Wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. VI SA/Wa 2146/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi U. z siedzibą w M. (Litwa) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez U. z siedzibą w [...] ([...]) zwaną dalej "skarżącą" odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 roku nr [...].

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2015 r. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o nr. rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą [...], którym kierował J. B. Kierujący oświadczył, że jest zatrudniony w U. z siedzibą w [...] ([...]) i w dniu kontroli wykonywał przejazd międzynarodowy rzeczy. Z uwagi na prowadzenie transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji organ wszczął postępowanie wyjaśniające. Ustalono, że stroną przedmiotowego postępowania jest podmiot mający siedzibę za granicą. Zatem zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a. strona była zobowiązana ustanowić pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce bądź wskazać pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania na terenie Polski. O treści powołanego przepisu oraz o skutkach z niego wynikających określonych w art. 40 § 5 k.p.a., strona U. z siedzibą w [...] ([...]) - została zawiadomiona pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone osobiście stronie w dniu [...] lutego 2015 r. Organ zakreślił skarżącej termin 7 dni i pouczył o treści art. 40 § 4 i 5 k.p.a. Wobec braku stanowiska skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2015 nr [...], nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej stanowiło naruszenie polegające m wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Do dnia wydania decyzji, kończącej sprawę przed organem I instancji, strona nie ustanowiła pełnomocnika uprawnionego do prowadzenia jej sprawy ani nie wskazała pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce. Zatem decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] marca 2015 r., kończącą postępowanie w przedmiotowej sprawie, pozostawiono w aktach sprawy stosownie do treści art. 40 § 5 k.p.a.