Wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. II SA/Lu 553/19

Kombatanci

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz M. T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 5 ust 1 w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 690 ze zm.; dalej także: u.d.o.a.), odmówił M. T. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o działaczach opozycji i wyjaśnił, że we wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych skarżący wskazał, że w okresie od [...] grudnia 1981 r. do [...] kwietnia 1982 r. był internowany za działalność opozycyjną. W ocenie organu, zgromadzony materiał dowodowy nie daje jednak podstaw do stwierdzenia, że skarżący prowadził działalność opozycyjną lub podlegał represjom w rozumieniu przepisów ustawy o działaczach opozycji. Skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających spełnienie przez niego przesłanek z art. 2 ustawy, to jest, że przez okres co najmniej 12 miesięcy prowadził w sposób zorganizowany (w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi), oraz spełniającą przesłankę rygoru podlegania odpowiedzialności karnej w ówcześnie obowiązującym porządku prawnym, działalność na rzecz niepodległego bytu państwowego. Nie można również uznać, że skarżący podlegał represjom, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy. Zdaniem organu, z twierdzeniami skarżącego o prowadzeniu działalności antykomunistycznej i doznanych represjach nie koresponduje w szczególności fakt zarejestrowania go jako tajnego współpracownika o pseudonimie "[...]" [...] kwietnia 1982 r. w czasie przebywania na internowaniu, a także, wynikająca z informacji przekazanych przez IPN, okoliczność, że w ramach współpracy powstały: teczka personalna (zawierająca 50 kart) i teczka pracy (zawierająca 9 kart) dotyczące tajnego współpracownika ps. "[...]", które zostały zniszczone [...] grudnia 1989 r. Oznacza to, że skarżący nie spełnił przesłanki określonej w art. 4 ustawy. Z uzasadnienia decyzji Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], wydanej w sprawie spełnienia przez skarżącego warunków, o których mowa w tym przepisie wynika, że w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej zostały odnalezione dotyczące skarżącego: