Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2020 r., sygn. I SA/Gd 391/19

Pomoc społeczna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi T.M. na pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia 21 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku stwierdza nieważność zaskarżonego aktu.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 21 marca 2018 r. złożonym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. T.M. (skarżący) wniósł o udzielenie dofinansowania na likwidację barier w komunikowaniu się dla osób niepełnosprawnych poprzez dofinansowanie zakupu roweru zwykłego.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. p.o. Kierownika Referatu Rehabilitacji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. Odmowa przyznania dofinansowania wynikała z braku wystarczającego uzasadnienia oraz faktu, że wnioskowane urządzenie nie ma charakteru urządzenia zwykłego.

Pismem z dnia 22 maja 2018 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. p.o. Kierownika Referatu Rehabilitacji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. poinformował skarżącego, że w wyniku ponownie dokonanej oceny merytorycznej Zespół ds. rozpatrywania wniosków o przyznanie dofinansowania z PFRON podtrzymał swoje stanowisko o negatywnym rozpatrzeniu wniosku.

Na powyższe pismo skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której zarzucił:

wydanie zaskarżonego aktu z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "Rozporządzenie") - poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Organ I instancji do poczynienia w zaskarżonym akcie całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych i niezastosowania przez niego obligatoryjnych kryteriów oceny słuszności dofinansowania ze środków Funduszu, które postulują, że jedynym kryterium oceny słuszności dofinansowania ze środków Funduszu jest: po pierwsze - umożliwienie lub w znacznym stopniu ułatwienie osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, a po drugie (w przypadku barier w komunikowaniu się) - uzasadnienie dofinansowania potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności; tymczasem Organ, nie stosując się do ww. wytycznych, stanowiących oczywiście normę prawną o mocy powszechnie obowiązującej i wyznaczającą granice uznania administracyjnego, stosując nieznane ani ustawie, ani Rozporządzeniu kryteria (np. "zwykły rower nie ma charakteru urządzenia specjalistycznego") oceny słuszności dofinansowania ze środków Funduszu - co doprowadziło do wydania wadliwego aktu w niniejszej sprawie;