Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 października 2017 r., sygn. II SA/Sz 366/12

Dodatki mieszkaniowe

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Uzasadnienie

Prezydent Miasta S. decyzją wydaną w dniu [...], nr [...] w oparciu o przepis art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 7 ust. 1, ust. 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.) przyznał R. S. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy, tj.: od 1 listopada 2007 r. do 30 kwietnia 2008 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym [...] zł ryczałtu na zakup opału.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. S., zarzucił, że Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2001 r. bezprawnie zaniżyła ekwiwalent pieniężny za brak ciepłej wody z 30 kWh na 20 kWh. Ponadto przy ustalaniu dodatku mieszkaniowego dochód winien być liczony netto, a nie brutto, a sprawy dotyczące dochodów osób na podstawową egzystencję winny być regulowane w Konstytucji i ustawach, a nie w rozporządzeniach.

Zdaniem odwołującego się, art. 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych są sprzeczne z zasadami i prawem demokratycznego państwa prawa i art. 92 Konstytucji RP. Nadto art. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i inne artykuły tej ustawy nie zawierają wytycznych co do treści rozporządzenia.

W postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...].

Przywołując treść przepisu art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych i odnosząc je do stanu faktycznego badanej sprawy, organ ustalił, że wydatki gospodarstwa na lokal wnioskodawcy za ostatni miesiąc przyjęty do obliczenia dodatku, po uwzględnieniu zwiększeń wynosiły [...] zł, zaś wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo skarżącego wynoszą [...] zł. Prawidłowo zatem, w ocenie Kolegium, dodatek mieszkaniowy został wyliczony w wysokości [...] zł.

W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że w świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) - jeżeli lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy. Organ odwoławczy wskazał również, że z akt sprawy wynika, iż lokal położony w S. przy ul. [...] nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, dlatego też został wyliczony ryczałt w wysokości [...] zł.

Opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. R. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie mu dodatku mieszkaniowego stanowiącego kwotę pieniężną, równoważącą opłatę za 30 kWh za brak centralnej ciepłej wody. Zdaniem skarżącego, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych dokonano bezprawnie - z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji - zmniejszenia równoważnika za brak ciepłej wody z 30 na 20 kWh.

Skarżący wniósł również o wystąpienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Trybunału Konstytucyjnego z szeregiem pytań prawnych dotyczących przepisów zawartych w różnych ustawach, uzasadniając powyższe polityką Państwa w zakresie pomocy społecznej i socjalnej oraz względem działalności organów administracji publicznej, a także sądów, w zakresie orzekania w sprawach sądowoadministracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 236/08, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Uzasadniając swoje stanowisko sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Wysokość dodatku mieszkaniowego została bowiem ustalona na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Rozporządzenie to zostało zaś wydane w wykonaniu delegacji zamieszczonej w art. 9 ust. 1 ustawy, którego przepis zawarty w pkt 1 upoważnił Radę Ministrów do określenia szczegółowego wykazu i wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiący podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem natomiast Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. (sygn. akt P 4/05, OTK - A 2006 r., Nr 5, poz. 55) przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych został uznany za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Powołując się na powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sąd podniósł, że analiza treści art. 9 ust. 1 powołanej ustawy prowadzi do wniosku, iż nie zawiera on wytycznych dotyczących treści rozporządzenia. Wytycznych takich nie zawiera także ust. 2 tego artykułu, który jest rozwinięciem (uszczegółowieniem) ust. 1, a więc dotyczy problemu zakresu spraw przekazywanych do uregulowania w rozporządzeniu. Wobec zaś kategorycznego sformułowania art. 92 ust. 1 Konstytucji, nakładającego obowiązek zawarcia w upoważnieniu do wydania aktu wykonawczego, wytycznych dotyczących treści aktu, każde upoważnienie ustawowe, co do którego nie jest możliwe wskazanie jakichkolwiek treści ustawowych, które pełniłyby rolę "wytycznych dotyczących treści aktu" jest sprzeczne z Konstytucją.

W tych warunkach sąd stwierdził, że uznanie za sprzeczny z Konstytucją przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zawierającego delegację do wydania rozporządzenia powoduje, iż także wydany na jego podstawie akt wykonawczy dotknięty jest tą samą wadą i jego przepisy nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. W związku z powyższym - od dnia 18 maja 2006 r. w kwestii ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych obowiązuje stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i tylko na podstawie przepisów ustawy mogą być rozstrzygane sprawy w tym przedmiocie.

W konsekwencji powyższego, organy administracji rozstrzygające sprawę dodatku mieszkaniowego po dacie 18 maja 2006 r. powinny mieć na względzie fakt, iż na skutek wspomnianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego obowiązuje wyłącznie stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i tylko w oparciu o określone tam kryteria wyliczyć należy kwoty wnioskowanego świadczenia z uwzględnieniem powyższych wskazań.

Odnosząc się do wniosków skarżącego o treści przedstawionej w skardze, sąd wyjaśnił, iż nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi o zbadanie zgodności wskazanych w skardze przepisów prawnych z Konstytucją RP, gdyż stosownie do treści art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie sądu, podniesione przez skarżącego kwestie prawne, będące przedmiotem pytań prawnych, których skierowania do Trybunału Konstytucyjnego domagał się skarżący, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd nie uwzględnił również złożonego na rozprawie wniosku o połączenie spraw skarżącego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, z uwagi na brak przesłanek z art. 111 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. przepisu art. 6 ust. 4 pkt 7 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez przyjęcie, że obowiązuje wyłącznie stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i tylko w oparciu o określone tam kryteria wyliczyć należy kwoty wnioskowanego świadczenia;

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie podanie w uzasadnieniu wyroku wskazania, co do dalszego postępowania.

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1530/11 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wniesioną skargę kasacyjną i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie organ słusznie zauważył, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie określa sposobu obliczenia ryczałtu za brak w mieszkaniu wnioskodawcy instalacji ciepłej wody. Sposób ten określa natomiast regulacja zawarta w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Zatem, choć w oparciu o przepisy samej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w niektórych sytuacjach faktycznych, byłoby możliwe wyliczenie wysokości należnego stronie dodatku mieszkaniowego, to w analizowanym stanie faktycznym taka możliwość nie zachodziła. Sąd Wojewódzki zaś wiążąc, z jednej strony, organy dokonaną przez siebie wykładnią prawa materialnego, z drugiej strony, nie wskazał im, jak należało w omawianym przypadku postąpić, co naruszało dyspozycję art. 141 § 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu bowiem, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno (oprócz innych elementów) zawierać także wskazania co do dalszego postępowania.

Trafnie też zaakcentowano w skardze kasacyjnej, że przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 28 grudnia 2001 r. zawierają również wzory samego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego, które są niezbędne dla prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego.

Powyższe, wiąże się ściśle z kwestią materialnoprawną, która wystąpiła w analizowanej sprawie, to jest z zagadnieniem, czy całe ww. rozporządzenie, na skutek wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r., utraciło moc. Podstawę delegacji dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia wykonawczego stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który następnie dzieli się na kolejne (cztery) jednostki redakcyjne. Punkt 1 ustępu 1 artykułu 9 ustawy odnosił się do szczegółowego wykazu i wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego, pkt 2 stanowi delegację dla Rady Ministrów do ustalania wysokości ryczałtu na zakup opału, zaś pkt 3 i 4 stanowi, że Rada Ministrów określi w rozporządzeniu wzory (odpowiednio) wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego.

W wyroku z dnia 9 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że (jedynie) art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że (tylko) § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym, pozostałe przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz ww. rozporządzenia wykonawczego pozostają w mocy.

W związku z powyższym, stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. utraciło z dniem 18 maja 2006 r. w całości moc prawną, nie było zasadne, tak samo, jak stanowisko, iż w analizowanej sprawie wysokość dodatku mieszkaniowego winna być ustalana tylko i wyłączenie w oparciu o przepisy samej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ponownie rozpoznając sprawę z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem ponowne badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do stwierdzenia przez sąd, że nie narusza ona prawa materialnego.

Przy czym skargę R. S., sąd I instancji rozpatrzył w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 1530/11, poprzednio wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 236/08 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przedmiotem oceny sądu jest decyzja orzekająca o wysokości należnego R. S. dodatku mieszkaniowego. Spośród zarzutów skargi, te które odnoszą się do kwestionowanego rozstrzygnięcia, koncentrują się nie tyle na uchybieniach procesowych lub niewłaściwej wykładni i zastosowaniu przepisów regulujących zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych, lecz na wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji w oparciu o przepisy, które w ocenie skarżącego, są niezgodne z Konstytucją RP.

Zasadnym jest wyjaśnienie, że do czasu uznania przez Trybunał Konstytucyjny, że dana regulacja prawna stoi w sprzeczności z postanowieniami Konstytucji, obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności niezakwestionowanych przez Trybunał przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem uprawnionym do wnoszenia do Trybunału Konstytucyjnego pytań prawnych w sprawie zgodności określonych aktów normatywnych z Konstytucją. Organ ten nie może również odmówić zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Jednocześnie, w sytuacjach, w których wykładnia danego przepisu może prowadzić do różnych wniosków, organ winien podążyć za tym kierunkiem, który w sposób najpełniejszy będzie realizował zasady konstytucyjne. Przy tym jednak, organ nie może samodzielnie odstąpić od zastosowania przepisu, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, powołując się tylko na jego własną, negatywną ocenę.

Sporną kwestią przy zastosowaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych było, m.in., zaliczenie do dochodów skarżącego jego dochodu brutto.

Definicję "dochodu" na potrzeby ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) prawodawca sformułował w art. 3 ust. 3 tej ustawy. W myśl tego przepisu, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Przywołany przepis w sposób enumeratywny wymienia jakiego rodzaju świadczeń nie wlicza się do dochodu. Nie przewidziano w nim jednak możliwości odliczenia od dochodu kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych, powiększającego dochód netto.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - gospodarstwie jednoosobowym. Cytowany przepis w sposób niepozostawiający wątpliwości interpretacyjnych wskazuje sposób ustalenia wydatków ponoszonych przez osobę w gospodarstwie jednoosobowym.

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Treść tego przepisu nie uległa zmianie od dnia wydania decyzji ostatecznej. Nie miało wpływu na jego obowiązywanie również orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P 4/05 (opubl. w OTK - A 2006 r., Nr 5, poz. 55). Pogląd ten potwierdził zresztą sam Trybunał, stwierdzając w uzasadnieniu swego wyroku, że "Wydanie nowego rozporządzenia w tej sprawie może być natomiast pożądane ze względu na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i spowodowaną tym utratę mocy obowiązującej niektórych przepisów rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych". Prezentowany również w kilku orzeczeniach sądów pogląd, że ww. rozporządzenie wykonawcze utraciło w wyniku wyroku Trybunału w całości moc prawną, ostatecznie uznany został za niezasadny (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1277/11; wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1530/11). Przepis ten § 3 ust. 2 rozporządzenia jednoznacznie określa sposób ustalania ryczałtu za zakup opału.

W tym miejscu wskazać także należy, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywało ww. rozporządzenie Rady Ministrów, w szczególności treść § 3 ust. 2. Chybiony jest zatem zarzut stawiany skargą o bezprawności działania organu. Przekonanie skarżącego, że organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego, skoro wcześniejszy akt wykonawczy określał korzystniejszy ryczałt (30 kilowatogodzin), jest błędne. W prawie administracyjnym co do zasady nie obowiązuje bowiem reguła stosowania przepisu dającego stronie korzystniejsze uprawnienie, jeżeli przepis ten nie obowiązuje w chwili orzekania. W ocenie sądu, ustalenie wysokości ryczałtu należy do kompetencji Rady Ministrów działającej na podstawie upoważnienia ustawowego, a z treści ustawy o dodatkach mieszkaniowych zawierającej to upoważnienie nie wynikają takie normy, które ograniczałyby prawodawcę w kształtowaniu wysokości tego ryczałtu w zależności od aktualnie realizowanej polityki społeczno-gospodarczej i założeń pomocy społecznej państwa.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego o niekonstytucyjności powołanych wyżej przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz upoważnienia dla Rady Ministrów zawartego w art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy i sformułowanego w skardze wniosku do sądu o zadanie pytań prawnych Trybunałowi Konstytucyjnemu, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że nie dostrzega potrzeby wystąpienia z takowymi do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Należy wyjaśnić, że podstawą do przedstawienia przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., OSK 971/04).

Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zbadanie zgodności z Konstytucją, ustanowionej przez ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasady przymusu adwokackiego przy wnoszeniu skargi kasacyjnej od orzeczeń kończących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i zgodności z Konstytucją § 57 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu, czy też kryterium sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności organów administracji publicznej. Stosownie bowiem do postanowień art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie sądu, podniesione przez skarżącego kwestie nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie prowadzonej przed tut. sądem sprawy, dlatego zostały uznane za niezasadne.

Będąc zobowiązany do skontrolowania zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, sąd wychodząc poza zarzuty skargi (art. 134 P.p.s.a.) nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa, które skutkować miałyby uchyleniem badanego orzeczenia. W ocenie sądu, Kolegium prawidłowo ustaliło zarówno dochód skarżącego, jak i wysokość jego wydatków, opierając się na danych wynikających z przedłożonych przez niego dokumentów wraz z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy. Szczegółowy i prawidłowy sposób wyliczenia należnych kwot organ przedstawił w załączniku do decyzji, stanowiącym obliczenie dodatku mieszkaniowego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalił.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/