Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. I SA/Po 861/17

Podatek od towarów i usług

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018r. sprawy ze skargi PD na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania, w sprawie podatku od towarów i usług za październik 2008r oddala skargę.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z [...]. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...]., określającą P. D. (dalej także jako: "podatnik", "strona" lub "skarżący") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1143/14, oddalił skargę podatnika na powyższą decyzję. Powyższe orzeczenie jest prawomocne od 14 lipca 2015 r.

Wnioskiem z 29 grudnia 2015 r., P. D. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] r. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 241 § 2 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej: "O.p.").

W argumentacji wniosku podatnik podniósł, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 22 października 2015 r. w sprawie [...], (opublikowanym w dniu [...]. U. UE Nr 414), uznał, że ogólny zakaz odliczenia VAT z faktur wystawionych przez "podmiot nieistniejący" jest niezgodny z prawem UE. Wnioskodawca zaakcentował, że w powyższym wyroku TSUE oceniał zgodność z prawem unijnym § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., który to przepis obowiązywał do 31 maja 2005 r., a następnie został "przeniesiony" do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT"), jako art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) tej ustawy. Podatnik podkreślił, że w ocenie TSUE przepisy prawa krajowego, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, należy uznać za sprzeczny z regulacjami unijnymi.