Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 marca 2023 r., sygn. I SA/Ol 16/23

Podatek dochodowy od osób fizycznych; Podatkowe postępowanie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska Protokolant referent Weronika Ćwiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z dnia 24 października 2022r., nr 378000-COP.4102.9.2022.BP.SZD w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją z 10 września 2020 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej jako organ I instancji), w wyniku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej, dotyczącej przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok, przekształconej następnie w postępowanie podatkowe, określił W. W. (dalej jako strona, podatnik, skarżący) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 801.888 zł.

Z materiału dowodowego, zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że strona prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...], w zakresie wykonawstwa, remontu instalacji i urządzeń elektrycznych oraz handlu artykułami elektrycznymi. W ocenie organu podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 2.001.500,00 zł, poprzez ujęcie wartości netto faktur wystawionych przez firmę [...] M. M. (dalej jako Firma, wystawca faktur), na których wykazano usługi, które nie zostały faktycznie wykonane, tj. faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Z uwagi na ww. nieprawidłowości, organ I instancji na podstawie przepisu art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako O.p.), uznał prowadzone przez stronę księgi podatkowe, za które w myśl art. 3 pkt 4 O.p., rozumie się również księgi rachunkowe, za nierzetelne, ponieważ nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Stosownie zaś do art. 193 § 4 O.p. uznał, że przedmiotowe księgi w całości nie stanowią dowodu w sprawie. W związku z faktem, że zebrany w trakcie kontroli celno-skarbowej materiał dowodowy pozwalał na określenie podstawy opodatkowania, działając na podstawie art. 23 § 2 O.p., organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.