1 pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) - zwanej dalej "Ordynacji podatkowej", nadpłaty w podatku od gier za okresy rozliczeniowe od stycznia do lipca 2010 r. Wraz z przedmiotowym wnioskiem Skarżąca złożyła korektę złożonej uprzednio deklaracji dla podatku od gier POG-4 i załącznik POG-4/R za okres rozliczeniowy lipiec 2010 r., w którym wskazała podatek do zapłaty w wysokości 148.795 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że podatek został obliczony i zapłacony w oparciu o przepis niezgodny z Konstytucją RP oraz prawem Unii Europejskiej. Tym samym miała miejsce nadpłata podatku w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem zapłaconym na podstawie art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. m.), a podatkiem należnym zgodnie z dyspozycją przepisu art. 45a ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r., Nr 4, poz. 24 z późn. zm.). Skarżąca przywołała treść art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym podatnicy prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości 2.000 zł miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie. Skarżąca zauważyła, że przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Natomiast z poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 45a ust. 1) wynikało, że podatnicy posiadający zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uiszczając podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości stanowiącej równowartość 180 euro miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie. Skarżąca stwierdziła też, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów przejściowych, niezbędnych dla zapewnienia poszanowania interesów w toku przed upływem okresu, na który przyznano Skarżącej, w drodze zezwolenia, prawo do urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Pomimo tego należy przyjąć, że organy stosujące prawo winny stosować przepisy ustawy o grach hazardowych tak jakby zawierały one stosowane przepisy przejściowe, utrzymujące dotychczasowe zasady opodatkowania działalności Skarżącej. Skarżąca wskazała, że w związku z tym, iż posiada ona ostateczną decyzję przyznającą jej uprawnienia do prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, wydaną na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przewidujących znacząco niższe stawki podatku, do czasu wygaśnięcia zezwolenia, należy w stosunku do Skarżącej stosować przepisy przejściowe, pozwalając jej na uiszczanie podatku od gier według zasad obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2010 r., tj. w wysokości 180 euro. Skarżąca wskazała również w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, iż stoi na stanowisku, że nie musi czekać na ustanowienie przez ustawodawcę regulacji prawnych niezbędnych dla realizacji norm konstytucyjnych, skodyfikowanych w art. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 21 Konstytucji RP. Obowiązkiem ustawodawcy, było ustanowienie takich regulacji, które nie tworzyłyby pułapki dla podmiotów posiadających ważne zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Zmiana stawki opodatkowania według Skarżącej nie może prowadzić do konfiskaty mienia lub ekonomicznej likwidacji działalności Spółki na rynku. Zdaniem Skarżącej ustawa o grach hazardowych narusza fundamentalne zasady konstytucyjne, tj. zasadę lojalności państwa wobec adresata norm prawnych wyrażoną w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Wynika z niej konieczność zagwarantowania przez ustawodawcę adresatom unormowań prawnopodatkowych maksymalnej przewidywalności i obliczalności rozstrzygnięć podejmowanych wobec podatników przez organy skarbowe. Ponadto Skarżąca powołała się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które wskazuje, że akt prawa krajowego ustanowiony z pominięciem obowiązku notyfikacji przepisów technicznych pozostaje w mocy i powinien być stosowany. Jednakże w przypadku powołania się na brak notyfikacji zainteresowany podmiot może się uchylić od negatywnych konsekwencji wynikających z niezastosowania się do przepisów prawa krajowego wydanych z naruszeniem procedury notyfikacyjnej. Zdaniem Skarżącej w procedurze uchwalania ustawy o grach hazardowych doszło do naruszenia przepisów dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., z późn. zm.) - zwanej dalej: "dyrektywą 98/34/WE", gdyż art. 8 pkt 1 wskazanej dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do przekazania do notyfikowania Komisji każdego projektu przepisów technicznych na okres wskazany przez ten przepis.