Wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 września 2020 r., sygn. II SA/Łd 119/20

Pomoc społeczna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umieszczenia w schronisku dla bezdomnych kobiet i ustalenia związanej z tym opłaty 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. a.bł.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] r. nr [...] w sprawie umieszczenia w Schronisku dla Osób Bezdomnych i ustalenia związanej z tym opłaty.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Burmistrz K. pkt I - umieścił B.K. w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet na okres od 10.09.2019 r. do 31.12.2019 r.; pkt 2 - ustalił, iż koszt za jeden dzień pobytu wynosić będzie 10,50 złotych i będzie pokrywany ze świadczenia strony; pkt 3 - wskazał, że pobyt w Schronisku uzależniony jest od przestrzegania statusu i obowiązujących regulaminów; pkt 4 - nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. K. wyraziła niezadowolenie z warunków jej dotychczasowego pobytu w Schronisku oraz nie zgodziła się z ustaloną decyzją organu pierwszej instancji wysokością opłat za jeden dzień pobytu, które będzie musiała ponosić. Wskazała, że jest osobą bezdomną, a na terenie wskazanej placówki przebywa od dawna. Podobnych kosztów jak i opłat dotychczas nie musiała ponosić. Stwierdziła nadto, że za pracę nie otrzymuje żadnych świadczeń. Jest to praca wykonywana na podstawie umowy 1-miesięcznej z uwzględnieniem umów 7-dniowych. Umowa, którą posiada została podpisana do 30 września 2019 r. Wyjaśniła nadto, że co miesiąc ponosi koszty dojazdu w wysokości 96 zł, a także koszty leczenia i zakupu ubrań. Wskazała, że jest osobą uczącą się, zarejestrowaną w PUP jako osoba bezrobotna. Jako student, co miesiąc ponosi także koszty nauki. Zdaniem strony decyzja organu jest dla niej bardzo krzywdząca, ponieważ nakłada na nią opłaty, których nikt nie zwraca. W związku powyższym strona wniosła o pozytywne załatwienie sprawy.