Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 marca 2014 r., sygn. II SA/Po 545/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P.z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], II. przyznaje radcy prawnemu A. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu G. K. z lokalu nr [...] przy ul. R. D. [...] w P.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek A. K., wedle której skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od kwietnia 2012 r. Podała ona, że G. K. nie reguluje bieżących rachunków, do mieszkania przychodzi raz na dwa tygodnie w celu odebrania korespondencji. W toku postępowania ustalono, że skarżący opuścił lokalu nr [...] i nie dopełnił obowiązku meldunkowego. Organ I instancji przedstawił następnie zeznania świadków i wyjaśnienie stron. A. K. oświadczyła, że jej były mąż G. K. opuścił przedmiotowy lokalu w marcu lub kwietniu 2012 r. Wcześniej mieszkał w nim ze swoją konkubiną, stąd A. K. czasowo wyprowadziła się z mieszkania. Gdy oświadczyła, że wraca do przedmiotowego lokalu konkubina skarżącego wyprowadziła się w ciągu tygodnia, a skarżący w ciągu dwóch tygodni. Wtedy też G. K. zabrał wszystkie swoje rzeczy osobiste, a zajmowany dotychczas pokój zamknął na klucz. Od dnia [...] września 2012 r., kiedy to przeprowadzono oględziny lokalu w innej sprawie, skarżący nie pojawił się w mieszkaniu. Obecnie w lokalu mieszka tylko ojciec A. K. - J. C. Awiza do G. K. znajdują się w skrzynce pocztowej, a korespondencja nie jest odbierana. A. K. stwierdziła, że jej były mąż opuścił lokal dobrowolnie, a w okresie zamieszkiwania w nim nie płacił czynszu. Aktualnie wszystkie opłaty związane z utrzymaniem mieszkania ponosi ona i jej ojciec. Świadek B. W. zeznał, że zna skarżącego, sam jest dobrym kolegą J. C. i często u niego bywa (kilka razy w tygodniu). Następnie świadek podał, że skarżący wraz z inną kobietą i córką mieszkał z J. C. do marca lub kwietnia 2012 r. Od tego czasu spotkał on skarżącego kilkakrotnie w mieszkaniu, ale G. K. jedynie wchodził na kilka minut do lokalu. W ocenie świadka skarżący nie mieszka w omawianym lokalu. Świadek M. K. zeznał, że często bywa u J. C.; nie zna skarżącego. Świadek dodał, że do marca lub kwietnia 2012 r. w lokalu nr [...] oprócz J. C. przebywał jeszcze jeden mężczyzna. Od tego czasu nie widział w mieszkaniu wspomnianego mężczyzny i obecnie nie mieszka on zapewne w omawianym lokalu. Świadek J. C. zeznał, że G. K. jest jego zięciem. Skarżący dobrowolnie wyprowadził się w marcu lub kwietniu 2012 r. wraz ze swoją konkubiną. G. K. pozostawił w swoim pokoju meble i zamknął go na klucz. Skarżący posiada klucze do lokalu nr [...] i może swobodnie do niego wchodzić. Niemniej, od chwili wyprowadzenia się nie nocował w tym mieszkaniu i przyszedł tam tylko raz po swoje rzeczy. Świadek D. S. zeznała, że jest sąsiadką mieszkania nr [...]. Zna G. K., nie widuje go codziennie, ale myśli, że mieszka on w przedmiotowym lokalu. G. K. oświadczył, że nie opuścił przedmiotowego lokalu i nadal w nim mieszka z córką, opłacając czynsz w wysokości 300 zł. Zajmuje mały pokój, w którym zgromadzone są jego rzeczy. Nie korzysta z kuchni i nie stołuje się w tym lokalu. Niemniej nocuje tam, przyjmuje korespondencję. W łazience ma swoją pralkę automatyczną, kosmetyki, ręczniki i przybory toaletowe. Organ I instancji wskazał następnie, że w piśmie z dnia [...] października 2012 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa im. H. C. w P. poinformowała, że nie prowadzi rejestru osób mieszkających w lokalu, a jedynie rejestr osób posiadających tytuły prawne do mieszkań i rejestr członków spółdzielni. Z tych danych wynika z kolei, że prawo odrębnej własności do lokalu nr [...] przysługuje A. K. W dniu [...] grudnia 2012 r. przeprowadzono oględziny lokalu nr [...] z udziałem A. K. i G. K. W toku oględzin ustalono, że lokal składa się z trzech pokoi, kuchni i łazienki. Pokój, który miał zajmować skarżący, jest umeblowany. Znajdowały się tam m.in. kanapa narożnikowa, szafa odzieżowa, regał, szafka pod telewizor, dwie pufy i ława. W szafie znajdowała się odzież: koszulki, dwie pary spodni, spodnie letnie, swetry, skarpety i kurtki oraz obuwie. W szafce pod telewizorem przechowywane były dokumenty. Ponadto, w szafie odzieżowej znajdowały się przybory toaletowe, a na grzejniku ręcznik i drugi brudny w szafce. W łazience znajdował się szampon i płyn do mycia. G. K. oświadczył, że nie korzysta z kuchni, ponieważ nie stołuje się w mieszkaniu; nie pije w nim nawet herbaty. Organ I instancji zuznał, że sam fakt pozostawienia rzeczy w mieszkaniu nie przesądza jeszcze o stałym pobycie w tym lokalu, przez który rozumie się skoncentrowanie swoich spraw życiowym w danym miejscu. Organ I instancji uznał zeznania J. C., M. K. i B. W. za spójne i logiczne, natomiast zeznania G. K. nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu faktycznego i miały służyć jedynie utrzymaniu fikcji meldunkowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego zamiar stałego pobytu nie może być bowiem tylko subiektywnym przejawem woli, lecz jego istnienie musi być wykazane, a nie jedynie deklarowane. Skarżący tymczasem nie ustosunkował się do zeznań wymienionych powyżej świadków oraz nie przedstawił świadków potwierdzających jego twierdzenia. Organ I instancji nie podzielił w szczególności zarzutów zgłoszonych przez G. K. w trakcie oględzin w dniu [...] grudnia 2012 r. W konsekwencji organ I instancji uznał, że G. K. opuścił lokal dobrowolnie i trwale, wobec czego konieczne stało się wydanie decyzji o wymeldowaniu.