Wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. I SA/Wa 2062/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M., Z. M. i P. M. na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 9 sierpnia 2019 r. nr DO-4-6613-132-RF/16 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę.

Uzasadnienie

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją 9 sierpnia 2019 r. nr DO-4-6613-132-RF/16 - po rozpatrzeniu wniosku J. G. (w miejsce której wstąpili Z. M., K. M., P. M., E. K., B. G. i B. M.) - odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 27 września 1962 r. nr MT-478/62 o przejściu na własność Państwa nieruchomości położonej w L przy ul. [...], stanowiącej własność Z.G. i J.G. objętej KW Sądu Powiatowego dla m. L.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Minister Gospodarki Komunalnej - działając na podstawie art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. nr 11, poz. 37), dalej jako "ustawa z 25 lutego 1958 r." - orzeczeniem z 27 września 1962 r. nr MT-478/62 stwierdził przejście na własność Państwa, nieruchomości stanowiącej własność Z. G. i J. G. położonej w L przy ul. [...].

W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała w dniu 8 marca 1958 r. (w dniu wejścia w życie ustawy z 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu mienia pozostającego pod zarządem państwowym) w faktycznym władaniu Prezydium Rady Narodowej m. L od dnia 13 lipca 1953 r. Przy czym właściciele tej nieruchomości nie złożyli wniosku o zwrot nieruchomości w terminie określonym w art. 5 ust. 1 tej ustawy.

Po rozpoznaniu wniosku J. G., Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z 31 marca 1993 r. stwierdził nieważność powołanego orzeczenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 17 pkt 2 lit. b powołanej ustawy z 25 lutego 1958 r. - ponieważ nieruchomość nie została włączona do żadnego przedsiębiorstwa i nie była niezbędna dla zaspokojenia potrzeb społecznych i kulturalnych. Przesądził też, iż władanie nieruchomością przez Zarząd Budynków Mieszkalnych w L. nie wynikało z tytułu prawnego wynikającego z art. 1 powołanej ustawy z 25 lutego 1958 r.